Bob Dylan - 1965-1966: The Best of the Cutting Edge (2015)

Dylan, een legende dat weet iedereen, maar ook een geldwolf, wat zijn goed recht is. Hij is zijn archieven aan het opruimen en brengt van alles uit onder de veelzeggende naam, The bootleg series. Mooi verpakt, en heel goed in de markt gezet. Zo'n zes weken voor de kerst, om mee te kunnen profiteren van de koopgolf die de feestdagen met zich meebrengt.
Volgende week staat hij in Carre, het goedkoopste kaartje? 175 euro, achter een pilaar, dat dan wel.

En ik maar denken dat ik cynisch ben

Heerlijk devel-hunt.

The Story Of ...
Ben ik jarig in december? Ja!

Is de 2CD-versie genoeg? Zeker.

6CD is nu 95 euro bij Bol.com. Wees er snel bij, die prijs zullen ze vast snel verhogen.

Dat weet ik wel zeker, want om onverklaarbare redenen is de inkoopprijs van de box met 20€ gestegen. Er komt dus minimaal 25€ bij.

Ik heb al zoveel van ome Bob dat ik het wel best vind. Mijn ervaring leert dat ik eigenlijk nooit veel aan vind aan die andere versies en na een paar keer draaien beluister ik ze nooit weer. Ik laat deze dan ook maar zitten, want beter dan de albums uit die tijd kan gewoon niet. En die paar nummers die ik verder nog niet origineel op CD heb, het zij zo. Dan betaal ik liever een paar tientjes voor jong aanstormend talent.

Fijn hoor, alweer een extra deel in de gerenommeerde Bootleg Series van de heer Zimmerman Robert Allen.

De hoes had net zo goed titelloos kunnen zijn; je hoeft enkel naar dat kenmerkende sjaaltje te kijken, en je weet al uit welk vaatje er nu weer wordt getapt.

Of ik ook deze bestofte verzameling uit zijn archieven ga kopen? Dat zal van mijn eeuwige twijfels afhangen. Neen, want het is toch echt wel duur. Ja, want wie weet wat voor onontdekte pareltjes er te vinden zijn?

Pijn is ook maar fijn met een "p", zoals Sammy Tanghe in 'Het Eiland' ooit zei. Die zin schoot me net te binnen..

Listen to an exclusive premiere of the Bob Dylan song ‘Can You Please Crawl Out Your Window’ off the new album The Cutting Edge 1965-1966: The Bootleg Series Vol. 12

Link

Ik zie net dat er nog wat nummers online zijn gedropt...

Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again - Take 13
Youtube

It Takes a Lot to Laugh It Takes a Train to Cry - Take 1
Youtube

Sitting On a Barbed Wire Fence - Take 2
Youtube

Laat dat aanstormend talent maar zitten, dat geloof ik wel, maar ook ik zal deze niet heel vaak draaien. De afgekeurde takes werden niet voor niks afgekeurd. De definitieve versies zijn beter. Zo simpel is dat. Producers Wilson en Johnston waren niet gek.

Zo ziet nou een opgepoetste keutel van $599.99 eruit...
The Cutting Edge 1965 – 1966 Unboxing Video (Collector's Edition)
Youtube

En dan nog dit...

Hoe zou zo'n boxje ruiken?

Beluister 15 onuitgebrachte liedjes van Bob Dylan
Volkskrant
Tot vrijdag zijn de vijftien Bob Dylan-liedjes nog te beluisteren op Volkskrant.nl.

Doet NPR toch beter, want...
Stream Bob Dylan’s 2-CD Version, ‘The Cutting Edge 1965-1966’

Dylan fanboy Gijsbert Kamer houdt een live verslag bij van zijn poging om de collector's edition in 1 keer te beluisteren
Live: 21 uur Bob Dylan - kan een mens dat aan? Volkskrant

Vandaag in de Volkskrant zijn geschreven (en gecomprineerde) luisterverslag, waarbij hij zich verbaast hoe weinig hij zich gedurende die 20 uur heeft verveeld. "Voordat ik ga slapen nog even dit: mijn bewondering voor Bob Dylan is de afgelopen nacht alleen maar groter geworden." Ik beschouw mezelf als een zeer groot Dylanfan, en Blonde on blonde staat bij mij op nummer 1 in mijn top-10, maar er zijn toch grenzen. Over deze highlights-compilatie twijfel ik nog.

