Richard Thompson - Mock Tudor (1999)
mijn stem
81 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Capitol
-
Cooksferry Queen (4:12)
-
Sibella (4:15)
-
Bathsheba Smiles (3:54)
-
Two-Faced Love (4:03)
-
Hard on Me (5:55)
-
Crawl Back (Under My Stone) (3:59)
-
Uninhabited Man (4:52)
-
Dry My Tears and Move On (3:48)
-
Walking the Long Miles Home (4:10)
-
Sights and Sounds of London Town (4:54)
-
That's All, Amen, Close the Door (5:56)
-
Hope You Like the New Me (5:00)
0
geplaatst: 29 februari 2012, 17:23 uur
Ik vind die hoes juist prachtig. Doet me denken aan de film American Beauty.
Droombolus zegt het goed. Het is niet de gitaar maar de fabuleuze techniek. Ik heb bij zijn laatste concert in Tivoli vlakbij staan kijken en ik zag dat het tevens ook pedaaltechniek is. Maar de vingertechniek van Richard is een unicum. Zijn toon heeft een scherpte en zuiverheid die niemand anders heeft. Laat ik voorzichtiger zijn: niemand van de gitaristen die ik ken. Al heeft iedere topgitarist natuurlijk zijn eigen uniek geluid en kun je ze niet allemaal op één kwaliteit beoordelen.
Maar ik hoor meteen of het Richard is die speelt, en dat is wat een topgitarist moet hebben.
Luister ook eens naar zijn nieuwste cd Dream Attic die live is! En ook de akoestische cd Front Parlour Ballads laat zijn techniek juist heel goed horen omdat hij daar meest solo speelt.
Droombolus zegt het goed. Het is niet de gitaar maar de fabuleuze techniek. Ik heb bij zijn laatste concert in Tivoli vlakbij staan kijken en ik zag dat het tevens ook pedaaltechniek is. Maar de vingertechniek van Richard is een unicum. Zijn toon heeft een scherpte en zuiverheid die niemand anders heeft. Laat ik voorzichtiger zijn: niemand van de gitaristen die ik ken. Al heeft iedere topgitarist natuurlijk zijn eigen uniek geluid en kun je ze niet allemaal op één kwaliteit beoordelen.
Maar ik hoor meteen of het Richard is die speelt, en dat is wat een topgitarist moet hebben.
Luister ook eens naar zijn nieuwste cd Dream Attic die live is! En ook de akoestische cd Front Parlour Ballads laat zijn techniek juist heel goed horen omdat hij daar meest solo speelt.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 29 februari 2012, 18:07 uur
Eens met Bertus99. Ik was ook bij dat concert en was zwaar onder de indruk (en ik heb al de nodige topgitaristen live gezien: o.a. Clapton, Beck, Sacksioni, Pat O'Brien, Satriani, Akkerman, Whittington en Prince).
Op de albums die ik ken, springt hij er nooit zo uit als een uitgesproken virtuoos, vandaar mijn verbazing in Tivoli. Die eigen kenmerkende stijl hoor je wel altijd terug in zijn studiowerk.
Op de albums die ik ken, springt hij er nooit zo uit als een uitgesproken virtuoos, vandaar mijn verbazing in Tivoli. Die eigen kenmerkende stijl hoor je wel altijd terug in zijn studiowerk.
0
geplaatst: 29 februari 2012, 19:22 uur
Hij weet enorm veel emotie in zijn spel te leggen Stijn. Dat is naast techniek ook heel belangrijk. Misschien nog belangrijker. Een paar van de gitaristen die jij noemt hebben een superieure misschien betere techniek dan Thompson, en toch pakt het me minder. ik denk dat Thompson dichter bij Neil Young staat dan bij bijvoorbeeld Clapton.
Om hier op deze pagina te blijven: Die knarsende en valse solo op Hard On Me..daar ga ik van uit mijn bol.
Fantastisch trouwens dat we het eindelijk eens over Richard Thompson hebben!
Om hier op deze pagina te blijven: Die knarsende en valse solo op Hard On Me..daar ga ik van uit mijn bol.
Fantastisch trouwens dat we het eindelijk eens over Richard Thompson hebben!
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 29 februari 2012, 19:26 uur
Kan ik me wel redelijk in vinden, al heeft Clapton dat scherpe geluid soms ook wel een beetje.
