IAMX - Metanoia (2015)

Geluidskunstenaar Chris Corner doet de kamer weer vullen met zijn aparte stem en zijn gedreven, briljante elektronische muziek. Ik ga er even voor zitten en dat is lastig, want voor je het weet sta je weer te swingen. Normaal gesproken heb ik niet echt wat met elektronisch gebliep en hoge, getergde stemmen, maar voor IAMX maak ik graag een uitzondering. Het duurt altijd wél even voordat ik zijn oerschreeuw en zijn melodietjes kan waarderen. Dat was namelijk ook al zo bij de vorige albums. Ik wacht daarom nog even met sterretjes uitdelen. Maar dat kan zomaar veranderen!

Hoewel ik zoals verwacht, niet onmiddellijk "verliefd" op dit album werd, kom ik een uurtje later toch tot de voorzichtige... ahum... conclusie dat IAMX weer een redelijk goed album de lucht in geslingerd heeft.

"Aphrodisiac" is werkelijk het enige nummer dat ik, ondanks het leuke "dance" ritme, niet kan waarderen en helaas gaat deze track uit de afspeellijst geschrapt worden. Hier vliegt Chris namelijk ook letterlijk uit de bocht met zijn toch al hoge stemgeluid.

Bij een aantal andere tracks schuurt de zang op sommige momenten ook eventjes net tegen het gillen aan, maar gaat meneer Corner gelukkig op tijd weer mooi zingen. Het klinkt allemaal zowaar als emotie, maar de meeste emotie zit 'm uiteindelijk toch in de mooi gezongen liedjes.
Want dat kan hij ook: mooi zingen!

Instrumentaal en compositorisch is het meestal dik in orde wat mij betreft.
"No Maker Made Me", "Happiness", "North Star", "Say Hello Melancholia", het prachtige "The Background Noise" en "Look Outside" vormen een geweldige eerste helft van deze plaat. Het mooie kleine liedje "Wildest Wind" sluit het album passend af.

Ik draai IAMX weliswaar niet zo vaak. Je moet er voor in de stemming zijn en dan kan ik echt helemaal uit mijn bol gaan.

Huppetee!

Chris Corner (IAMX) is na 2,5 donkere jaren terug met nieuw album tot stand gekomen met hulp van zijn fans en PledgeMusic. De afgelopen jaren leek het erop dat Chris ten onder zou gaan aan persoonlijke problemen. Er verschenen alleen nog maar instrumentale versies van oude albums en om eerlijk te zijn, wie wachter daar nu op? De teksten en stem van Chris zijn de kern van de beste nummers van IAMX, vaak vol vette synths en dansbaar.

Gelukkig krabbelt hij weer op en ook al is dit album niet zo sterk als The Alternative noch Kingdom of Welcome Addiction, toch is het wel goed genietbaar. Dat is wel duidelijk al na de eerste beluistering. Deels klinkt iets wat ingetogener in vergelijking met andere het oude werk maar gelukkig vliegt hij nog vaak genoeg uit de bocht in nummers zoals The Background Noise en Aphrodisiac. Ook erg fijn dat bij tussen alle vette synths ook laagjes met piano weet te stoppen zoals in afsluiter Wildest Wind.

De eerste 3 nummers vormen het sterkste en meest dansbare gedeelte van dit album, dit albums zal niet in mijn persoonlijk album Top 10 terecht komen, deels ook door de vele goed albums van andere favoriete artiesten. Maar ik denk wel dat deze in mijn Top 25 terecht komt, voorlopig 4*.

Deze eenmansband van de britse geluidskunstenaar Chris Corner, een soort electronische variant op Placebo, heeft per album altijd wel een paar toffe songs te bieden, maar als geheel genomen schieten de albums steevast tekort. Ditmaal zijn de eerste drie tracks de moeite waard, waarna de klad er al snel in komt. Uitzondering is nog wel het fraaie The Background Noise, wat eigenlijk het mooiste nummer van de plaat is. Voor de rest zijn de songs of te dik aangezet, of te weinig boeiend.