Queen - A Night at the Odeon (2015)

Queen - A Night at the Odeon is een werkelijk prachtige live-plaat (en concert-film) die op een zeer opmerkelijk moment is vastgelegd. Vlak na de release van hun album A Night at the Opera besloten ze om een kerst optreden te doen in de Hammersmith voor de BBC. De nieuwe mix en uitgave is fantastisch en het is een bijzonder document van Queen op de drempel van hun stap naar epische stadium-rockers en instant hitmachines.

Toch is deze opname niet een van de meest bijzondere uit hun oeuvre. Dat heeft met een paar zaken van doen; de tours van voor de release van A Night at the Opera met daarna verschillen nogal. Voor dit album zaten ze meer in de harde rock zoals bands als Led Zeppelin en Deep Purple, na het album werden ze theatraler en meer een band voor massa's en anthems. In beide waren ze uitzonderlijk maar deze BBC opname treft ze net op een moeilijk moment;

De setlist is nog die van de oude 'Sheer Heart Attack' tour waarvan we vorig jaar de fenomenale Live at the Rainbow release hebben gekregen. De setlists komen dus veel overeen en daarin is deze show toch op het randje de mindere; we hebben weliswaar een unieke uitvoering van 'Bohemian Rhapsody' maar dit is het enige nummer van ANATO en hij is bovendien een beetje onhandig verwerkt in een medley. De 'Rainbow' show van een jaar eerder had een veel uitgebreidere setlist (net als de shows in Japan uit '75). De band is in topvorm maar op deze avond niet net zo energiek als bijvoorbeeld de avond in de 'Rainbow'. Je kunt het bijvoorbeeld horen aan de kracht van de koortjes en Mercury's stem die hier onfeilbaar en strak zijn maar op het 'Rainbow'-album een unieke brok energie. Hetzelfde geld voor de mix, Taylor en May gaven al aan dat de Hammersmith een moeilijke zaal is om het geluid levendig te krijgen en dat is ze goed gelukt... voor het podium van de Hammersmith. Als je dit legt naast de close en krachtige klank van de Rainbow show vallen de net iets te overdadig gebruikte galmpjes bij deze show toch op. Als je dus kijkt naar setlist, performance en mix is er allemaal niks mis mee, sterker zelfs het is bijzonder en fantastisch. Hij valt alleen net tussen wal en schip in bij de shows die hiervoor en hierna kwamen. Al met al een prachtige show maar vergelijkbaar met de situatie zoals die van The Who's Live at Leeds en Live at the Hull. Beide prachtige shows die absoluut de moeite waard zijn om uit te brengen maar omdat ze zo dicht tegen elkaar aanliggen kun je een favoriet uitkiezen. En daarbij was de een toch miniem imposanter dan de ander.

Verder vind ik dat Queen Producties uitstekend bezig is. Het lijkt er op dat ze nu ieder jaar een 40th anniversary van een Queen show willen uitbrengen. De blu-ray hint in ieder geval al naar een release van Queen's '76 Hyde Park show wat werkelijk een feestje zou zijn op LP/blu-ray. Bovendien een show van een daadwerkelijk andere tour (namelijk de 'A Night at the Opera'-tour, wat bij deze show dus niet het geval is). Ik kijk er in ieder geval enorm naar uit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen - A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Live At The Rainbow ’74 van Queen bleek vorig jaar een ware klassieker. Dat Queen in haar gloriejaren behoorde tot de beste live-bands aller tijden was bekend, maar op de tot op dat moment verschenen live-registraties van de band kwam dat niet volledig uit de verf. Live At The Rainbow ’74 knalde echter uit de speakers en liet de band op de toppen van haar kunnen horen.

Nog maar net bekomen van het fantastische live-materiaal uit 1974, ligt er al weer een nieuwe portie live-materiaal van Queen te wachten.

A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 werd het jaar na de legendarische concerten in The Rainbow opgenomen, maar in dat ene jaar was er nogal wat veranderd voor Queen. Waar Queen in 1974 nog deels aanstormend talent was en deels net was doorgebroken met Sheer Heart Attack, had de band in 1975 met A Night At The Opera een echte klassieker op haar naam staan. Queen was op deze plaat getransformeerd van een bijzondere hardrock band in een band die alles aan leek te kunnen.

De op kerstavond opgenomen set op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 wijkt desondanks niet heel erg af van de een jaar eerder opgenomen set in The Rainbow, maar bevat wel het op dat moment nog kakelverse Bohemian Rhapsody (naar verluid is dit de eerste live-versie van de popklassieker).

