Enya - Shepherd Moons (1991)

Als ik dit album opzet bekruipt mij al snel een gevoel wat aan Kerstmis doet denken. Zelfs nu, in de laatste helft van juni. In gedachte zie ik de sneeuw naar beneden dwarrelen en iedereen is in de weer met het in huis gezellig te maken. De kachel wordt nog eens opgestookt. De kinderen mogen later naar bed.

Mede door die sfeer klinkt de stem van Enya breekbaarder dan op de voorgangers, het doet mij aan zeer dun glas denken. Het sterkste voorbeeld daarvan is Marble Halls. Hier waan ik me in een museum waar de tentoongestelde waar wel erg dicht bij elkaar staat en het opassen geblazen is om niets om te stoten. Daarnaast versterken de traditionele Ierse instrumenten deze sfeer nog eens.

Door het bovenstaande is Shepherd Moons een mooi rustgevend album geworden om helemaal los te komen van het aardse en in sferen te geraken die op het moment "nu" niet gelden. Daardoor ideale muziek om op te onthaasten, al komt in juni de gedachte op dat het einde van het jaar in zicht is.

Ik vind deze plaat ook (bijna geheel) net een sprookje op zich. Deze heb ik evenals Watermark uit 1988 leren kennen dankzij mijn vader (en moeder). Zij waren rond de 40 jaar toen zij dit vaak draaiden (ik 9 of 10), en zijn nu half in de 60.

Op dit album staan vele mooie nummers, maar de mooisten voor mij zijn toch wel de NewAge-achtige hit Caribbean Blue, het hemelse Angeles, het dramatische Evacuee, het sprookjesachtige Lord of the Rings-stuk Lothlorien en het prachtige After Ventus, hoewel de tweede en de laatste genoemde nummer(s) op andere tracks lijken.

Angeles heeft qua melodie heel wat weg van Deliverance van Vangelis, het laatste nummer op zijn album Antarctica uit 1983.
After Ventus heeft een melodielijn, die op Computer Weekend van Jean-Michel Jarre lijkt.

4* voor dit album; Een nummer vind ik echter het minst, de laatste Smaointe. Zonder dit nummer had het als 37-minuten langdurende album met 11-nummers van mij wel eens 4,5* kunnen krijgen.