Romantics - Strictly Personal (1981)

De derde van de Romantics, opvolger van het geflopte maar prima National Breakout. Leadgitarist Mike Skill maakte plaats voor Coz Canler, de groep keerde terug naar pak-en-stropdas; deze keer roze leren jasjes en pantalons. Strictly Personal werd opgenomen in New York en geproduceerd door Mike Stone, bekend van alle grote jaren '70-elpees van Queen.

Ah, vandaar dat grote gitaar- en drumsgeluid! Gedurende het album, maar zeker in het begin, moet ik zelfs denken aan Cheap Trick, zó breed klinken de gitaren. Ze worden gecombineerd met meezingbare liedjes, dit blijft powerpop pur sang. Allemaal eigen werk met de diverse leden om beurten bij de microfoon, al weet ik niet zeker of Canler ook zingt.
Het wat saaie She's Hot en het pakkende No One Like You (mooie gitaarsolo in het intro, daarna kort akoestisch) waren singles maar flopten. Als single had ik uitgekozen Spend a Little Love, want licht met een pakkend refrein, of anders het deinende All That I Want.
En dan zijn er "deep cuts" dankzij de luide opener In the Nighttime met daarin een vleugje glamrock, de glamshuffle van Look at Her en slotlied Don't Put Me on Hold met een scheurende mondharmonicasolo.

Vier sterren voor het tweede achtereen geflopte album van de Romantics, die desondanks twee jaar later weer hitsucces zouden smaken met Talking in Your Sleep van In Heat. Strictly Personal beveel ik niet alleen aan voor mensen met hart voor powerpop, maar ook voor degenen die houden van luide gitaren die daartegenaan schuren, zoals de glamrock van Sweet of de hardrock van Cheap Trick.

Met die vergelijkingen zou ik bijna vergeten dat ik me in de wereld van new wave bevind. Ik ben terug in oktober 1981, na een korte flashback bij de twee punkalbums van Londenaren The Lurkers. Door naar het tweede soloalbum van ex-Buzzcock Pete Shelley.