Pete Shelley - Homosapien (1981)

Hoe komt het dat zo'n vet album wordt overkeken?

tja bart1989.....zo zijn er wel meer albums....bv het solo-album van Howard Devoto of de Luxuria-albums....

hmm.. die lijken me wel interessant, ook eens beluisteren dan..

neem aan dat je de Buzzocks=albums allemaal wel kent. Ook A different kind of tension (zwaar onderschat) is zeer de moeite waard.

I Generate a Feeling :-|

Grappig... kom ik ineens een heel bekend, maar lang vergeten pareltje uit '81 tegen: Homosapien. Dit album van de zanger van de Britse punkband Buzzcocks gaat nu op de luisterlijst!

Heerlijk album, heel anders dan Buzzcocks, maar op zijn manier zeker zo goed!

New wave in oktober 1981, ik reis op chronologische volgorde door deze stroming. Daarbij beluister ik de albums achter mijn afspeellijsten met losse nummers. In dit geval: van de luide gitaarrock van de Amerikaanse Romantics en hun Strictly Personal naar Engelsman Pete Shelley, die inmiddels ex-Buzzcocks is en strikt persoonlijk zijn carrière vervolgt.

Het materiaal was deels bedoeld voor een volgende Buzzcocks, maar als die groep implodeert tijdens de opnamen voor een volgend album met producer Martin Shelley, besluiten Shelley en Rushent om er een soloplaat van te maken.
Het jaar ervoor had Shelley al een soloplaat uitgebracht, het experimentele Sky Yen. Homosapien is compleet anders. Eigenlijk klinkt dit als de Buzzcocks, maar dan met synthesizers. Liedjes met kop en staart, pakkende melodieën en de kenmerkende stem van Shelley. Single Homosapien kreeg een boycot van de BBC wegens een vermeende toespeling op homoseksualiteit en pakt als opener meteen de luisteraar in. Yesterday's Not Here en de nummers erna slagen daar eveneens in, waar bij I Generate a Feeling een zanglijn bevat die lijkt te zijn geïnspireerd op die van de oorspronkelijke Amerikanen. Qu'est-ce que c'est que ça is qua tekst een vervolg op I Believe van A Different Kind of Tension.
Op kant 1 een voluit synthplaat, komt de gitaar terug vanaf I Don't Know What It Is, de opener van kant 2. Soms zelfs stevig. In trage afsluiter It's Hard Enough Knowing domineren de synths en zit halverwege een heerlijke versnelling.

Een sterk album dat ook liefhebbers van bijvoorbeeld Ultravox, Visage, OMD, The Human League en Depeche Mode zal kunnen aanspreken. Het miste de albumlijsten, mogelijk vanwege die BBC-boycot.
bart1989 vroeg zestien jaar geleden: "Hoe komt het dat zo'n vet album wordt overkeken?" Tsja, misschien omdat promofilmpjes en shorts ontbreken? Je maakt ze inmiddels over de wereld van de negende kunst, zag ik op YouTube en Insta: informatief en vaak grappig! Valt iets dergelijks ook over Homosapien te maken?

Voor Homosapien een dikke 9. Na één keer via streaming heb ik 'm fysiek gekocht en de voorbije dagen frequent gedraaid. Leve tweedehands vinyl, in perfecte conditie bovendien!
Dankzij Oor's Pop Encyclopedie (editie 1990) ontdek ik dat er meer platen uit de stofwolken van Buzzcocks oprezen. Al in 1980 dook bassist Steve Garvey op in de groep Teardrops, samen met ex-Falldrummer Karl Burns. Gitarist Steve Diggle en drummer John Maher beginnen Flag of Convenience, waarvan MuMe geen albums opnam. Pete Shelley was eveneens actief met Tiller Boys, waarvan alleen de naam op MuMe is te vinden, echter zonder albums.
Eens kijken of ik iets met het ontbrekende werk kan en wil. Mijn volgende halte in de wereld van new wave wordt een korte flashback naar 1980, het zojuist genoemde Teardrops.