0
geplaatst: 29 februari 2012, 20:09 uur
Droombolus schreef:
"Het" geluid haalt hij Fender Stratocasters of gitaren die daar zwaar op geïnspireerd zijn ..... Het "hoe" zit hem helemaal in zijn techniek ..... Dat typiese geluid van hem, in bijv. de solo's van Hard On Me en het intro van Calvary Cross ( op I Want To See The Bright Light Tonight ), heb ik nog nooit door iemand anders horen doen .....
"Het" geluid haalt hij Fender Stratocasters of gitaren die daar zwaar op geïnspireerd zijn ..... Het "hoe" zit hem helemaal in zijn techniek ..... Dat typiese geluid van hem, in bijv. de solo's van Hard On Me en het intro van Calvary Cross ( op I Want To See The Bright Light Tonight ), heb ik nog nooit door iemand anders horen doen .....
Toch een strat.. En wat voor versterker sluit hij daar dan op aan? Niet dat ik het ga proberen hoor, ik speel nog geen akkoord, maar vind het wel leuk om te weten.
Dat hij een fenomenale techniek heeft is zeker duidelijk, wat een spel, zeker het nummer Hard on Me op de live versie van dit album.
0
geplaatst: 29 februari 2012, 20:14 uur
bertus99 schreef:
Hij weet enorm veel emotie in zijn spel te leggen Stijn. Dat is naast techniek ook heel belangrijk. Misschien nog belangrijker. Een paar van de gitaristen die jij noemt hebben een superieure misschien betere techniek dan Thompson, en toch pakt het me minder. ik denk dat Thompson dichter bij Neil Young staat dan bij bijvoorbeeld Clapton.
Om hier op deze pagina te blijven: Die knarsende en valse solo op Hard On Me..daar ga ik van uit mijn bol.
Fantastisch trouwens dat we het eindelijk eens over Richard Thompson hebben!
Hij weet enorm veel emotie in zijn spel te leggen Stijn. Dat is naast techniek ook heel belangrijk. Misschien nog belangrijker. Een paar van de gitaristen die jij noemt hebben een superieure misschien betere techniek dan Thompson, en toch pakt het me minder. ik denk dat Thompson dichter bij Neil Young staat dan bij bijvoorbeeld Clapton.
Om hier op deze pagina te blijven: Die knarsende en valse solo op Hard On Me..daar ga ik van uit mijn bol.
Fantastisch trouwens dat we het eindelijk eens over Richard Thompson hebben!
Heb jij zeker gelijk in, in dat stukje emotie. Ik vroeg me wel een af, wat maakt behalve techniek nou een goede gitarist. En ik denk dat hem dat naast techniek in dat stukje emotie ziet, namelijk datgene aan jou over te brengen wat hij bedoeld en jou emotie raakt. Het spreekwoord zegt het eigenlijk al: 'de juiste snaar raken'
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 29 februari 2012, 20:17 uur
Als ik 't me goed herinner had hij in Utrecht een maple hals op z'n strat (maar hij zal vast meerdere gitaren hebben).
0
geplaatst: 1 maart 2012, 16:17 uur
BenZet schreef:
Toch een strat.. En wat voor versterker sluit hij daar dan op aan? Niet dat ik het ga proberen hoor, ik speel nog geen akkoord, maar vind het wel leuk om te weten.
Toch een strat.. En wat voor versterker sluit hij daar dan op aan? Niet dat ik het ga proberen hoor, ik speel nog geen akkoord, maar vind het wel leuk om te weten.
Geen flauw idee ...... eerlijk gezegd denk ik dat hij "zijn" geluid uit elke goede buizenverzerker zal kunnen halen.
0
geplaatst: 1 maart 2012, 18:55 uur
Droombolus schreef:
Geen flauw idee ...... eerlijk gezegd denk ik dat hij "zijn" geluid uit elke goede buizenverzerker zal kunnen halen.
(quote)
Geen flauw idee ...... eerlijk gezegd denk ik dat hij "zijn" geluid uit elke goede buizenverzerker zal kunnen halen.
Ok, niks speciaals dus. Dank u voor de info !
0
geplaatst: 28 juli 2014, 13:32 uur
bertus99 schreef:
de vingertechniek van Richard is een unicum. Zijn toon heeft een scherpte en zuiverheid die niemand anders heeft. Laat ik voorzichtiger zijn: niemand van de gitaristen die ik ken. Al heeft iedere topgitarist natuurlijk zijn eigen uniek geluid en kun je ze niet allemaal op één kwaliteit beoordelen.
