Walter Trout - Battle Scars (2015)

Ik denk dat bij we bij dit album best een buiging voor Walter Trout mogen maken. Niet iedere blues of bluesrockliefhebber is gecharmeerd van zijn stijl. Doch wanneer iemand nagenoeg letterlijk de dood in de ogen heeft gekeken, volledig weet te herstellen na een succesvolle nieroperatie, opnieuw moet leren gitaarspelen en dan zijn belevenissen in muziek verwoord zoals in dit album Battle Scars, dan verdien je gewoon respect.

In deze eeuw heeft Trout naar mijn mening een aantal in kwaliteit wisselende albums gemaakt, waardoor de belangstelling telkens leek te vervagen. Doch telkens kwam er toch weer eens een zeer sterk, fris album naar voren. Zo ook met Battle Scars. Het rockende openingsnummers Almost Gone is direct een van zijn beste nummers die hij geschreven heeft. Een tegen het rock 'n roll aan schurende gitaarrif met een duidelijke tekst: bijna was ik er niet meer. In de eerste nummers van het album neemt Trout de luisteraar via rockende, indringende (Omaha) en licht aangrijpende (Please take me home) nummers mee in zijn bijna-doodervaring.

Tegen het eind van het album komen er een paar nummers die iets te veel leentje-buur hebben van eigen nummers van eerdere albums. Echter, in zijn totaliteit heeft Trout een bluesrockalbum afgeleverd om even "U" tegen te zeggen. Het is een van zijn beste werken. Respect voor iemand die er bijna niet meer zou zijn.