Enya - Shepherd Moons (1991)

Caribbean Blue, After Ventus en Lothlorien zijn toch echt hele mooie nummers.
Als ik wil ontspannen dan zet ik meestal deze muziek op, mooie nummers om eens lekker bij weg te dromen.

Enige minpuntje voor mij is Book of Days, verder fantastisch.

Die is juist brilliant Dat einde!!!

Caribbean Blue is ge-wel-dig!

Als ik dit album opzet bekruipt mij al snel een gevoel wat aan Kerstmis doet denken. Zelfs nu, in de laatste helft van juni. In gedachte zie ik de sneeuw naar beneden dwarrelen en iedereen is in de weer met het in huis gezellig te maken. De kachel wordt nog eens opgestookt. De kinderen mogen later naar bed.

Mede door die sfeer klinkt de stem van Enya breekbaarder dan op de voorgangers, het doet mij aan zeer dun glas denken. Het sterkste voorbeeld daarvan is Marble Halls. Hier waan ik me in een museum waar de tentoongestelde waar wel erg dicht bij elkaar staat en het opassen geblazen is om niets om te stoten. Daarnaast versterken de traditionele Ierse instrumenten deze sfeer nog eens.

Door het bovenstaande is Shepherd Moons een mooi rustgevend album geworden om helemaal los te komen van het aardse en in sferen te geraken die op het moment "nu" niet gelden. Daardoor ideale muziek om op te onthaasten, al komt in juni de gedachte op dat het einde van het jaar in zicht is.

Prachtig geformuleerd!

Helemaal mee eens, al is de hele cd een topper. Ook 'Book of Days' is een van mijn favoriete Enya-nummers. Zoals Gerards Dream al aanhaalt in zijn bericht: een cd van Enya heeft altijd iets kerstmis-achtigs. Muzikale sprookjes.

Voor mij de beste Enya cd. Ik heb er ook diepe persoonlijke herinneringen aan. Enkele nummers hiervan werden gedraaid tijdens de begrafenis van mijn moeder. Los daarvan was het na het wat wisselvallige en donkere ''Watermark''' een sensatie en blijft het de meeste zeggingskracht houden. Voor mij dan.

Shepherd Moons is de eerste Enya-CD die ik eens goed op mezelf heb laten inwerken, nadat mijn vriendin me nogmaals en dit keer met succes wist te overtuigen dat ik Enya echt wel goed zou gaan vinden. Dit vanwege het feit dat ik een zwak heb voor electronische muziek en de muziek qua stijl toch bij vlagen in het verlengde ligt van het meer toegankelijke en ingetogen werk van bijvoorbeeld een Vangelis. Daarnaast heeft Enya natuurlijk een prachtige stem die letterlijk verweven zit in de kenmerkende muziek van haar.
En het moet gezegd: Shepherd Moons is een juweeltje. Het is en blijft muziek waarvoor je zeker in de stemming moet zijn, maar het weet me zeker te bekoren. Uiteraard kende ik "Caribbean Blue" al (was ook een hit, geloof ik...), wat gewoon een goed nummer is. Maar het album staat er vol mee. Wat te denken van het bombastische "Book of Days", het sprookjesachtige "Lothlórien", het wel héél erg mooie "Marble Halls" of het wat typerende "After Ventus" waar ik overigens het thema van het titelnummer in meen terug te horen. Stuk voor stuk pareltjes, waarbij m'n enige kritiek misschien zou zijn, dat de nummers best wat langer hadden mogen duren. Dan hadden sommige nummers zich nog beter kunnen ontvouwen. Echter blijven in de meeste gevallen de nummers vrij kort en kernachtig, maar blijft de boodschap en de schoonheid binnen de nummers zeker behouden.
Oordelen of dit de beste CD van Enya is, durf ik niet te zeggen. Immers is dit mijn eerste échte kennismaking met haar muziek op een volledig album. Maar dat ik er meer van ga uitchecken is één ding wat zeker is. Vooralsnog kan ik alleen maar concluderen dat Shepherd Moons een album is om van te genieten.

Prachtige sprookjesachtige plaat van Enya.Ik heb niet zo heel veel met dit genre ,maar hier kan ik toch wel van genieten.Ooit meegenomen uit de spullen van mijn overleden oma ,die hier altijd wel intens van kon genieten.Ik hoorde het nooit.Nu ik zelf ouder ben valt de rust die de plaat bij mij opwekt als een warme deken over mij heen.Je bent dus nooit te oud om te leren blijkt maar weer eens.Book Of Days is een prachtige parel die nog wel wat langer had ogen duren en Carribean Blue is ook van ongekende schoonheid.De plaat duurt ook het lang genoeg,want anders zou het voor mij wat teveel van het goede worden.Ik maak er 4 sterren van

Ik vind deze plaat ook (bijna geheel) net een sprookje op zich. Deze heb ik evenals Watermark uit 1988 leren kennen dankzij mijn vader (en moeder). Zij waren rond de 40 jaar toen zij dit vaak draaiden (ik 9 of 10), en zijn nu half in de 60.

Op dit album staan vele mooie nummers, maar de mooisten voor mij zijn toch wel de NewAge-achtige hit Caribbean Blue, het hemelse Angeles, het dramatische Evacuee, het sprookjesachtige Lord of the Rings-stuk Lothlorien en het prachtige After Ventus, hoewel de tweede en de laatste genoemde nummer(s) op andere tracks lijken.

Angeles heeft qua melodie heel wat weg van Deliverance van Vangelis, het laatste nummer op zijn album Antarctica uit 1983.
After Ventus heeft een melodielijn, die op Computer Weekend van Jean-Michel Jarre lijkt.

4* voor dit album; Een nummer vind ik echter het minst, de laatste Smaointe. Zonder dit nummer had het als 37-minuten langdurende album met 11-nummers van mij wel eens 4,5* kunnen krijgen.

Voor mij begon de muziek bij dit album enigszins te vervelen, ondanks mooie serene momenten / liedjes zoals Carribean Blue, Ebudae & Lothlorien. Nummers als Evacuee en Marble Halls zorgen heden ten dagen zelfs voor kromme tenen. Inwisselbaar met voorganger Watermark wat mij als album iets meer aansprak. Heb het ook wat Enya betreft bij deze 2 albums gelaten.

Een zeer geschikt album om deze kerstavond op te zetten. Met het bloedmooie Caribbean Blue als absolute hoogtepunt.

Prachtig album. Absolute klassieker in the new age scène. 5 sterren zelfs.