Mercenary - The Hours That Remain (2006)

na een geweldige opdonder *11 dreams* komen ze toch aan met het mindere *The Hours That Remain* wat ik eigelijk niet gehoopt had, screams zijn weg,alleen nog maar clean zang wat ik jammer vind,want dit is juist het type metal waar je af en toe wat pure agressie eruit wilt gooien, ritmes zijn ook niet zo heel erg boeiend meer en zorgt er dus voor dat je er naar een paar keer luisteren op uitgekeken raakt wat ik bij *11 dreams* totaal niet had,begrijp me niet verkeerd het is zeker een goede cd maar voor de wat oudere fans een teleurstelling. 3*

Dit is een stuk beter dan Everblack, al slaat de ééntonigheid toch toe na een nummer of vier. Maar er zit meer zang in en wat minder gebrul. Hierdoor kan de muziek iets meer tot zijn recht komen zonder dat je er vroegtijdig moe van wordt. Toch is het op de CD minder aanstekelijk dan live. Dit is leuk voor een paar nummertjes en zeker geen hoogvlieger.

Wta mijn voorgangers zeiden, stukken minder dan 11 Dreams.

Nou, ik vind hem zeker niet minder dan 11 Dreams.
Wel anders.
Het geschreeuw/gebrul is inderdaad zowat compleet verdwenen, hetgeen de nummers misschien wat eenvormig maakt.
Maar, de melodiën en dan met name de refreinen zijn bijna zonder uitzondering ijzersterk (bijv. Soul Decision e.v.a.)

Wat mij betreft dus wél een topper!

Live is dit een prima band en de bijgevoegde dvd met Dynamo nummers uit 2005 is prima. De cd zelf is aardig maar niet vernieuwend of verrassend goed.

Prima album van deze altijd betrouwbare deense metalband. Geen grunts dit keer, maar de sterke cleane zang en de sporadische screams bieden voldoende afwisseling zodat dit niet echt een gemis is. De vocale gastbijdragen van Soilwork's Bjorn Strid en Heaven Shall Burn's Marcus Bischoff zijn ook fijn. Niet één van de beste albums van de band, daar is het songmateriaal net niet sterk genoeg voor (en echte uitschieters ontbreken), maar zeker een goede plaat.