Anderson Ponty Band - Better Late Than Never (2015)

Interessant is een "oud in een nieuw jasje" geluid van Jon natuurlijk altijd wel. Ik vraag mij alleen af waarom hij hiervoor nu per se een aantal oude Yes nummers moest pakken. Hoewel de stem van oud Yes-zanger Anderson nog altijd een gevoelige snaar raakt, kan hij naar mijn inziens een overbekend nummer als "Owner Of A Lonely Heart" maar beter achterwege laten. Liedje drie, dit nummer ken ik dan weer niet, is wel mooi! Je gaat onwillekeurig toch vergelijken!

Ik zal het album niet kopen, de Yes en Jon Anderson dagen liggen al zo lang achter mij! Jon kan waarschijnlijk nog best aardig meekomen, maar dan gewoon met de enige echte Yes. De arrangementen op deze schijf vind ik niet mooi, zoals bijvoorbeeld bij "Wonderous Stories".
Een nummer als "Renaissance of the Sun" daarentegen, doet het dan weer een stuk beter.

Ach... en als hij het nog maar leuk vind. Toch? Ik hoop op mijn zeventigste, tachtigste en hopelijk nog veel langer... ook nog wel zóóó te kunnen *zingen of *swingen.

*Doorstrepen wat niet gewenst is.

Te weinig rustpunten, nogal een drukke boel ook door Ponty die er zo nu en dan wat doorheen mag fiedelen, knap hoor maar voegt weinig toe, had er meer van verwacht en z'n statische geluids-esthetiek bevalt me ook niet. Op zich leuk om Jon eens in een jazzy context te horen en vooral de toetsenspeler mag zich her en der lekker uitleven maar revolutionair is het allemaal niet meer natuurlijk, gezellig, op z'n best.