Er is blijkbaar enige verdeeldheid onder de 2 eerste stemmers

als je Blood on the Tracks 1,5 geeft kan ik dit begrijpen..

Ik heb de twee cd combo vandaag drie maal gehoord. Buiten dat dit een fantastische periode was van Dylan, vind ik de alternatieve versies niet 'alternatief' genoeg (uitzondering daar gelaten) om echt interessant te zijn. Stuk voor stuk ook wat minder dan de uiteindelijke versies welke natuurlijk van uitzonderlijke klasse zijn en niet voor niks zijn gekozen . Jammer!

Ik heb de 2cd gekocht omdat 'The Best of the Cutting Edge' de alternatieve versies biedt van veel songs van de beste drie albums (imo, natuurlijk) van Dylan, en wel: 'Bringing it All Back Home', Highway 61 Revisited' en 'Blonde on Blonde'.

Na de eerste beluistering moet ik zeggen dat ik het erg leuk vind om de soms net wat afwijkende bewerkingen van de originele songs te horen. Dat hier en daar valse starten, net-niet-complete songs en enig studiogebrabbel opstaat, is niet erg. Sterker nog: ik vind het juist wel zijn charme hebben.

Misschien ga ik daarom zelfs wel de meer uitgebreide 6cd-versie opzoeken, maar ik besef dat ik dan nog minder naar de mooie songs ga luisteren, maar vooral naar de geleidelijke veranderingen van de vaak bekende songs uit 1965 en '66. Je luistert dus soms naar drie, vier verschillende uitvoeringen van dezelfde song waarbij steeds wordt gekozen voor een andere uitvoering, zoals met een ander instrument of zelfs een volledig andere maatvoering. Het is dus een andere manier van luisteren, maar met een goed glas whisky, en diep in de luisterstoel, moet dit lukken.

Die journalist van de Volkskrant vertelt over het horen ontstaan van de nummers door al die takes heen. Dat is wat anders dan zoeken naar nieuwe 'pareltjes' en stelt een opmerking als 'de laatste versie is toch het best' in een ander daglicht. Voor de muzikant zijn liedjes een doorgaand proces totdat de juiste versie gevonden is, en vaak daarna ook nog. De versie van Blowin in the wind die Dylan tegenwoordig speelt is een goed voorbeeld denk ik.

Ik zag een downloadversie van 18(!!) cd's. Inderdaad
Beetje teveel van het goede als je het mij vraagt, met aaaalllemaal nog meer versies van zelfde nummers. Ik ga wel voor de 2-cd versie

Kamer heeft nooit iets met Dylan gehad, ja Love and Theft (2001) die vond hij eindelijk goed (zelfs Dylan's beste) maar niet bij de beste van 2001 horen.
Nee Gijsbert luistert ergens anders rond.
http://www.muzieklijstjes.nl/KamerG.htm

Precies. Kamer is een broodschrijver. En de Volkskrant heeft veel abonnees (zestigers) die Bob Dylan mooi vinden. En dhr Kamer is dan niet te beroerd ze een dienst te bewijzen. Je zult dan ook nooit enig kritisch stuk over Bob Dylan aantreffen in de Volkskrant. Het is altijd prachtig wat de man uitbrengt en Columbia Records kan dan ook steevast rekenen op gratis publiciteit voor elke scheet die Dylan laat. Daarmee doet de Volkskrant Dylan tekort, die ook maar een mens is, en vooral de lezer die hierdoor verstoken blijft van journalistiek onafhankelijke bijdragen. Prutswerk van een krant die zichzelf niet serieus neemt.

