Shearwater - Jet Plane and Oxbow (2016)

Na een kort cover-uitstapje (Fellow Travelers) is Shearwater terug met een volwaardig eigen album. Onder leiding van de karakteristieke en illustere stem van John Meiburg klinkt de band altijd herkenbaar: als de muzikale vertolking van natuurkrachten. Toch is het eerste wat opvalt aan Jet Plane and Oxbow dat ze een nieuwe meer elektronische weg zijn ingeslagen.

Het openingsnummer valt meteen op: Prime begint met een elektronisch riedeltje. Maar al snel vallen de herkenbare meanderende gitaren erin en zet Meiburg ons weer op aarde met zijn typische stem. Dit is Shearwater als vanouds, maar met een elektronisch sausje. Ook op de rest van het album is dit sausje te horen. Zo is lead-single Quiet Americans een Shearwater nummer met swingende synths en een speelse dance-beat. Ook horen we hier meer traditionele instrumenten; vooral de piano die het nummer een luchtige sfeer geeft valt op, maar zeker ook de xylofoon/triangel. Het tempo is zeer hoog in deze nummers, en op het meerendeel van de rest van het album. Dit is een logisch vervolg van hun vorige langspeler Animal Joy, dat al een aaneenschakeling was van het ene krachtpats-nummer na het andere. Waar dat album echter halverwege inzakte wegens gebrek aan afwisseling, is Jet Plane and Oxbow langer boeiend. Backchannels is als een rustig kabbelend beekje waar de akoestische gitaren meer op de voorgrond treden. Maar vooral Only Child is Shearwater als vanouds en had zo op de vorige (ingetogenere) albums kunnen staan. Verder horen we nog psychedelische krautrock op het langgerekte Filaments, en filmische muziek op album-afsluiter Stray Lights at Clouds Hill. En tenslotte weten we met A Long Time Away en Pale Kings ook weer dat Shearwater heel hard kan rocken. Het album biedt daarmee ruimvoldoende afwisseling.

We horen op Jet Plane and Oxbow een vernieuwd Shearwater. Met veel meer ruimte voor elektronische arrangementen en een wat instrumentaal afwisselender album dan de vorige doet Shearwater goede zaken. Toch is er geen enkel nummer dat er keihard boventuit steekt. Het album meandert een beetje voort naar het einde, blijft continu boeiend, maar is tegelijkertijd ook een beetje saai en richtingloos.

Pat-sounds: Album Shearwater - Jet Plane and Oxbow (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

De lat is gelegt. Prachtig album van Shearwater. Ik heb Rook maar die wordt hier ruimschoots overtroffen, bv. met meer electronica zoals in het geweldige Filaments en Radio Silence.
Zeer prettige muziek, die ik vandaag ook meteen heb besteld na het luisteren.
Gaat scoren in de eindlijst van 2016.

Meer elektronisch dan het vorige werk, maar wel weer erg mooi. Wederom is de kenmerkende stem van de zanger, John Meiburg, een belangrijke pre. Prachtig!

Voor mij is Shearwater een duidelijk groeiproces qua waardering dat tot op heden per album is gegroeid en ook nu weer met "Jet Plane". Was 'Animal Joy' het eerste album waar ik met plezier in zijn geheel naar luisterde, bij deze plaat is dat nog meer zo. Het feit dat hij op vinyl in huis staat, zegt genoeg. (Twee nummers op een kant? Welke nitwit verzint het?)

Voor mij zit er een Bowie component in deze plaat. "One of the Americans"? 100% een Bowie wending. Referenties naar 'Heroes' elders. Wat mij het meeste opvalt is, dat de handrem er af is bij Jonathan Meiburg. Er mag gedanst worden op een Talking Heads manier. (Mmm, weer Brian Eno.) De alternative popfeel die "Jet Plane" verder uitstraalt, maakt het een uitermate prettig album. De enige die niet los komt, is Meiburg zelf, die houdt (bijna overal, zie onder) het cool en netjes in zijn voordracht. Het leven is serieus, niet waar.

Waar stoepkrijt en Monsieur beiden het niveau vinden dalen in de tweede helft van de plaat, hoor ik dezelfde intentie en intensiteit. Het verschilt heel weinig van elkaar. 'Radio Silence' is heel weinig mis mee. Vanuit het "Disarray ...I need it", een van mijn favoriete momenten op het album, zie ik een zaal wel uit zijn dak gaan.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Deze plaat is ook mijn kennismaking met Shearwater en tegelijkertijd waarschijnlijk het album dat ik dit jaar al het meest gedraaid heb. De groep brengt een heerlijke mix van pop-rock met elektronische accenten, waarbij ze een weidse sound samenstellen met aanstekelijke gitaarriffs, sierlijke melodieën en bakken interessante, dromerige sonische details. Tevens was het een onderdeel van de soundtrack voor mijn reizen in Azië en Noord-Amerika, een levensveranderende ervaring, waardoor ik er ook een emotionele band mee opgebouwd heb. Belandt sowieso op een mooie plaats in mijn eindejaarslijstje!