Magenta - Home (2006)

Nieuw album van Magenta. Klinkt goed maar nog niet zo goed als de eerdere albums. Staan ook nog geen echte top nummers op. 3*

Deze is toch nog lang niet uit, of heb ik wat gemist?

Wel een mooie cover

Klopt 1 juni komt ie pas. Maar bij hun concert vorige week was ie al te verkrijgen duzz daar heb ik hem maar mooi meegenomen

Ik heb ook al een pm gestuurd voor de release datum dus dat komt goed

Volgens mij moet iemand hier de boel ff gaan corrigeren want de tracks 16 t/m 20 staan op de extra cd New York Suite die in eerste instantie samen met Home word verkocht maar uiteindelijk als een separaat album later in het jaar uitkomt. New York Suite zit dan ook nu al gelijk in een apart doosje.

Mijn eerste indruk van het album is redelijk positief te noemen. Denk zelfs dat ik hem beter vind dan Seven. Echter, Home heeft nog geen eerlijke kans gehad omdat ik op dit moment nog behoorlijk onder de indruk ben van Sylvan's Posthumous Silence. Man, wat een bijzondere plaat is dat geworden.

Nou bij mij zat ie erbij in het doosje van Home en aangezien dit de special edition was...

Je bedoelt dat hij de separate New York Suite cd samen met Home cd in een kartonnen omhulseltje zit toch? Dat maakt het nog geen onderdeel van dit album. Ze bieden het echter nu gewoon als een gezamenlijk pakket (2 voor iets meer dan de prijs van 1) voor de vroege vogels. Later in het jaar worden de twee uit elkaar getrokken en zijn het twee aparte albums.

Goede cd hoor, 0,5* erbij. Naar 3,5*. Klinkt anders dan voorgaande werken maar wel leuk. En ChrisX als je het echt zeker weet dan corrigeer maar he...

Zal zien of ik er aan toe kom.

Intussen, na wat luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat ik dit album niet echt bijzonder vind. Het pakte eerst best wel maar uiteindelijk heb ik veel en veel te vaak de neiging om het album maar gewoon uit te zetten. Het is allemaal een beetje vlak, ik mis bezieling, emotie, spanning.

Na 'Revolutions', een hele mooie ode aan de symfonische helden van Rob Reed, kwam 'Seven' waarop Magenta meer en meer een eigen geluid liet horen. De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor de opvolger.

Het is een concept album geworden. De opzet van het album doet mij denken aan Camel, rustig voortkabbelende soundscapes. En daar hebben we gelijk het probleem met dit album: in tegenstelling bij Camel, blijft hier niets hangen. Het is allemaal mooi gedaan maar ik onderschrijf ChrisX's opmerking:



Inderdaad, bij Christine klinkt hoop, verdriet en geluk allemaal hetzelfde. De zang vind ik zo 'Engels conservatief'. Blijkt dat een concept album iets meer is dan een verhaaltje vertellen.

Ook muzikaal vind ik het weer een stap terug. We horen nog steeds Mike Oldfield, Genesis en Yes langskomen. Daarbij heb ik soms het gevoel dat ik bij 'Hurt' en 'Moving on' bij Pink Floyd (Dark side ....) beland ben. Met daarbij ook de aangegeven overeenkomst met Camel, zijn we weer terug bij af en dan vind ik 'Revolutions' eigenlijk nog beter geslaagd.

Magenta haakt af.

Dat smaken ook binnen 'Progwereld' verschillen, las ik in de recensie van Markwin Meeuws over dit album, op jullie site.

Heb je nog een goede discussie met hem gehad??

Recensie Home: http://www.progwereld.org/

Natuurlijk verschillen smaken, ook binnen ons eigen team. Ik heb het er nog niet met hem over gehad maar dat komt t.z.t. nog wel.......

Maar geef toe, als je deze naast de laatste Sylvan legt dan schiet Magenta toch ontzettend tekort?

nou hier ben ik Ik moest me verantwoorden?

Hoor jij die bezieling die Chris en ik zo missen op dit album ??

Sylvan blijf ik draaien, terwijl Magenta al zijn plaatsje gevonden heeft in de cd-kast.

