Walter Trout - Battle Scars (2015)

Walter Trout leeft nog! Dat mag best een klein wonder genoemd worden. Walter Trout werd een paar jaar geleden ernstig ziek. De enige kans om te overleven was een levertransplantatie en die moest dan ook nog eens aanslaan en als dan de weg naar herstel begint moet nog maar blijken in hoeverre er geen al te grote littekens achterblijven. Met dit nieuwe album bewijst Trout dat hij er weer helemaal is. Zijn lijdensweg wordt uitvoerig beschreven titels als Haunted by the night, Almost gone en Gonna live again laten aan duidelijkheid niets te wensen over. De teksten geven het album een stuk meer inhoud dan we van hem gewend zijn. Instrumentaal is het verder het oude vertrouwde beukwerk, dat vaak meer aan hardrock dan aan bluesrock doet denken. Trout speelt uitstekend gitaar, maar ook dit album verandert het oude vertrouwde Trout euvel niet dat een heel album vol solo's naar het einde toe wat veel wordt, hoe technisch knap het ook is. Daarom ben ik ook blij met het akoestische Gonna live again.

Erg lekker blues album weer van deze beste man, die inderdaad zware tijden achter de rug heeft. Op zijn vorige album vond ik zijn stem heel iel en hoorde je echt dat zijn gezondheid z'n weerslag had op de kracht in zijn stem. Maar op deze battle scars zingt hij weer met power en overtuiging, geweldig!! Ik kan niet wachten om hem over een maand in Amsterdam te zien en te horen.

Vol vuur deze plaat! Bijna niet te geloven als je de voorgeschiedenis kent. Laatst trad hij op in Voetbal Inside waar onze vriend Johan Derksen hem een podium gaf: Walter met Danny Vera

Kom zojuist uit Oosterpoort waar Walter de snaren goed wist te beroeren.

Maar waarom moeten al die nummers zo lang duren? Bluesrock is niet mijn ding.

'No beer, I killed already One liver!' was wel de uitspraak van de avond.

Ben benieuwd voor vanavond, dan zie ik hem in Tilburg!

Ik was ook in de Oosterpoort en heb me uitstekend vermaakt. Voor mij had de nadruk wel wat meer op de blues mogen liggen, maar dat weet je van te voren. Ja die lange nummers horen er een beetje bij, ik had er geen problemen mee. Zijn levertransplantatie werd breeduit gemeten, maar hij overdreef niet. De nummers die hij van deze plaat speelde kwamen prima uit de verf. Vooral Haunted by the night was gruwelijk goed. Fantastische band om zich heen ook. Veel plezier vanavond Richiedoom!

Thanks, ook ik heb me weer uitstekend vermaakt gisteren! Een aantal nummers heeft hij van deze plaat gespeeld, maar dat had hij vorig jaar in Carré ook al gedaan. Het voelde dus een beetje als een deja vu, ook omdat hij wéér met zijn verhaal kwam hoe hij destijds vocht voor zijn leven. Jammer want dat heb ik vorig jaar al bij zijn concert tot in den treure aangehoord.

Maar verder top en inderdaad, Haunted by the Night was ook in Tilburg fantastisch!

Ik heb dit album helemaal gemist. Zijn album hiervoor vond ik niet geweldig. Ik had onder meer erg veel moeite met zijn stem. Die was erg achteruit gegaan, erg iel. Zijn zeggingskracht in zijn zang was voor mij redelijk weg.

Als ik jullie hier zo lees, is zijn stem grotendeels weer teruggekomen?
Ik ga dit album toch eens de aandacht geven waar deze man recht op heeft.

Zeker Rogyros, hier klinkt hij weer krachtig!

En inmiddels een paar keer beluisterd. Hij is idd weer terug bij stem. Dit album is niets nieuws onder de zon, hij doet precies wat we van hem gewend zijn. Dat maakt het ook een beetje voorspelbaar, maar het klinkt wel prima. Fijn album. Ik ga hem zeker wel kopen.

3,5 ster.

Wat een soort comeback album na zijn ziekte Gedreven als altijd. En wat een mooie hoes van zijn getekende kop.

Ik denk dat bij we bij dit album best een buiging voor Walter Trout mogen maken. Niet iedere blues of bluesrockliefhebber is gecharmeerd van zijn stijl. Doch wanneer iemand nagenoeg letterlijk de dood in de ogen heeft gekeken, volledig weet te herstellen na een succesvolle nieroperatie, opnieuw moet leren gitaarspelen en dan zijn belevenissen in muziek verwoord zoals in dit album Battle Scars, dan verdien je gewoon respect.

In deze eeuw heeft Trout naar mijn mening een aantal in kwaliteit wisselende albums gemaakt, waardoor de belangstelling telkens leek te vervagen. Doch telkens kwam er toch weer eens een zeer sterk, fris album naar voren. Zo ook met Battle Scars. Het rockende openingsnummers Almost Gone is direct een van zijn beste nummers die hij geschreven heeft. Een tegen het rock 'n roll aan schurende gitaarrif met een duidelijke tekst: bijna was ik er niet meer. In de eerste nummers van het album neemt Trout de luisteraar via rockende, indringende (Omaha) en licht aangrijpende (Please take me home) nummers mee in zijn bijna-doodervaring.

Tegen het eind van het album komen er een paar nummers die iets te veel leentje-buur hebben van eigen nummers van eerdere albums. Echter, in zijn totaliteit heeft Trout een bluesrockalbum afgeleverd om even "U" tegen te zeggen. Het is een van zijn beste werken. Respect voor iemand die er bijna niet meer zou zijn.

Het Album BS van Trout is goed te verteren. Uitschieters Fly away, almost gone en het heelijke playing hideaway!
en heerlijk die mondharp ! Tekstueel altijd actueel en zelfs voor een kind te volgen...
Het betere werk van Walter Trout.

[quote]Boomersstory schreef:
Het Album BS van Trout is goed te verteren. Uitschieters Fly away, almost gone en het heerlijke playing hideaway!
en nice, die mondharp ! Textueel altijd actueel en zelfs voor een kind te begrijpen...

Zijn ziekte overwonnen!

Het betere werk van Walter Trout.