Saxon - The Eagle Has Landed 40 (2019)

40 jaar na het debuut een nieuwe Eagle, die zo te zien net als de derde over meerdere optredens is samengesteld. Mooi dat Machine Gun ooit weer gespeeld is en hartverwarmend dat Eddie Clarke vlak voor zijn verscheiden nog met Saxon op de planken stond. Moet zeggen dat ik de nodige titels niet ken, zo 'goed' ken ik het werk van na 2000, en na Eagles over Wacken geen livealbum van Saxon heb aangeschaft. Hier prikkelt het toch echter wat, dus ik verwacht wel een aanschaf.

Gaat naadloos verder waar Eagle III ophield.
Gisteren bezorgd en voor nu de derde speelronde, met tussenpozen gezien de totale speelduur.

Chronologisch geordend begint disc 1 met de tour van The Inner Sanctum; wat mij betreft één van hun beste post-Destiny-abums. Geluid moet even op gang komen, maar de sfeer is meteen gezet met het openingsnummer en in het kielzog daarvan één van hun (half)ballades. Disc 1 duurt het langst van allen en vind ik het interessantste om het hoge gehalte nieuwe nummers en drie 'afgestofte' oudjes die minder voor de hand liggend zijn.

Disc 2 trapt af met Sacrifice en Conquistador heeft zowaar een drumsolo. Meestal wil ik oudjes horen bij een optreden en de uitgebreide Wacken-set bestaat daar hoofdzakelijk uit.
Er is echter wat met de nummers aan de hand: er spelen strijkers mee en uit bestudering van YouTube-beelden blijkt dat er ook pauken en toetsen meedoen.
Hoeft niet zonodig van mij, maar anderzijds heb ik zoiets als Crusader toch al 10 keer eerder in diverse live-versies, dus wat maakt dat nou uit!

Disc 3 staat goed in balans met oudjes en nieuwe nummers en is de disc voor gastartiesten.
De cover wordt prima neergezet en 747 en 20,000 FT uitstekend vertolkt, waarna de laatste twee albums nog de nodige ruimte krijgen.

Geen Wheels of Steel dit keer en Saxon komt daar mee weg wat mij betreft
Het hoge gehalte nieuwe nummers is me goed bevallen en t/m Sacrifice ken ik het beter dan ik dacht. Geen spijt van deze voorafbetaalde reservering.

Mooie lijvige box van deze legendes. Veel obscuur materiaal zie ik ertussen staan. Dat moet ook wel want alle klassiekers hebben we al lang op vorige live releases in de collectie. Dat van dat orkest trekt me dan weer minder moet ik bekennen. Maar dat de band eens iets probeert is alleen maar te prijzen. Ik zag trouwens gisteravond het optreden op Wacken. Viel me niet mee eerlijk gezegd. Zelfs de oude krakers kwamen totaal niet over. Waar dat aan lag? Aan het tamme publiek. Iets dat zelfs Biff lichtelijk leek te irriteren kreeg ik het idee. Maar ook aan de band zelf lag het. Biff is er met de jaren niet beter op gaan zingen. Zo slecht als een Coverdale of Bon Jovi is het nog lang niet maar de sleet zit er wel op. Een ander ding wat me opviel was dat de nummers, en dan vooral de solo's, anders gespeeld werden dan hoe ik ze in m'n herinnering heb. Als laatste vind ik de albums die Saxon na pak 'm beet '98 heeft uitgebracht totaal niet meer interessant. Op een enkele song na. They played rock & roll beviel me dan nog het beste. Ik heb Saxon al héél lang niet meer live gezien en had met wat vrienden plannen om in oktober naar hun optreden (met Krokus en Daimond Head) in Hammersmith te gaan. Daar kan wat mij betreft een dikke streep door.

Biff is inmiddels 68. Blijft een geweldige frontman, maar de sleet zit wel op zijn stem ja. They Played Rock and Roll is een eerbetoon aan wijlen de klassieke bezetting van Motörhead. Laatste keer dat ik Saxon zag was op Into the Grave 2017. Veel van die albums na Unleash the Beast ('97) heb ik eens opgekocht in één koop op Marktplaats. Heb het na Sacrifice niet meer bijgehouden, maar als ze hier het beste van na '97 spelen is mooi. Unleash the Beast of beter gezegd de periode Rock the Nations t/m Unleash the Beast komt overigens niet aan bod op deze Eagle 40. Het debuut ook niet. Moet de deur uit, heb nog geen vakantie!

Wanneer het kriebelt om te bestellen, 16,26 eur was mijn prijs in juni 2020 bij de bestelling bij Amazon.de, bij de levering ging het gigantisch verkeerd want twee van mijn drie bestelde cd's, waaronder deze Saxon 40 waren verdwenen want de verpakking was open. Amazon.de heeft dit binnen de kortste keren professioneel opgelost waarvoor dank.

