Beau - That Thing Reality (2016)

De dames zijn er vroeg bij met de aankondiging van hun eerste langspeler. Tegen de tijd van de release staan de tulpen al weer in de bloei. Ik kan er nu al naar uitkijken; nu dus dubbel zoveel met deze release.

3 nummers maken de sprong van hun EP naar dit album, waarvan One Wing en C'mon Please erg mooi zijn. Slim dat het eveneens prachtige Karma niet op dit album is gezet, zodoende moet je daarvoor nog altijd hun EP aanschaffen. Zoals ik bij de EP ook heb vermeld zijn dit de zoveelste dames met mooie popliedjes ondersteunt met gitaar, maar Beau kenmerkt zich door de mooie soulvolle stem van Heather 'Boo'; de linker dame op de hoes. Hierdoor springt hun muziek voor mij ruim boven de middelmaat uit.

Vreselijk jammer dat ik ze op 13 november niet op Crossing Border kan meemaken.

Eerste single Oceans.

Ik krijg een herkansing want 9 april spelen ze op Hotel Mozaïque. Dikke kans dat ik ze nu wel ga zien.

Bovendien zijn Mosquito en Animal Kingdom ook te horen, via de linkjes in de tracklist.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beau - That Thing Reality - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Beau is een duo uit Brooklyn dat bestaat uit Emma Rose Jenney en Heather Golden en het is een duo waar, zeker in de Verenigde Staten, inmiddels al een tijdje behoorlijk druk over wordt gedaan.

Na beluistering van Beau’s debuut That Thing Reality kan ik alleen maar concluderen dat al deze drukte volkomen terecht is. Het debuut van Emma Rose Jenney en Heather Golden is immers een debuut om te koesteren.

De twee jonge vrouwen uit New York beginnen bij de folk, zoals die een aantal decennia geleden populair was in inmiddels peperdure wijken in Manhattan en verrijken de folk van weleer vervolgens met 1001 invloeden.

Zo is de openingstrack voorzien van een speels ritme, stevig gitaarwerk en wat sprookjesachtige effecten uit de dreampop, maar Beau blijft ook met enige regelmaat dicht bij de folk uit vervlogen tijden. Ook wanneer Emma Rose Jenney en Heather Golden kiezen voor akoestische gitaren en emotievolle vocalen klinkt het debuut van Beau eigentijds en dat maakt het debuut van het tweetal bijzonder.

That Thing Reality staat vol met mooie en intieme popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die urgentie uitstralen. Dit bereikt Beau door de instrumentatie net wat zwaarder aan te zetten of te kiezen voor klanken die net wat rauwer zijn dan in dit genre gebruikelijk is, maar ook de stemmen van Emma Rose Jenney en Heather Golden spelen een belangrijke rol bij het uitstralen van urgentie.

Het Amerikaanse duo kan prachtig zingen, maar kiest ook meer dan eens voor een punky attitude, wat That Thing Reality niet alleen voorziet van urgentie, maar ook van kracht en eigenzinnigheid.

Die punky attitude wordt overigens moeiteloos ingeruild voor zoete en verleidelijke pop zoals die door Lana del Rey wordt gemaakt, of door de al eerder genoemde invloeden uit de dreampop, wat van That Thing Reality een verrassend veelzijdige plaat maakt.

Ondanks de grote veelzijdigheid is het debuut van Beau echter ook een homogene plaat, die van de eerste tot de laatste noot imponeert. Dat doet het New Yorkse tweetal uiteindelijk vooral door de puurheid, intensiteit en energie van hun muziek. That Thing Reality werd op voorhand al een sensationeel debuut genoemd, maar het is er ook echt een geworden. Erwin Zijleman

erwinz! Hiermee zal het album meer aandacht krijgen. En dat verdient het!

muzikaal, stem wat eentonig

Net nu ik het debuutalbum van BOY heb ontdekt komt er uit de New Yorkse kunstkringen een gelijkwaardig pareltje. Bestaat het eerstgenoemde vooral uit mierzoete popliedjes, in dit geval kan Heather ‘Boo’ Golden er ook nog een soul-achtig randje aan geven. Dat zij en Emma Rose Jenny al levenslang hartsvriendinnen zijn kan je aan alles horen, hier staat echt een duo dat elkaar begrijpt en dat ook over weet te brengen op de luisteraar. Resultaat is een gevarieerd album dat geen moment verveelt met veel slimmigheden en met een paar fantastische uitschieters. Dan heb ik vooral over C’mon Please, afrekeningkanon en al twee maanden lang mijn meest gedraaide nummer, en de twee andere echte uptempo singles Animal Kingdom en Mosquito. Maar voor de echte albumparel moeten we tot het einde wachten. Lullaby is een klein stiekem meesterwerkje, om heerlijk bij weg te dromen. Minimale begeleiding, maar zo veel gevoel. Dit is wat ik de afgelopen dagen steevast luister vlak voor het slapengaan. Wanneer die strijkers voorzichtig opkomen, och och…

Tel daar nog Karma (niet op de plaat helaas), One Wing, Roam en nog het feit dat Heather ook nog eens een bloedmooie meid is, daarbij op, en je hebt een duo dat na slechts één EP en één album mijn hart al gestolen heeft.