De overeenkomsten tussen beide live-sets domineren echter. Ook op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 verkeert Queen in absolute topvorm en is het nog vooral een (hard)rockband. Freddy Mercury zingt geweldig en is op dreef op de piano, de ritmesectie is oerdegelijk en het gitaarwerk van Brian May knalt uit de speakers. De set uit 1975 vind ik misschien nog wel indrukwekkender dan die uit 1974 en ook indrukwekkender dan sets van latere jaren. Dat zegt wat.

Op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 is Queen nog altijd een recht voor zijn raap rockband en wat beheerst de band dit kunstje goed. Net als zijn voorganger is A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 verplichte kost voor de fans van de band, maar ook liefhebbers van de betere rockmuziek in meer algemene zin kunnen hier niet om heen. Wederom een onmisbaar cadeautje uit de oude doos. Erwin Zijleman

Als toch wel groot Queen-fan de verleiding toch niet kunnen weerstaan om ook van dit concert de superdeluxe-uitgave aan te schaffen. Heeft er ook mee te maken dat, ondanks dat ik alle 'tijdperken' van Queen wel kan waarderen, dit ook door mij wel beschouwd wordt als de hoogtijdagen van Queen. Want wat maakten ze toch prachtige muziek in deze periode!

De box ziet er zeer goed verzorgd uit. Waar ik erg van houd, is dat de details ook goed verzorgd zijn, zoals dat de box aan de binnenkant bekleed is met het Queen-logo en er zit een gedeelte van de spullen in een mooi Queen-envelopje.
Natuurlijk zit er in zo'n box prullaria waar je van moet houden, maar dat doe ik. De 40 jaar Queen Bohemian Rhapsody ballonnen vind ik zelfs volledig overbodig, maar de rest is erg moeite waard. Natuurlijk zijn zaken als vier verschillende buttons (die er wel mooi uitzien), poster, ticket en een backstage-pas alleen maar leuk voor de heb. Persoonlijk vind ik het erg leuk om het oorspronkelijke programmaboekje te zien en vind ik een uitgetypt programma met hotel-informatie echt wel interessant om na te gaan hoe ook de planning van zo'n tour in elkaar zit. Daarnaast is er een plaat met bijbehorende hoes (volledig formaat) toegevoegd met Bohemian Rhapsody met een soundcheck van Now I'm Here op de B-kant.
Tenslotte is er dan nog het prachtig vormgegeven fotoboek, waar de cd, dvd en Blu-Ray in opgenomen zijn. En die ziet er prachtig uit, met erg mooie foto's en geeft nog wat meer achtergrondinfo.

Het concert is, zoals al eerder opgemerkt, van een zeer hoog geluidsniveau. En de band is in topvorm. Ik heb de indruk dat ik hoor dat de band ook nog wel weer gegroeid is sinds de vorige tour (Rainbow-concerten). Ze lijken nog wat meer op elkaar ingespeeld en afgestemd, waardoor het geluid nog wat meer diepgang en bombast krijgt. Zowel qua zang als instrumenten lijken ze toch nog wat virtuozer te zijn dan een jaar eerder. Toch zijn ze hier hun rauwe randjes ook nog niet verloren.
Het klinkt gewoon geweldig en ondanks de overlap qua setlist, is het ook wel weer echt een ander concert dan de Rainbow-concerten. De medleys (tijdens Bohemian Rhapsody en de cover-medley) zijn erg goed uitgevoerd en lopen mooi in elkaar over.
De opbouw van het concert klopt ook gewoon en hoewel het een verrassende afsluiter is (See What a Fool I've Been) is het een prachtig eind van een geweldig concert.

De dvd/blu-ray biedt ook veel moois. Natuurlijk zien we de geweldige podiumpresentatie van de band, en dan met name Freddie. Tuurlijk is het extravert en theatraal, maar voor mij toch echt in de beste zin van het woord. De outfits kun je van alles van vinden, maar je kan niet zeggen dat ze standaard waren en er niet over nagedacht werd. Maar wat ook opvalt is hoe geweldig de lichtshow en effecten (met ballonnen en zeepbellen!) waren (behalve dan dat er wel heel veel rook was op een gegeven moment), als je nagaat dat dit veertig jaar geleden opgenomen is. (maar ja, wat weet ik daar eigenlijk van, ik ben pas 36 ). Op de dvd ontbreken om de een of andere reden Seven Seas of Rhye en See What a Fool I've Been, maar dat neemt dit weg dat het een genot is om naar te kijken.
De extra's (documentaire over het concert Looking Back at the Odeon met verdere achtergondinformatie en Roger en Brian (met nog zwart haar!) die terugblikken) en beelden vanuit Japan (van wel wat mindere geluids- en beeldkwaliteit) zijn ook nog de moeite waard.

Het moge duidelijk zijn, hier kan alleen maar de volle mep voor toegekend worden. Een geweldige Rock 'n Roll-Show.