0
geplaatst: 17 november 2015, 10:43 uur
Andrew Watt kreeg internationale bekendheid toen hij als gitarist/zanger met Glenn Hughes en Jason Bonham California Breed formeerde.
Watt was een compleet onbekende en is dan ook nog een relatief jonge zanger/songwriter.
Zelf heb ik nooit de tijd genomen om de titelloze plaat van California Breed te beluisteren en was deze EP dus mijn kennismaking met Watt.
Hij heeft deze EP in zijn geheel op zijn youtube kanaal geplaatst (even doorklikken naar de video van "Ghost in My Head").
Hij brengt vier korte nummers die wel onder de noemer pop-rock kunnen vallen. Jammer, want Watt bewandeld paden die al vele malen eerder zijn bewandeld. Dit maakt de muziek wat saai en voorspelbaar. Daarnaast vind ik persoonlijk zijn stem ook niet baanbrekend, wat de beleving nog wat duffer maakt.
Een gitaarsolo hier en daar (o.a. tegen het einde van "Seeing Red") laat toch wel horen dat de man wel een degelijk muzikant is. Het is alleen jammer dat hij met deze EP een soort vervolg op Nickelback maakt.
Muziek die we de laatste jaren al veel te vaak hebben gehoord in combinatie met een rottig in de mix staand stemgeluid. Hij zal er in de V.S. misschien wel wat (mainstream) succes mee kunnen halen misschien, maar mijn ding is het niet.
Watt was een compleet onbekende en is dan ook nog een relatief jonge zanger/songwriter.
Zelf heb ik nooit de tijd genomen om de titelloze plaat van California Breed te beluisteren en was deze EP dus mijn kennismaking met Watt.
Hij heeft deze EP in zijn geheel op zijn youtube kanaal geplaatst (even doorklikken naar de video van "Ghost in My Head").
Hij brengt vier korte nummers die wel onder de noemer pop-rock kunnen vallen. Jammer, want Watt bewandeld paden die al vele malen eerder zijn bewandeld. Dit maakt de muziek wat saai en voorspelbaar. Daarnaast vind ik persoonlijk zijn stem ook niet baanbrekend, wat de beleving nog wat duffer maakt.
Een gitaarsolo hier en daar (o.a. tegen het einde van "Seeing Red") laat toch wel horen dat de man wel een degelijk muzikant is. Het is alleen jammer dat hij met deze EP een soort vervolg op Nickelback maakt.
Muziek die we de laatste jaren al veel te vaak hebben gehoord in combinatie met een rottig in de mix staand stemgeluid. Hij zal er in de V.S. misschien wel wat (mainstream) succes mee kunnen halen misschien, maar mijn ding is het niet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.