Goed. Enkele dagen terug lag ik in bed, oortjes in en luisterend naar Lullaby kwamen plots tranen. Lag ik een potje te janken in mijn hoogslaper. Dat is me nou nog nooit overkomen! En dat met zo'n simpel popliedje.

Nog maar eens met een half sterretje verhoogd. Lang geleden dat ik zo enthousiast werd van een album dat ik het eigenlijk op repeat kan zetten (al blijf ik proberen te doseren). Inmiddels is elk nummer geland en tof bevonden, Lullaby gaat mijn top drie van 2016 in.

Dacht ik eerst ook, maar als je wat vaker luistert, dan is die stem af en toe van elastiek.

Prachtig, vooral One Wing en Oceans

Weer een maandje verder en nog altijd fris, kan m nog altijd een keer of vier/vijf per week draaien zonder dat het minder wordt. Blijft toch indrukwekkend hoe deze dames aan een been there/done thatformule echt een eigen draai weten te geven zonder dat het echt ingewikkeld hoeft te worden. Ik kan in elk geval niet echt vergelijkingsmateriaal vinden dat echt dicht in de buurt komt.

Hoofdreden voor dit schopje: het Deluxealbum is nu op Spotify verschenen en bevat drie bonusliedjes. Het slepende Fire stond al op Soundcloud en vind ik één van hun mooiste nummers. De andere twee zijn nieuw maar kunnen ook zo mee met de rest. Vooral Not So Pretty City is prachtig, Heather gaat bij het refrein de hoogte in voor een echt wow-momentje. Foggy Love Head is semi-uptempo dat lekker opbouwt, een beetje tussen Sweet Lips en Fire in om m te duiden.

Blijft lullig dat je als early adopter niet mee kan genieten van de nieuwe liedjes.

Oei, er zijn een paar noten in refrein Mosquito die maar net hakken over de vocale sloot zijn..

Ook in One Wing zoekt ze de grenzen op van haar stem het is te hopen dat dit live goed gaat want in de studio kan je een paar takes doen maar niet op het podium

Oceans klinkt als een Amy MacDonald rip, er zitten überhaupt wat typische maniertjes in de stem die kunnen doorgaan voor een accent maar ook iets om de beperkingen van de stem te verdoezelen.

Het label Kitsuné heeft meestal wel goeie vondsten en de reden om hier eens naar te luisteren maar is wel wennen. Zeker geen Synthpop zoals op sommige sites aangegeven.

Leave Me Be - Lou Reed stijl gitaar of was dat destijds Wagner? Wederom "OOOWN" beetje vreemde manier omdat zo te zingen. Maniertje...?

Muzikaal gaat wel allemaal goed.

Bonustrack Not So Pretty City is wat mij betreft het meest pure, minder maniertjes en ze kan ook nog behoorlijk goed in het hoog zingen. Maar ook goed te horen waar ze iets te kort komt, wel het meest eerlijke nummer.

Ze hebben veel potentie, er is veel goed, maar denk een paar les van een goede zanglerares kan geen kwaad. Iets minder maniertjes, en minder nasaal zou fijn zijn, leid af van teksten en muziek.

C'mon Please en One Wing kende ik al een tijdje, maar een paar weken gelden viel het kwartje van One Wing pas echt. En goed ook. Dit hele album staat eigenlijk vol met heerlijke popsongs waarin nog een flinke variatie zit. Soms is het uptempo en catchy, soms is het melancholisch, soms zwoel. De zangstem bevalt me goed, de melodieën zijn prima en de eenvoudige instrumentatie stoort nergens. Eigenlijk vind ik het wel knap hoeveel verschillende geluiden er uit die akoestische gitaar worden gehaald.

That Thing Reality is een kwalitatief goed album waarvan vooral de eerste helft belachelijk verslavend is.

Favoriete liedjes: One Wing, Oceans, Jane Hotel en Animal Kingdom.