Maar ik hoor meteen of het Richard is die speelt, en dat is wat een topgitarist moet hebben.
de vingertechniek van Richard is een unicum. Zijn toon heeft een scherpte en zuiverheid die niemand anders heeft. Laat ik voorzichtiger zijn: niemand van de gitaristen die ik ken. Al heeft iedere topgitarist natuurlijk zijn eigen uniek geluid en kun je ze niet allemaal op één kwaliteit beoordelen.
Maar ik hoor meteen of het Richard is die speelt, en dat is wat een topgitarist moet hebben.
Ben ik het wel mee eens, prachtige eigen sound en absolute topgitarist.
Alleen vind ik het dus haast frustrerend dat hij haast verstopt dat ie zo'n goed gitarist is, daardoor heeft het toch lang geduurd voor ik hem helemaal naar waarde kon schatten. Op het merendeel van zijn studio-albums vind je maar weinig van het betere gitaarwerk terug, maar als je dan wat livestuff ziet val je haast van je stoel.
Zijn puur electrisch soleerwerk met enkel het plectrum - zoals bv. bij live-uitvoeringen van Hard On Me - is erg straf, maar ik denk dat er wel een hoop topgitaristen zijn die hierin (minstens) evengoed zijn.
Wanneer hij echter akoestisch speelt is hij met zijn 'hyrid picking' haast een eenmansorkest, dit heb ik eigenlijk nog van geen enkele andere gitarist zo gezien. Hij speelt dan op een geweldige manier 'ritmegitaar' met het plectrum en speelt de melodie of soleert met de vingers. Kijk bijvoorbeeld deze versie van Crawl Back eens, ongelofelijk knap (en m.i. uniek) wat hij daar doet vanaf 2:20.
Bovendien is hij ook nog een fantastische fingerpicker. Vincent Black Lightning 1952 is echt een vingerbreker, ver boven het niveau van de gemiddelde gitarist verheven.
Waanzinnig dat je al deze stijlen zo kan beheersen, de meeste topgitaristen specialiseren zich toch op de een of ander manier.
Deze plaat is absoluut een van zijn allerbeste. Niet echt enorme uitschieters maar wel constant van zeer hoog niveau. Eerste helft vind ik wel net iets sterker.
0
geplaatst: 28 juli 2014, 15:48 uur
Chungking schreef:
Alleen vind ik het dus haast frustrerend dat hij haast verstopt dat ie zo'n goed gitarist is...
Alleen vind ik het dus haast frustrerend dat hij haast verstopt dat ie zo'n goed gitarist is...
Richard is een topgitarist, een van de betere in de hele populaire muziek. Ik denk zelfs dat hij in staat zou zijn tot gitaarkrachtpatserij van het hoogste niveau, ala Steve Vai en Joe Satriani en zo. Maar Richard is nog meer singer/songwriter dan gitarist, die zijn gitaar dus bij voorkeur in dienst van het liedje laat spreken. En daar ben ik blij om.
0
geplaatst: 31 juli 2014, 09:27 uur
Gelukkig maar idd, maar soms mag het toch iets meer zijn naar mijn gevoel... Als bv. die solo op het eind van That's All, Amen, Close the Door veel te vroeg in fade out gaat is het elke keer weer vloeken 
0
geplaatst: 31 juli 2014, 11:31 uur
Maar die solo in Hard On Me maakt voor mij alles goed. Dat soort solo's hoor je dus van geen enkele andere gitarist. Zo je nog mocht twijfelen, de man is uniek. Punkt aus !
0
geplaatst: 1 augustus 2014, 14:11 uur
Droombolus schreef:
de man is uniek. Punkt aus !
de man is uniek. Punkt aus !
Daarover zijn we het in ieder geval eens. Zeker in mn top 5 van favoriete gitaristen.
0
geplaatst: 1 augustus 2014, 16:17 uur
Chungking schreef:
Gelukkig maar idd, maar soms mag het toch iets meer zijn naar mijn gevoel... Als bv. die solo op het eind van That's All, Amen, Close the Door veel te vroeg in fade out gaat is het elke keer weer vloeken
Gelukkig maar idd, maar soms mag het toch iets meer zijn naar mijn gevoel... Als bv. die solo op het eind van That's All, Amen, Close the Door veel te vroeg in fade out gaat is het elke keer weer vloeken
Misschien is het een idee om de live registratie More Guitar uit 2003 eens te luisteren als je die nog niet kent? De titel dekt de lading behoorlijk, want daar staan enkele nummers van 7, 8, 9 minuten op, waarin de gitaarsolo's maar door en door en doorgaan.