De Deluxe versie van The Cutting Edge heb ik nu een maand in mijn bezit en ik heb nog lang niet alles beluisterd. Sommige tracks heb ik meerdere keren beluisterd omdat ik het heerlijke versies vond. Ik kan beamen dat Dylan in deze periode steeds feilloos de beste track wist te selecteren voor de uiteindelijke release (afgaande op wat ik tot dusverre heb beluisterd). Het meest benieuwd was ik naar de alternatieve versie van Sad-Eyed Lady Of The Lowlands, omdat dit voor mij misschien wel zijn allerbeste song is. De alternatieve versie haalt het bij lange na niet bij de officiele versie. Dylan verslikt zich herhaaldelijk in de tekst en de begeleiding klinkt onwennig.

Ook de outtakes van Bringing It All Back Home zijn over het algemeen allemaal minder dan wat er op de officiele release staat. Uitzonderingen als I’ll Keep It With Mine en Farewell Angelina zijn eerder al uitgebracht. Verder voegt een volledige disc gevuld met versies van Like A Rolling Stone weinig tot niets toe en ik geloof niet dat ik die disc nog ooit zal beluisteren.

Wat ik evenwel tot nu toe heb beluisterd van de outtakes van Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde was over het algemeen een verademing en veel beter dan ik had kunnen vermoeden! Om te beginnen de verschillende versies van twee singles die in 1965 zijn uitgebracht: Can You Please Crawl Out Your Window?en Positively 4th Street. Die zijn echt steengoed. Vooral de 2 complete takes van Positively 4th Street is echt om te smullen! Verder heb ik mooie versies gehoord van Tombstone Blues (met een geweldige Michael Bloomfield op gitaar), Desolation Row (Take 1), She's Your Lover Now (Dylan solo aan de piano), een mooie versie van Queen Jane Approximately (niet beter dan de uitgebrachte versie maar interessant genoeg), een punkversie van Visions Of Johanna (die wel degelijk iets toevoegt!) en een geweldige versie van One Of Us Must Know (minstens even goed dan de versie op Blonde On Blonde).

De hoeveelheid is overweldigend. Vandaar dat ik na een maand nog steeds niet alles heb beluisterd. Ik smeer de luistersessies liever uit over een langere periode. De nummers van Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde zitten al ruim 30 jaar in mijn geheugen gegrift. Die hoef ik dus eigenlijk ook niet meer te horen. Veel van wat op The Cutting Edge (Deluxe) staat is nieuw voor mij en klinkt fris en anders. Voor mij behoort de Bootleg Series vol 12 daarom tot het beste dat tot op heden is uitgebracht in deze serie, samen met volume 1 t/m 3 en Tell Tale Signs.

Absoluut mee eens
Ik heb onlangs de 2CD versie gekregen van de kerstman en heb beide schijfjes afgelopen dagen veelvuldig gedraaid.
De eerlijkheid verplicht mij te zeggen dat de meeste nummers me toch niet echt de pis lauw maken.

One Of Us Must Know is toch wel de uitschieter en benaderd al bijna de officiele versie van Blonde On Blonde.
Na de 2 versies van LARS blijk maar weer dat take 4, de officiele versie, na ruim 50 jaar nog steeds niet te benaderen is...zelfs niet door Dylan zelf.

She´s Your Lover Now is voor mij persoonlijk toch wel 1 der grootste parels uit de tekstuele en muzikale oester van onze Bob.
De versie op deel 12 is wederom de moeite waard, net als de andere versie op Bootleg Series 2.
Maar beide versies kunnen niet in de schaduw staan van de solo versie van Dylan op piano.
Is geloof ik ook de enigste versie met de complete lyrics.

Die versie zal wel op de collector´s editie staan, maar daar waag ik mij echt niet aan...

Ook op de Deluxe Edition, die mij ook qua prijs veel te gortig was. Maar gewoon als losse track te koop in de iTunes Store: Take 16, Complete.

Opening van de schatkamer in één van Dylans rijkste en productiefste periodes. De songs staan als een huis, maar dat stonden ze al. Past wel bij Dylan die altijd al meerdere versies van zijn nummers heeft laten horen (ook live). De songs evolueren voortdurend. Heb nog geen versie gehoord, die ik liever op de studio versie(s) had gehoord, dus hij heeft geen 'Blind Willy McTell' gedaan.