Craig Armstrong - The Space Between Us (1998)

Nu ook even iets van mij, na bovenstaande waar ik het zo'n beetje 100 % mee eens ben.

Mijn eerste aanvaring met Armstrong was in mijn Filmhuis met de film Romeo + Juliet in 1997. Een unieke score, nog steeds, en Balcony scene, ja dat is ultiem romantisch. Ook bij The Negotiator zoals al eerder genoemd, kon ik het gebruik van Rise enkel roemen. Net als This Love en Let's Go Out Tonight. De violen tegen het einde hebben mij altijd op dat precies moment een meisje doen kussen, al meerdere malen in de loop der jaren. This Love en de stem van Elisabeth Fraser met de composities van Armstrong, een van het beste absoluut. Haar stem doet mij op de een of andere manier denken aan die van de vrouw die voor As If You Said Nothing van Kiss Of the Dragon geen credit kreeg. Misschien is zij het wel, wie weet.

Armstrong heeft inderdaad weleens de arrangementen van iets van Massive Attack gedaan en qua stijl hebben de twee ook zeer veel gemeen. Op ieder album, van Mezzazine tot aan 100th Window en de andere staat er in ieder geval een bedankje voor de componist.

Dan is er nog de track Glasgow. Op de een of andere manier moet ik hierbij altijd aan Love Actually denken. Wat als de film veel melancholieker was geweest, wat dan? Dan zou Glasglow perfect voor die film zijn geweest.

Ontzettend saai en inspiratieloos. Soms wijkt het iets af van de voor de hand liggende tonen waarmee het misschien niet meer saai is maar gewoonweg niet mooi. Ik kan me voorstellen dat delen zich goed lenen voor onder een film maar als muziek an sich scoort dit voor een dikke onvoldoende.