Verder verwijs ik voor top gitaarsolo's graag naar het complete oeuvre van Frank Zappa.
0
geplaatst: 2 augustus 2014, 18:57 uur
De zendingsdrang van Zappa fans is bijna vergelijkbaar met die van de Jehova's ......
0
geplaatst: 2 augustus 2014, 22:22 uur
Nou, nou, doe es lief. Als iemand van lange solo's houdt denk ik aan Zappa. Niet meer dan een tip, hij doet er maar mee wat ie wil. Ik ben niet opdringerig verder en kom ook niet met een foldertje aan de deur als je net zit te eten, duzzz...
0
geplaatst: 3 augustus 2014, 09:13 uur
Sorry Tony. Het is oud zeer ........ ik heb de 60s & 70s bewust meegemaakt en in die tijd waren alleen Herman van Veen fans nog vervelender, maar daar waren er dan weer minder van ........
1
geplaatst: 3 augustus 2014, 13:37 uur
No worries, Droombolus. Ik kan niet uit eigen ervaring putten en dus totaal niet inschatten of je een punt hebt. Vraag me wel serieus af, of er nou zoveel Zappa fans rondliepen hier.
Intussen is dit Mock Tudor gewoon een van de allersterkste albums van onze Richard. Hoe zat 't eigenlijk met de populariteit van Richard (en Linda) en Fairport Convention in die tijd?
Intussen is dit Mock Tudor gewoon een van de allersterkste albums van onze Richard. Hoe zat 't eigenlijk met de populariteit van Richard (en Linda) en Fairport Convention in die tijd?
0
geplaatst: 3 augustus 2014, 18:20 uur
Liege & Lief struikelde je hier ten lande overal over, daarna was het al weer snel afgelopen. Henry The Human Fly was niet of nauwelijks aan te komen en daarna was het Richard & Linda gebeuren voorbehouden aan de liefhebbers. Pas met Rumour & Sigh begon er weer wat meer algemene belangstelling in NL te komen, mede dankzij een TV special. In de 80s werd er in de internationale pers regelmatig aan hem gerefereerd als "the best kept secret"........
0
geplaatst: 3 augustus 2014, 20:52 uur
HA. Het zal je niet verbazen dat Rumour & Sigh mijn instapper was wat betreft Richard Thompson. Het eerste en sterkste van 4 meesterwerken op rij, t/m deze Mock Tudor dus, dat het minst onderdoet voor Rumour & Sigh. Wat 'n ongekend sterke jaren '90 heeft ie toch doorgemaakt. Helemaal top!
0
geplaatst: 13 april 2022, 11:37 uur
Na "Rumor and Sigh " en "The Old Kit Bag " heb ik deze aangeschaft. Jawel, een plaatje dat er mag wezen. Zijn gitaarspel is fenomenaal en direct herkenbaar uit duizenden. Een grote meneer deze Richard Thompson !
Heb hem eigenlijk leren kennen door mijn oudere broer. Deze had een plaat van RT met het nummer "When the Spell Is Broken" op. Ik was direct verkocht ....
Heb hem eigenlijk leren kennen door mijn oudere broer. Deze had een plaat van RT met het nummer "When the Spell Is Broken" op. Ik was direct verkocht ....
3
geplaatst: 5 oktober 2024, 16:09 uur
4 van de betere tracks van dit album "Cooksferry Queen", "Bathsheba Smiles", "Uninhabited Man" en "Walking the Long Miles Home" zouden later eveneens verschijnen op "Action Packed" (2001), een compilatie van de 5 albums die Richard Thompson voor het label Capitol maakte.
het manco bij de albums van Richard Thompson is, dat de kwaliteit van de composities niet altijd even consistent is. er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums, zoals in dit geval "Sibella", "Two-Faced Love" en de 2 laatste nummers (11 en 12).
gelukkig staan hier wel een aantal pareltjes tegenover, zoals de melodieuze, meer ingetogen tracks "Dry My Tears and Move On" en "Sights and Sounds of London Town", die samen met de 4 voornoemde tracks de sterkhouders zijn van dit album, waarop weer volop te genieten valt van zijn fabuleuze gitaarspel en de "folky" stem van Richard Thompson.
