Saxon - The Eagle Has Landed III (2006)

Beetje een dubbel gevoel bij deze live cd. De tracklist is wel erg goed, en in tegenstelling tot de meeste van dit type live albums (van de huidige "laten we nog eens vlug munt slaan uit onze gouwe ouwe" trend) ook nog eens interessant. Er staan namelijk vooral stokoude nummers op die vaak nog niet op andere live albums staan en erg zelden ten gehore worden gebracht. (de een of andere uitzondering daargelaten). Verder is ook de tweede cd interessant aangezien het daarbij voornamelijk om heel recente songs draait (die overigens ook bijna allemaal erg sterk zijn).

Alleen jammer dat het geluid wat minder is bij momenten. De drums klinken zo af en toe wat blikkerig en de tweede gitaar staat soms wel wat ver naar achter in de mix. Ook het feit dat er op verschillende concerten is opgenomen is een beetje jammer. Veel van het gelul tussen de songs in mist dus en dat doet toch wat afbreuk aan de sfeer. Klinkt vaak eerder als een "greatest hits" package dan een echt live album.

Haalt het dus niet bij deel 1 en deel 2. Maar voor de fans is het best wel leuk voor in de collectie te hebben. Zeker aangezien je songs als Never Surrender, To Hell And Back Again of Frozen Rainbow wellicht nooit nog beter te horen zal krijgen.

Sinner....volledig mee eens !
Het is vooral de setlist van cd 1 die mij deed likkebaarden. Maar ook cd2 is dik in orde.
Saxon kan (live) nog steeds mee !

Ik vind de setlist van beide cd's wel goed. Oude nummers die zo ongeveer nooit live worden gespeeld en nieuwe nummers die tot dan toe nog niet ten gehore waren gebracht. Gewoon een prima live cd.

Ik heb deze live cd nog niet maar wil 'm zeker nog eens aanschaffen. Alleen om cd 1 welteverstaan! Met de nieuwere Saxon heb ik helemaal niks meer. Op cd 1 staan schitterende nummers die zelden of nooit live zijn gespeeld en dat trekt me wel

Als ik het goed nagezocht heb drumt Nigel Glockler op tracks 1 t/m 13 en Jörg Michael op de rest. Laatstgenoemde ken ik van Reign of Fear van Rage. Goede drummer, maar ik ben blij dat Nigel terug is. Qua geluid is dit zo'n beetje de minste liveplaat van Saxon. De sound is dof; een album als Rock 'n' Roll Gypsies heeft beter geluid, mischien dat Live at Donnington een minder geluid heeft, maar genoeg daarover. De eerste disc is mijn favoriet met al die oude nummers die ze zelden spelen, m.u.v. Wheels of Steel en Crusader. Die tweede disc bevat veel Lionheart en weinig Unleash the Beast. Van Killing Ground komt de zeer geslaagde cover In the Court of the Crimson King en Metalhead wordt beperkt tot mijn favoriet Travellers in Time. Ook is er ruimte voor het prachtige Broken Heroes van Innocence is no Excuse. Andere favorieten zijn Man & Machine en van de eerste disc Frozen Rainbow. Nou hoor ik Biff net de naam Fritz Randow noemen in Solid Ball of Rock, de drummer van Metalhead.

Deze vandaag voor 2euro op de bevrijdingsdag in farmsum(gr)gekocht!
Ik moest daar zelf optreden met mijn band,en zag deze daar liggen gelijk gekocht!
Dit is mijn 3live cd van saxon,moet hem nog beluisteren ben benieuwd.
Staat op de site redelijk aangeschreven,kon hem niet laten liggen.
Mooie set list wel van verschillende optredens.
V/d komt mijn cijfer!
Lijkt mij voor dat geld geen miskoop ha.

Hierboven hebben Sinner (wat is er toch dat hij al bijna 10 jaar niet meer actief is, ik lees zijn bijdragen altijd graag!) en B.Robertson eigenlijk alles al gezegd. Wat is alles?

In een notendop: op cd 1 oud werk van de jaren 1979 - '84 en op 2 werk vanaf 1997. Dan prefereer ik toch de eerste, waarop eigenlijk alleen de zoveelste versie van Wheels of Steel overbodig is, zeker in een versie van zowat 9 minuten. Een nummer dat ik node mis, komt van het debuut: Judgement Day. En Machine Gun had ook wel gemogen.

En verder: verschijningsjaar is 2006 via SPV/Steamhammer, de jaren dat Saxon het hoofd boven water hield dankzij de Duitse connectie. Van de tweeëndertig tracks zijn er slechts zes in Engeland opgenomen, één in Zweden, één in Frankrijk en de overige vierentwintig dus im Heimat. Het klinkt echter alsof het één lang optreden betreft.
Met de geluidskwaliteit heb ik, anders dan anderen, geen problemen. Saxon is een liveband pur sang en Suzie Hold On is in deze context opeens weer zó charmant!

De volgende Saxon op deze queeste is voorlopig de laatste en tevens live: The Eagle Has Landed 40 (2019).

'Machine Gun' staat op 'The Eagle Has Landed 40'. Op deel III lekker wat krakers van 'Denim and Leather' al dan niet afgestoft. 'Fire in the Sky' ben ik eigenlijk nooit meer live tegengekomen. 'Denim and Leather' zelf staat vooreerst op de tweede 'Eagle Has Landed' maar samen met 'Princess of the Night' niet meer weg te denken uit de setlist. Ik ken niet zo snel een andere band die nu nog steeds op stokoud werk leunt al zal dat de ene keer wat meer dan de andere zijn. Aan 'Sacrifice' is ook een livealbum gewijd en heb ze wel eens gezien ten tijde van 'Metalhead' dat nieuw werk de boventoon voerde. "What do you wanna hear, an old one or a new one?" U wilt oud? dan krijgt u nieuw

B.Robertson schreef:O ja, dé standaardvraag van Biff! Ik vrees dan altijd dat er weer om Wheels of Steel gaat worden gevraagd, díé is zo platgespeeld... In dat opzicht behoort deze fan tot een kleine minderheid geloof ik. Gelukkig spelen ze een mix van oud en nieuw werk, keuze zat.
Ook fijn is dat ze het niet slechts bij golden oldies houden, wat ook nogal eens bij oudere namen gebeurt, omdat die "de fans willen geven wat ze willen horen". Zit ik dus anders in.

Gegeven moment geloof je het wel als je er zelf bijstaat en weer dat 'Wheels of Steel' langskomt. Najaar '22 voor het laatst gezien en toen aardig wat van 'Carpe Diem' en wat ander recenter werk. Het is ook maar net wat de verhoudingen op een livealbum zijn. 'The Eagle Has Landed II' heeft de dan laatste drie albums centraal maar zo'n 'Eagles Over Hellfest (2025)' leunt weer zwaar op oud werk.