Voor mij is het ook een box die hier op mijn stapel blijft, deels door de buitengewoon uitgebreide inhoud, deels door mijn voornemen om toch iets minder vluchtig om te gaan met mijn aankopen. Misschien was dat het voordeel van het C-jaar 2020, iets minder nieuwe dingen, iets meer tijd om te kunnen nemen bij het beluisteren. Livealbums van Saxon zijn nooit een straf, Biff blijft een straffe frontman ondanks de begrijpelijke sleet op zijn stem, de klasse blijft.

"de periode Rock the nations t/m Unleash the Beast komt overigens niet aan bod op deze Eagle 40" Dat betekend dat ze wel materiaal speelden van die 2 flut albums daarvoor: Crusader en Innocence is no excuse. De periode 1984 tot 1991 was de zwakste periode van Saxon ooit. Omdat ze het succes niet konden continueren van The power and the glory uit 1983. We hebben 8 jaar moeten wachten tot er een album kwam wat echt een goeie opvolger is van The power and the glory : Solid ball of rock. Vanaf dit album hebben ze veel goeie albums gemaakt. En Rock the nations en Unleash the beast!!! jemig dat is me toch wel effe een verschil zeg. Dat ze niks van Rock the nations speelden ben ik niet rouwig om. Maar niks van Unleash the beast vind ik een klein min puntje. Anyway het wordt ruimschoots gecompenseerd met veel materiaal van recentere albums. Want ook na Unleash the beast maakte Saxon goeie albums. De Eagle has landed serie vind ik overigens toch al waanzinnige goeie registratie van live albums van Saxon. Het is 100% garantie dat het goeie albums zijn en dat de band ondanks dat de heren al behoorlijk op leeftijd zijn live nog steeds hun mannetje staan. Dit album krijgt van mij de maximale score!!!!

De laatste keer dat ik ze zag - Hedon, Zwolle, vorig jaar oktober - kwam 'The Thin Red Line' al vrij vroeg langs en kwam dat werk dat we al zo vaak gehoord hebben pas vanaf halverwege de show en werd 'Crusader' een keer niet gespeeld. 'Metalhead' en 'Solid Ball of Rock' werden ook gespeeld, alsmede lekker veel nieuwe nummers.

Soortgelijke concerten van Saxon die ik heb gezien dat was in het helaas helaas helaas!!!!! legendarische Podium Hardenberg. Na de releases van Unleash the beast in 1997 en Killing ground in 2001 ( de Killing ground tour) ook toen werd er veel recent werk gespeeld, maar in beide gevallen WEL het nummer Crusader. Crusader is een flut album en het titel nummer is ook nog eens een flut nummer. Waarom kiezen ze niet voor A little bit of what you fancy met afstand het beste nummer van Crusader lekker recht toe recht aan en de metal swingt de pan uit bij wijze van spreken. En ook elke keer weer die afsluiter : Wheels of steel, waarom niet Big twin rolling (coming home) als afsluiter???. En trouwens daarover gesproken is "Dogs of war" het vergeten album van Saxon. Zowel op dit album als op de Eagle has landed lll en ook dat is jammer want Dogs of war is ook een waanzinig goed album. Wat ook een goeie afsluiter zou zijn geweest is Requiem (we will remember) wordt haast nooit live gespeeld, alleen op Eagle has landed ll. Heb overigens nooit geweten dat Saxon op trad op het Into the grave festival van 2017. In mijn woonplaats notabene, had er helaas niet heen gekund ik had op dat moment andere dingen aan m'n hoofd, maar toch Saxon op het Into the grave festival. Hopelijk komen ze ooit nog eens een keer!!!!

Saxon is niet voor niets samen met Iron Maiden, Motörhead en Judas Priest de leiders van de NWOBHM en volledig terecht. Motörhead en Judas Priest zijn iets ouder omdat het toen al een aantal albums hadden gemaakt. Saxon en Iron Maiden stonden toen aan het begin van hun debuut. De gevolgen van de NWOBHM zijn bekend. De kracht van Saxon, Motörhead en Judas Priest is dat ze altijd herkenbaar zijn gebleven qua stijl en muziek. Iron Maiden daarentegen is tegenwoordig geen schim meer van wat het ooit was. Zelf teer ik altijd nog op de tachtiger jaren en met name op het veel te korte -vergeten- Paul 'di Anno tijdperk. En -om terug te komen op jou reactie : Unleash the beast album hadden ze in feite ook helemaal kunnen spelen evenals hun net zo goeie voorganger Dogs of war. Het zijn misschien wel samen met Solid ball of rock de beste albums van de jaren negentig.