Album werd geproduceerd door Tom Rothrock & Rob Schnapf
Recorded at Capitol Recording Studios, Hollywood, California
All songs written by Richard Thompson
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, dulcimer, hurdy gurdy, harmonium
Teddy Thompson: guitar, vocal harmony
Dave Mattacks: drums, percussion
Danny Thompson: double bass
Atom Ellis: electric bass
Judith Owen: vocal harmony (tracks 4&7)
MItchell Froom: keyboards
Joey Waronker: extra drums (track 3)
Jeff Turmis: baritone saxophone
David McKelsy: harmonica
Charles Davis, Larry Hall: cornet
Randall Aldcroft, Leslie Benedict: trombone
het manco bij de albums van Richard Thompson is, dat de kwaliteit van de composities niet altijd even consistent is. er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums, zoals in dit geval "Sibella", "Two-Faced Love" en de 2 laatste nummers (11 en 12).
gelukkig staan hier wel een aantal pareltjes tegenover, zoals de melodieuze, meer ingetogen tracks "Dry My Tears and Move On" en "Sights and Sounds of London Town", die samen met de 4 voornoemde tracks de sterkhouders zijn van dit album, waarop weer volop te genieten valt van zijn fabuleuze gitaarspel en de "folky" stem van Richard Thompson.
Album werd geproduceerd door Tom Rothrock & Rob Schnapf
Recorded at Capitol Recording Studios, Hollywood, California
All songs written by Richard Thompson
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, dulcimer, hurdy gurdy, harmonium
Teddy Thompson: guitar, vocal harmony
Dave Mattacks: drums, percussion
Danny Thompson: double bass
Atom Ellis: electric bass
Judith Owen: vocal harmony (tracks 4&7)
MItchell Froom: keyboards
Joey Waronker: extra drums (track 3)
Jeff Turmis: baritone saxophone
David McKelsy: harmonica
Charles Davis, Larry Hall: cornet
Randall Aldcroft, Leslie Benedict: trombone
1
geplaatst: 5 oktober 2024, 19:16 uur
hoezeer ik Richard Thompson ook bewonder slaag ik er niet in om deze lp op mijn cd speler te leggen
heb deze gedownload ( is dit de juiste spelling?) enkele jaren geleden en heb ze nog niet helemaal beluisterd Ik zal er eens werk van maken.
heb deze gedownload ( is dit de juiste spelling?) enkele jaren geleden en heb ze nog niet helemaal beluisterd Ik zal er eens werk van maken.
1
geplaatst: 6 oktober 2024, 22:03 uur
potjandosie schreef:
4 van de betere tracks van dit album "Cooksferry Queen", "Bathsheba Smiles", "Uninhabited Man" en "Walking the Long Miles Home" zouden later eveneens verschijnen op "Action Packed" (2001), een compilatie van de 5 albums die Richard Thompson voor het label Capitol maakte.
het manco bij de albums van Richard Thompson is, dat de kwaliteit van de composities niet altijd even consistent is. er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums, zoals in dit geval "Sibella", "Two-Faced Love" en de 2 laatste nummers (11 en 12).
gelukkig staan hier wel een aantal pareltjes tegenover, zoals de melodieuze, meer ingetogen tracks "Dry My Tears and Move On" en "Sights and Sounds of London Town", die samen met de 4 voornoemde tracks de sterkhouders zijn van dit album, waarop weer volop te genieten valt van zijn fabuleuze gitaarspel en de "folky" stem van Richard Thompson.
Album werd geproduceerd door Tom Rothrock & Rob Schnapf
Recorded at Capitol Recording Studios, Hollywood, California
All songs written by Richard Thompson
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, dulcimer, hurdy gurdy, harmonium
Teddy Thompson: guitar, vocal harmony
Dave Mattacks: drums, percussion
Danny Thompson: double bass
Atom Ellis: electric bass
Judith Owen: vocal harmony (tracks 4&7)
MItchell Froom: keyboards
Joey Waronker: extra drums (track 3)
Jeff Turmis: baritone saxophone
David McKelsy: harmonica
Charles Davis, Larry Hall: cornet
Randall Aldcroft, Leslie Benedict: trombone
4 van de betere tracks van dit album "Cooksferry Queen", "Bathsheba Smiles", "Uninhabited Man" en "Walking the Long Miles Home" zouden later eveneens verschijnen op "Action Packed" (2001), een compilatie van de 5 albums die Richard Thompson voor het label Capitol maakte.
