milo - so the flies don't come (2015)

Sterke nieuwe plaat van milo. Je ziet echt dat hij gegroeid is na zijn avonturen met de leden van Hellfyre Club. Zijn referenties blijven fantastisch obscuur tot pijnlijk herkenbaar, maar de thema's zijn wat heftiger en zijn flow ook wat strakker. En die productie van Kenny Segal. De beats zijn een instrumentaal album op zich.

Zoals vermeld door BKBiochemist is het productiewerk op deze plaat van uiterst hoge kwaliteit, dit bepaald dan ook heel erg de laidback stemming op dit album. De bijdrages van de gastartiesten vormen hierin elk hun eigen bijdrage. Als je snel een rekensommetje maakt kom je al snel tot de conclusie dat dit album vrij compleet is, het enigste minpuntje is de duur maar gelukkig bestaat er zoiets als een repeat button

Wat dat betreft kan je luisteraars noot tevreden stellen

Zo’n uniek album is dit. Ik zou iedereen aanbevelen om dit album een kans te geven, gewoon om kennis te maken met deze ‘abstracte’ vorm van hiphop. Creatieve teksten met zweverige beats, zoals alleen milo dat kan. Kenny Segal is ook een van mijn favoriete hiphop producers van de afgelopen jaren en verdient absoluut een shout-out voor zijn werk op dit album.

Helemaal mee eens. Ook het latere Who Told You To Think??!!?!?!?! en Purple Moonlight Pages liggen op hetzelfde hoge niveau als deze plaat. Wederom (grotendeels) geproduceerd door Kenny Segal, net als het magistrale Hiding Places met Billy Woods en het vreemde maar o zo heerlijke Ajai met Serengeti.