Little Feat - Sailin' Shoes (1972)

Tom Waits is het niet geworden maar Little Feat wel!
En dan bedoel ik het latere werk van Tom Waits (niet om aan te horen!!!)

Heerlijk album,waar hun debuut wat meer rock/blues invloeden heeft,hier iets meer folk/country,
Invloeden.maar prachtige korte nummers voor je t weet is de cd afgelopen jammer ha gauw op de repeat.heb 1ste 3 cd's van hun kan nog niet zeggen welke ik t beste vindt alle 3 top.
ben blij deze band ondekt te hebben hoort zeker in mijn cd collectie.heerlijk eigen geluid.
En stijl,nijgt soms naar de stones zit wat allman brother,lynyard skynyrd,bod dylan,grateful dead,
Gehalte in vele stylen maar vooral een eigen style.misschien hebben de genoemde bands wel heel goed naar hun geluisterd ha.
Goeie band.sterke cd dit.

Een aantal van de allerbeste LF-songs kwamen via dit album naar buiten: Easy to slip, Trouble en vooral Willin'. Misschien is dat de straf van zulke goede nummers dat het je opvalt dat de rest hier niet aan kan tippen -zonder matig of slecht te zijn trouwens. Maar mijn ideale Little Feat-album is dan toch een verzamelaar of de live-dubbelaar "Waiting for Columbus".

het beste album van little feat.
op 2 zet ik zonder twijfel: Down on the farm.
op 3: feats dont fail me now

Door de jaren heen ( ik draai LF werk sinds mijn veertiende levensjaar) ben ik er gaandeweg van overtuigd dat sailin' shoes toch het meest indrukwekkende album is dat George en de band hebben opgenomen. Daarmee verslaat het m.i. toch net het debuut. Meesterlijke vocals van Lowell George die tevens met zijn slide werk Ry Cooder evenaart

Helaas hoor ik in de muziek sterke country invloeden. En country is aan mij niet echt besteed. Ook in de jaren '70 is de muziek van Little Feat om die reden wat langs me heen gegaan.
Desondanks net een voldoende. Een nummer als Cold Cold Cold is beslist aardig net als A Political Blues. .
Op 60 in de 100 Greatest Albums of 1972 en momenteel op 54 in de Best Ever Album lijst over '72.
3*

hoewel ik van het gouden trio uit de begin 70's, het debuut "Little Feat" (1971), Sailin' Shoes" (1972) en "Dixie Chicken" (1973), de laatste hun meest complete album vind (de band was toen uitgebreid met bassist Kenny Gradney, percussionist Sam Clayton en gitarist Paul Barrere), kan ik de pure, ongepolijste, rauwe sound van hun 4-mans line-up op de 1e 2 albums, die wellicht nog niet volledig ontwikkeld was op die albums, erg waarderen.

de unieke sound van deze band met flarden country, gospel, boogie, rockabilly, blues en rock n' roll is naar mijn idee door geen enkele band later geëvenaard.

op dit "Sailin' Shoes" staan 8 Lowell George originals, waarvan "Easy to Slip" een co-write is met Martin Kibbee (van de band The Fraternity of Man), 2 nummers "Got No Shadow" en "Cat Fever" van Bill Payne en 1 nummer "Tripe Face Boogie" van Bill/Payne/Richie Hayward.

het heerlijke intro van het energieke, stuwende, funky "Easy to Slip" zet meteen de toon van dit album, gevolgd door het bluesy "Cold, Cold, Cold" dat uitgroeide tot een live klassieker. het rootsy "Trouble" met een fraaie accordeon partij van Bill Payne is een rustpuntje, waarna de ruige boogie van "Tripe Face Boogie" met een geweldige slide partij van LG volgt. over de veel gecoverde klassieker "Willin", wat mij betreft een country ballad, is al genoeg gezegd. een magistraal nummer van maestro songwriter Lowell George.

het vuige "A Apolitical Blues" met vocalen a la Howlin Wolf is 1 van de prijsnummers op dit album.
op de titeltrack "Sailin' Shoes" zijn de gospel vocalen van Debbie Lindsey te horen, een nummer dat o.a. werd gecoverd door Van Dyke Parks en Robert Palmer, die later ook "Trouble" coverde.
de onstuimige rock 'n roll van "Teenage Nervous Breakdown", dat doet denken aan de sound van "The Killer" Jerry Lee Lewis, wordt gevolgd door de New Orleans r&b van "Got No Shadow".
1 van de Bill Payne nummers "Cat Fever" door hem zelf gezongen, valt zeker niet uit de toon.
de afsluitende track "Texas Rose Cafe" met een hilarische tekst van LG, heeft halverwege een geweldige tempowisseling en sluit dit album alsnog "rustig" af.

Album werd geproduceerd door Ted Templeman
Recorded at Amigo Studios, Sunset Sound & T.T.G Studios, Los Angeles

Lowell George: lead vocals, guitars, harmonica
Richard Hayward: drums, percussion, background vocals
Bill Payne: keyboard, accordion, lead vocals on "Cat Fever"
Roy Estrada: bass, background vocals

Sneaky Pete: steel guitar (tracks 5,11)
Debbie Lindsey: vocals (tracks 2,7)
Milt Holland: percussion (tracks 1,3)
Ron Elliott: electric guitar (track 6)

deelcitaat uit de liner notes van dit album:
quote
"Released in February of 1972, "Sailin' Shoes" captures many of the qualities that made Little Feat one of the most influential groups of the '70s: consummate musicianship, stylish eclecticism, ranging from New Orleans r&b to Memphis Soul, and above all, the wry and revealing songwriting of Lowell George.

Guitarist, vocalist and harmonica player Lowell George was already an accomplished musician when he formed Little Feat in 1969, having begun his career with the mid '60s folk-rock group Factory and going on to play with the Mothers of Invention, the Standells and the Seeds. While recording with the Fraternity of Man, he worked with classically trained keyboardist Bill Payne and former Factory bandmate, drummer Richard Hayward. Both Payne and Howard, along with former Mothers bassist Roy Estrada, were recruited for Little Feat's initial lineup. The group's name, legend has it, came from Mothers of Invention drummer Jimmy Carl Black and was a tongue-in-cheek reference to Lowell George's shoe size"
unquote