Voodoo Circle - Whisky Fingers (2015)

Voodoo Circle brengt met dit album een sterk rockalbum, waarbij met name het keyboard spel van Alessandro Del Vecchio ervoor zorgt dat je aan Deep Purple gaat denken.
Het scheurende gitaarwerk van Alex Beyrodt zorgt er wat meer voor dat ze een eigen smoel krijgen. Verder is de zang van David Readman ook erg goed en weet Del Vecchio hem goed aan te vullen als achtergrondzanger. Laatstgenoemde neemt zelfs hier en daar (stukjes) van de leadzang over.
De productie is echt prachtig en haarscherp. Alle instrumenten zijn goed, afzonderlijk van elkaar te horen.
Een nummer als "Watch and Wait (I Got My Mind on You)" doet qua vocale stijl dan weer behoorlijk aan Whitesnake denken.
Persoonlijk vind ik de wat meer uptempo rockers, zoals "Medicine Man" en "Devil Takes Me Down" het sterkste. Hierop trekt Beyrodt al zijn registers open. Verder is de samenzang tussen Readman en Del Vecchio op "Devil Takes Me Down" erg goed.
De ballads komen dan weer wat minder goed uit de verf. "The Day the Walls Came Down" is nog wel mooi, maar weinig origineel. "The Rhythm of My Heart" duurt bijna 7 minuten en dat vind ik voor een dergelijke ballad wel erg lang. Vooral omdat deze net als TDtWCD niet bepaald origineel is.
De bonustrack "Coming Home to You" is nog wel een leuke bonus trouwens. Het begint als een midtempo rocker met alle ingrediënten die in de rest van het album ook wel terug te horen zijn. In de laatste helft van het nummer laat bassist Mat Sinner nog even goed horen dat hij aanwezig is. Daarnaast is in dit laatste stuk de wisselwerking tussen de ritmesectie en Alex Beyrodt's gitaarwerk gewoon erg sterk.
Over het algemeen een best aangename rockplaat. Voor sommigen misschien iets te belegen, maar liefhebbers van bands als Deep Purple en Whitesnake zullen hier ook wel goed van kunnen genieten.

Verschilt het nog een beetje met de vorige albums? More than one way home vind ik te gek en Broken heart syndrome redelijk. Maar het gevoel bekruipt me, na een aantal recensies te hebben gelezen, dat het grote gevaar op de loer ligt dat alles een beetje (teveel) op elkaar gaat lijken. Dat hoeft uiteraard geen probleem te zijn maar in mijn geval vrees ik van wel. Het lijkt allemaal zóveel op wat Deep Purple, Whitesnake en dat soort bands al zo vaak hebben gedaan. De geweldige strot van Readman is wel een dik pluspunt overigens in deze band!

Dit album is mijn kennismaking met hun materiaal, dus ik kan niet echt vergelijken. Ik las alleen bij hun voorgaande plaat dat zowel jij en Bastiaan het op Whitesnake vonden lijken. Dat heb ik met deze plaat ook wel, al zal de toevoeging van Alessandro Del Vecchio deze plaat weer net wat anders maken. Volgens mij deed Jimmy Kresic namelijk niet aan (achtergrond)vocals. Op dit album is dus (waarschijnlijk) iets meer vocale variatie.

Lijkt idd heel erg op WS en door de hammond ook wel op zn tijd op DP, maar beiden zouden willen dat ze op dit moment nog zo'n goed album uit kunnen brengen. Vocaal zit er inderdaad wel wat meer variatie in dan in de vorige. Dit is gewoon een beregoede classicrockplaat, die elke liefhebber van dit genre gewoon blindelings aan kan schaffen. Een van de betere platen van de laatste jaren in dit genre. Wat trouwens te denken van de superproductie, het klinkt allemaal gruwelijk vet heeeeeeeeeeerlijk Zit bij mij al twee weken in de wisselaar en draait regelmatig zijn rondjes.