het manco bij de albums van Richard Thompson is, dat de kwaliteit van de composities niet altijd even consistent is. er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums, zoals in dit geval "Sibella", "Two-Faced Love" en de 2 laatste nummers (11 en 12).
gelukkig staan hier wel een aantal pareltjes tegenover, zoals de melodieuze, meer ingetogen tracks "Dry My Tears and Move On" en "Sights and Sounds of London Town", die samen met de 4 voornoemde tracks de sterkhouders zijn van dit album, waarop weer volop te genieten valt van zijn fabuleuze gitaarspel en de "folky" stem van Richard Thompson.
Album werd geproduceerd door Tom Rothrock & Rob Schnapf
Recorded at Capitol Recording Studios, Hollywood, California
All songs written by Richard Thompson
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, dulcimer, hurdy gurdy, harmonium
Teddy Thompson: guitar, vocal harmony
Dave Mattacks: drums, percussion
Danny Thompson: double bass
Atom Ellis: electric bass
Judith Owen: vocal harmony (tracks 4&7)
MItchell Froom: keyboards
Joey Waronker: extra drums (track 3)
Jeff Turmis: baritone saxophone
David McKelsy: harmonica
Charles Davis, Larry Hall: cornet
Randall Aldcroft, Leslie Benedict: trombone
Het kan verkeren, de laatste 2 nrs vind ik fantastisch, vooral “that’s all”…1 van de hoogtepunten van dit album. De gitaarsolo is overweldigend.
0
geplaatst: 9 oktober 2024, 14:46 uur
Naar aanleiding van bovenstaande reacties het album weer eens beluisterd, en dan speciaal gelet op de laatste twee nummers. En ik moet zeggen: ik ben het meer eens met Juveniles dan met potjandosie. Ik vind ze echt tot de betere behoren.
Maar dat geldt wat mij betreft voor het gehele tweede deel van het album. Stuk voor stuk goede songs. Maar omdat ik nu een aantal songs van het eerste gedeelte wat gewoontjes vind gaat er bij mij nu toch een halfje af.
Maar dat geldt wat mij betreft voor het gehele tweede deel van het album. Stuk voor stuk goede songs. Maar omdat ik nu een aantal songs van het eerste gedeelte wat gewoontjes vind gaat er bij mij nu toch een halfje af.
0
geplaatst: 9 oktober 2024, 14:55 uur
het kan inderdaad verkeren Tonio. het is niet zijn gitaarspel waardoor ik die 2 laatste nummers "minder" vind, want daar is niets op aan te merken, maar beide nummers vind ik melodieus niet zo sterk.
en ja in het geval van Richard Thompson is het sowieso moeilijk om over "mindere" tracks te spreken. zijn songs zijn over het algemeen zoveel beter dan die van vele hedendaagse m/v songwriters, van wie de debuutalbums of tweede albums naar mijn mening iets te makkelijk en te snel worden bewierookt hier op MuMe.
en ja in het geval van Richard Thompson is het sowieso moeilijk om over "mindere" tracks te spreken. zijn songs zijn over het algemeen zoveel beter dan die van vele hedendaagse m/v songwriters, van wie de debuutalbums of tweede albums naar mijn mening iets te makkelijk en te snel worden bewierookt hier op MuMe.
0
geplaatst: 10 oktober 2024, 13:40 uur
potjandosie schreef:
er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums
er staan vrijwel altijd wel een aantal "mindere" tracks op zijn albums
Wat een onzin! Zit er een blokkeer/negeer functie op MuMe?
potjandosie schreef:
en ja in het geval van Richard Thompson is het sowieso moeilijk om over "mindere" tracks te spreken. zijn songs zijn over het algemeen zoveel beter dan die van vele hedendaagse m/v songwriters,
en ja in het geval van Richard Thompson is het sowieso moeilijk om over "mindere" tracks te spreken. zijn songs zijn over het algemeen zoveel beter dan die van vele hedendaagse m/v songwriters,
Okee, dat klinkt al beter...
* denotes required fields.
* denotes required fields.