Enya - A Day Without Rain (2000)

Heb van Enya maar 1 album en dat is Amarantine. Prima muziek, maar verwacht er niet te veel van. Lekker om te relaxen om of als achtergrondmuziekje te gebruiken als je eters op bezoek hebt. Een jaar geleden was ik nog helemaal vol van deze zangeres, maar is inmiddels behoorlijk gedaald. Wel vind ik het nummer Only Time van dit album een prachtige song

En ik heb bij haar het gevoel dat ze qua muziek en zang totaal niet vooruit gegaan is. Ik bedoel, luister eens naar een van haar eerste nummers Orinoco Flow en leg dan een album van 10 jaar later op, praktisch geen verschil. Haar bijdrage aan de film van Lord of the Rings (May It Be) vind ik nog wel een uitzondering, maar voor de rest laat ik haar lekker met rust

In algemeenheid lijken alle albums van Enya erg veel op elkaar. Het is in principe het recept met behulp van electronica een keltische sfeer scheppen en de stem naast stem ook te gebruiken als instrument. Op dit album is dit opnieuw op smakelijke wijze gelukt.

Met het ingetogen A Day Without Rain schept Enya ondanks de titel een iet wat desolate sfeer. Het roept een sfeer op van grijze wolken die zich een dagje gedeisd houden. Heel wat vrolijker is Wild Child in een gedachte zie ik een kind spelen die de gevaren van het leven nog niet kent. Het doet optimistisch aan. Uit een song als Only Time spreekt duidelijk een sfeer van vergankelijkheid. Het leven gaat door, maar hoelang nog? In een dreigende sfeer begint Tempus Vernum in gedachte zie ik de wolken samentrekken. Heel wat gemoedelijker is Deora Ar Mo Chroi het roept een gevoel op van alleen in een kerk te zijn. Een song als Flora's Secret roept een sfeer op van de lente is aantocht. De blaadjes komen weer aan de bomen en de jonge dieren mogen voor het eerst in hun leven de wei in.

Fallen Embers is opnieuw zo'n Enya song die me aan breekbaarhied doet denken. Silver Inches geeft mij het gevoel of ik kijk naar mensen die folkoristisch aan het dansen zijn. Pilgrim is daarna een mooi rustpunt te noemen. Het lijkt hier wel of Enya me een verhaal vertelt over zaken uit de geschiedenis. One by One is typisch zo'n liedje wat geschreven lijkt te zijn voor op de radio. The First of Autumn is een mooie en ietwat bombastisch stukje muziek. Lazy Days is daarop een mooi contrast, het is een stuk lichtvoetiger en op de een of andere manier spreekt er hoop uit. Ja, en hier stopt mijn versie van dit album van Enya, want de track Isobella staat er bij mij niet op.

Als de cd dan stopt denk ik dan ook. Het is Enya opnieuw gelukt een goed album te maken, waar genoeg variatie in zit om bij de les te blijven. Wel begin ik me zorgen te maken hoelang ze dit kan blijven volhouden, want een formule raakt een keer uitgewerkt, maar tot die tijd mag dit album nog regelmatig de binnenzijde van de cd-speler zien.