Tsja,

Ik vind de vergelijking Sylvan - Magenta aan de ene kant logisch (allebei conceptplaten van hoge kwaliteit), en aan de andere kant onlogisch. Ook voor mij is Sylvan de plaat van het jaar, maar om nou te zeggen dat Magenta een stuk minder is, of het moet afleggen...

Stel, we waren in 1977 en ChrisX had bij "Novella" gezegd: "Maar geef toe, als je deze naast de laatste Pink Floyd legt dan schiet Renaissance toch ontzettend tekort?"

Zeg nou zélf: dat slaat toch ook nérgens op ?

Vergelijken is altijd makkelijk. Ik vind dat je een album gewoon op zijn eigen kwaliteiten moet beoordelen. Als je een album leuk vind, maakt het feit dat je een ander album nóg leuker vind verder toch ook niet uit.

Het ging mij ook niet om enige vergelijking, want dat is idd onzinnig. Waar het me om gaat is dat in de muziek cq zang op dit album niet hoor, welke emotie de hoofdpersoon heeft. Vrolijk, verdriet, kwaad, het klink allemaal hetzelfde,
Muzikaal zit het heel mooi in elkaar, een mooi pallet van symfonische muziek, maar dat hoorden we al op 'Revolutions'.

Daarom vind ik 'Home' jammer genoeg geen stap vooruit.

Wat Flipper hier onder zegt is precies wat ik wilde zeggen met die vergelijking. Voor mij is muziekbeleving ten allen tijde terug te voeren op het beleven van een emotie. Ik moet geraakt worden door de muziek. Soms kan iets best wel een beetje matig gespeeld worden, maar drukt men op precies de juiste knopjes om me raken. Soms speelt men de sterren van de hemel (en dat hoor ik dan wel met m'n verstand) maar is de muziek oersaai en emotieloos.

Dat laatste gevoel overheerst heeeeeel erg bij dit album. Grappig genoeg had ik dat gevoel lang niet zo bij hun optreden in de Boerderij een tijdje geleden. Dat was ook de reden waarom ik het album uiteindelijk gekocht heb, maar daar heb ik nu toch wel spijt van. Ik zou toch na al die jaren beter moeten weten

Toen ik dit recentelijk voor het eerst hoorde, moest ik bij nummer 4 huilen. Dat was al een tijdje niet meer gebeurd.
Verder lijkt het me een pracht productie, wat ik zelf op prijs stel. Dit is het eerste album wat ik van deze groep hoor, dus dat kan mijn postievere reactie verklaren.

Wat ik ga stemmen weet ik nog niet, dat duurt nog wel even.

Ben je ook ver van huis ???


Wanneer je hier al zo positief over bent, kun je 'Seven' blindelings kopen!!

Het was een moment opname, maar op een of andere manier raakte het me (emotioneel ben ik een beetje raar).
Ik zal de tip van seven in gedachten houden, maar het duurt nog wel een paar luisterbeurten voor een fatsoenlijk eindoordeel.

Mijn eerste indruk van sylvan is ook goed, anders maar goed. Dus ik zal uiteindelijk de vergelijking tussen de twee ook in de gedachten houden.

Het gebeurde trouwens thuis (maar wel in de avond waar de omstandigheden voor dergelijk muziek optimaal zijn (savonds met een koptelefoon kan ik soms wegdromen bij muziek, zo in dit geval ook))

Ik vind het een prachtig album, een afwisseling van rustige stukken met een prachtige stem om naar te luisteren en meeslepende stukken. Ook de geluidskwaliteit bevalt mij goed (wat voor mij een groot pluspunt is). Voorlopig 4 sterren.

Prachtige productie, net als het andere werk van Magenta.
Je moet wel houden van een klassiek geschoolde zangeres. Pfoe wat een prachtige stem, volledig tot zijn recht komend bij deze muziek.
Voor mensen die alleen van grunten houden, is dit niks.

Een 4,5 is het minste wat ik hiervoor kan geven, zeker als ik zie wat voor 'muziek' anderen met cijfers van boven de 3,5 waarderen.

fraai album met oa een paar mooie piano ballades.
ze hebben dit jaar ook een soort van best of uitgebracht ( magenta - the singles ), die is ook niet verkeerd.