Jack Garratt - Phase (2016)

Er is nogal wat te doen om deze Jack Garrat. Won the Sound of BBC 2016 en dan kan je meestal wel wat. Michael Kiwanuka, Adele en Sam Smith gingen hem bijvoorbeeld voor. Een eerste luisterbeurt: veel gebruik van electronica en aardige stem, maar ik vrees dat dit te poppy/radiovriendelijk voor mij is. Ik laat dit album even weken.

Als je dit vet vindt dan ben je helemaal bij de tijd, want bij DWDD zei Nico het ook, hij had nog nooit zo'n coole gast meegemaakt. Dus 2016 wordt Jack Garrett. En ook de hoes is helemaal ge-wel-dig!

Serieus? Dan ben ik gewoon een ouderwetse lul vrees ik. Maar als DWDD het zegt, zegt het mij totaal niks eerlijk gezegd. Of het feit dat zij het aanprijzen nu zo aanbevelenswaardig is betwijfel ik ernstig

Dit album deed me heel erg weinig (terwijl ik hoopte op het tegendeel; leek me wel wat).

aERodynamIC Ik had dus ook hetzelfde gevoel, het doet mij vrijwel niks. Dat minuutje bij DWDD dat ging nog wel, maar daarna op Spotify viel wel erg tegen.

Op zich vind ik dit best goed te pruimen muziek, maar een heel album ging me zo tegenstaan. Had ik niet verwacht eigenlijk.

Ik snap de superlatieven over dit album dan ook niet zo goed. Ik vind het vrij gewoontjes. Dit hebben we toch al vaker gehoord?!

Dat optreden bij DWDD vond ik verschrikkelijk goed. Daarna het album gecheckt en dat viel me toch tegen. De rauwheid en het enthousiasme van het live optreden mis ik op het album. Jammer..

Bij DWDD was tamelijk vreselijk.

Deze Jack Garrat heeft wel iets interessants. Misschien muzikaal niet helemaal in de lijn van de rest van mijn blog, maar toch de moeite waard om een stukje aan te wijden. Hij won het prestigieuze BBC Talent of the Year benoeming en daarin gingen grote namen hem voor. Namen die het daarna helemaal gemaakt hebben (bijv. Adele en Sam Smith). Dat het radiovriendelijke muziek is moge duidelijk zijn, maar wat is de kwaliteit van die radiovriendelijke muziek? En wat krijg je voorgeschoteld?

Opener Coalasce schotelt ons R’nB zang met dubstep beats voor. Breathe Life is dan wel echt meer een pophitje. Voer voor de hitlijsten, wat in de gemene deler wel het doel lijkt van Jack Garrat.
Far Cry bevalt mij positief door de energie die het geeft. Dan is Weathered, een beetje Sam Smith-achtig, een stuk rustiger. Worry is natuurlijk de bekende radiohit, een single zoals ze de albums altijd wel voor gaan.
Met The Love You’re Given zoekt Garrat de weg op van de meer hippe R’nB die we tegenwoordig vaker tegenkomen. Dan is het beter toeven met I Know All What I Do. Dit nummer geeft het gevoel erg zorgvuldig opgebouwd te zijn. Een meerwaarde mijn inziens. Jammer dat dit uitstekende nummer opgevolgd wordt door het nogal saaie Suprise Yourself. Dan is het dansbare en hitgevoelige Chemical een stuk leuker om naar te luisteren. Ook hier horen we weer een beetje dubstep in terug.
Na het gestuiter van Fire horen we het redelijk simpele en nietszeggende Synthesia. Jack Garrat besluit dit album af te sluiten met My House is Your Home. Een erg overdreven ballad met bijbehorende overdreven zang en instrumentatie.

Veel wisselvalliger krijg je het bijna niet op albums. Ik had er over de gehele linie wel wat meer van verwacht, maar het is niet anders.

(bron: Opus de Soul)

Heb deze cd een tijd geleden opgezet, maar het pakte mij niet. Na een paar nummers gehoord te hebben was het voor mij wel klaar. Vandaag keek ik op de YouTube kanaal Mahogany Sessions en klikte ik op Jack Garratt 'Weathered'. Ik werd van mijn stoel afgeblazen, wat ontzettend goed. Pas daarna toen ik hem opzocht had de connectie gelegd. Helaas komt de versie op de cd niet dichtbij wat er bij Mahogany gepresteerd werd. Dit is allemaal overgeproduceerd, veel te druk. Echt jammer.