A little bit of what you fancy? Dat is één van de vele matige nummers die op het Crusader album staan. Maar het zou inderdaad best eens leuk (en héél verrassend) zijn als ze die eens live deden.

Nou ik vindt het helemaal geen matig nummer, sterker nog ik werd er aangenaam mee verrast, na de 1e twee slechte nummers. Datzelfde had ik met Give it everything you've got van het eveneens slechte Innocence is no excuse met het verschil dat het nog 9 nummers langer duurde, ook dit nummer wordt nooit live gespeeld. Heb de indruk dat die 4 flut albums na The power and the glory experimenteer albums zijn met 2 snelle nummers op Crusader en Innocence is no excuse en 2 ballads op Rock the nations en Destiny. En toen was ik ook aangenaam verrast met de ballads Northern lady van Rock the nations en Song for Emma van Destiny. De ballads wordt wel wat mee gedaan op de latere albums. De snellere nummers nagenoeg niets. Misschien op de recentere albums die ik nog niet heb. Ik durf het nummer A little bit of what you fancy wel te vergelijken met Rock this town van de Straycats. alleen is A little bit of what you fancy van een zwaarder caliber. Alleen de intro's kan je met elkaar vergelijken en dat beide nummers de pan uit swingt. En om op dit album terug te komen moet ik toegeven dat Rock 'N' Roll gypsy afkomstig van het flut album Innocence is no excuse live wel heel goed word uitgevoerd.

Omdat het ook gewoon een ijzersterke song is van een geweldig album denk ik.

'A Little Bit of What You Fancy' is meligheid ten top wat mij betreft en 'Give It Everything You Got' uiteraard een klapper, van respectievelijk 'Crusader' en 'Innocence Is No Excuse'. Zal verder wellicht met leeftijd te maken hebben dat men het meer in ballads dan snelle nummers zoekt, refererende aan wat Satriani/vai schrijft. Zo was 'Living on the Limit' het enige snelle nummer afgelopen keer in Hedon.

Het laatste livealbum dat ik tot dusver van Saxon kocht. Verder staan hier in de kast The Eagle Has Landed (1982) en The Eagle Has Landed III (2006). Met deze 3cd The Eagle Has Landed 40 erbij een sterke samenvatting van hun werk waarbij onvermijdelijk enkele nummers dubbel.
Daarmee is bijvoorbeeld hun pasgeleden verschenen livealbum Eagles Over Hellfest voor mij een overbodige aanvulling. Een soortgelijke constatering kwam ik eveneens tegen in het eerste nummer van de NL-editie van Classic Rock.

Op cd 1 opnamen uit de jaren 2007-2011, op 2 2013-2014 en op 3 2015-2018. Ook geografisch een brede aanpak: de concerten vonden plaats op diverse locaties in Europa en de VS, waarbij Eye of the Storm vanuit onze eigen Boerderij.
De routiniers knallen als een Battering Ram, niet geheel toevallig het slotlied van het album. Fijn dat Machine Gun erop staat, op cd 2 brengen de strijkers op de Wackennummers (track 5-11, op MuMe 21-27) extra's bij (over)bekende klassiekers.
Op cd 3 drie gasten: eerst Motörheads Phil Campbell op 747 (Strangers in the Night) en later Fast Eddie Clarke op hun eigen Ace of Spades. Producer en gitarist Andy Sneap komt assisteren bij 20,000 Ft. Bovendien horen we Johan Hegg grunten op Predator, vermoedelijk vanaf meelopende audio.

Het vet klinkende album werd door Jacky Lehmann in Berlijn gemixt en gemasterd.
In het boekje ook de nodige foto's van de oerbezetting met Graham Oliver, Steve Dawson (die momenteel een gevangenisstraf uitzit) en Pete Gill, die dus niet op deze 40-jarige editie zijn te horen. Desalniettemin sympathiek.

Nog één album in het oeuvre van Saxon resteert mij: de soloplaat van zanger Biff. Op naar School of Hard Knocks.

En dan te bedenken RonaldjK dat diezelfde Steve Dawson model stond voor Derek Smalls van Spinal Tap.

Ikzelf heb Saxon niet meer gevolgd na het overigens weergaloze concert in Gorredijk in 1991 naar aanleiding van hun laatste album Solid Ball Of Rock. Maar hun albums uit 1980 tm 1983 zijn geweldig, klassiekers.

Saxon in Gorredijk? Ja, waarom ook niet?! Ze zijn nog steeds leuk om te zien trouwens! Binnenkort weer op tournee na de operatie die Biff onderging, helaas nog niet naar de Lage Landen.

Spinal Tap 1 ga ik binnenkort herbekijken als voorbereiding op 2!

Saxon in Gorredijk? Dat is wel heel cult. Ik zag Saxon ooit in Romein in Leeuwarden. In datzelfde jaar headlineden ze Wacken, een groot contrast.