Grateful Dead - Dick's Picks - Volume One (1993)

Helaas niet een compleet concert. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door die geweldige versie van 'here comes sunshine'. in een woord subliem, en mogelijk de beste 15 minuten uit het hele oevre van de dead.

Geef mij maar Volume 3 en 4.

Een beetje onevenwichtig dit eerste deel van Dick's Picks, een illustere serie live concerten van Grateful Dead, aanvankelijk samengesteld door Dick Latvala, de Joel Bernstein van Grateful Dead.

CD1 (track 1 t/m 6) leunt zwaar op Wake of the Flood, het eerste studio album van Grateful Dead in 3 jaar (solo werk van Weir en Garcia daargelaten) en ook het eerste zonder Pigpen en met Donna Jean en Keith Godchaux. Nu is dat album een van mijn favorieten, Weather Report Sweet (al is het wat lang), Mississippi Half Step, Eyes of the World en Row Jimmy zijn mijn favorieten, maar daar worden er maar twee van gespeeld.

Here Comes Sunshine is ook wat langdradig om het album mee te openen, maar een degelijke Playing in the Band rond de CD mooi af. Big River en Big Railroad Blues kun je eigenlijk niet verknallen, dus dat doen ze ook niet. Wel valt op dat Weir en Garcia niet meer op hun allerbest staan te zingen, waarschijnlijk gewoon vermoeidheid.

CD2 is wat meer traditionele Dead, dus veel jammen, dat eigenlijk al wordt ingeleid door Playing in the Band op CD1. Dit gebeurt vooral op Truckin en de twee Jam nummers die mooi worden omlijst door een paar klassiekers. Helaas behoren ook Nobody's Fault But Mine en deze uitvoering van Stella Blue (ook van Wake of the Flood) weer niet tot de favorieten, maar He's Gone blijft een fantastisch emotioneel nummer.

Jam > Other One > Jam is niet te vergelijken met de versies op onder andere Dick's Picks Volume 4 of Skull & Roses, maar toch interessant om naar te luisteren. De eerste Jam is nog een redelijk traditionele Dead-Jam, deel twee is wat minimalistischer, niet iedereen zal het kunnen waarderen, maar ik wel. Het is nog het meeste te vergelijken met Feedback/Dead Space van Live/Dead.

Na het wat suffe Stella Blue eindigt dit album met Around & Around, waar Weir naar mate het nummer vordert steeds meer op dreef komt. Het begint wat laid back, maar tegen het eind zijn Garcia, Weir en Godchaux zo lekker aan het jammen dat je het jammer vind dat het alweer afgelopen is.

Dat is dus het probleem met Live CD's van the Dead, concerten duren vaak 3 uur of meer, maar zeker de wat vroegere Dick's Pick's werden om technische (of artistieke) redenen wat beknopt gehouden. Beter een deel van een legendarisch concert dan helemaal niks, lijkt de insteek. Nu vind ik deeltje 1 nog niet bepaald legendarisch, temeer omdat ik Donna Jean echt mis (met name op Around & Around, He's Gone en Playing in the Band). En kijkend naar wat er ontbreekt (Jack Straw, Row Jimmy, El Paso, onder andere) kom ik niet verder dan 3,5*.

Geluid is overigens lang niet slecht. Bij Dick's Picks zit een 'Caveat Emptor'; ze zijn namelijk van 2 tracks afkomstig, in plaats van multi-tracks, zoals From the Vault albums. Daar ga ik ze dan ook niet op afrekenen.

Geen Donna (die ik wel mis op Weather Report Suite en Playing in the Band), maar dat mag de pret niet drukken. De definitieve versie van Here Comes Sunshine, die de aanschaf van dit album al de moeite waard maakt, en nog steeds erg sterke PITB, en de coda van He's Gone met het samenspel tussen Jerry en Keith, heerlijk, om maar te zwijgen over de segue into Truckin'. Halfje erbij, voor 4*

Dick's Picks Volume One betreft overigens niet de hele show, er is behoorlijk in geknipt en geschoven, met name op disc 1, de hele show is te beluisteren (legaal) op Archive.org:
Grateful Dead Live at Curtis Hixon Convention Hall on 1973-12-19 : Free Borrow & Streaming : Internet Archive