Little Feat - Sailin' Shoes (1972)

Jemig, nog helemaal geen berichten hier. Ik wil graag deze band leren kennen, met welk album kan ik het beste beginnen? Deze is het meest bekend zo te zien. Debuutalbum Little Feat wordt beter beoordeeld. Anyone?

Hoi friek; Little Feat leren kennen is een goed plan.
Je zult er veel plezier aan kunnen beleven; voor mij is het echter zo: Little Feat is first and foremost Little Feat inclusief Lowel George.
Dus alles wat uitkwam tot 1978/79.
Wat je er zeker "bij moet doen" is Lowell's soloalbum: "Thanks I'll Eat it Here"
Zeer goed is ook het live album "Waiting for Columbus".

De eerste drie Feat albums zijn top, doen in kwaliteit weinig voor elkaar onder.
Na al die jaren vind ik Dixie Chicken het "lekkerst"
Draai ik persoonlijk nu nog steeds het meest.

Op deze plaat staan ook nogal wat Feat klassiekers:
allereerst het alternatieve Truckers-volkslied "Willin' ";
"....smuggled some smokes an' folks from Mexico..see my pretty Alice in ev'ry headlight, Alice down in Salice".
Cold, Cold Cold, Tripe Face Boogie, de titelsong zijn allemaal songs die horen tot het beste van deze band.

Wat ik erg prettig vind aan Feat is de sound; lekkere vette boogie met een stevige scheut New Orleans.
Lowell's laidback stemgeluid, zijn prachtige slide-guitar spel, fantastische ritme sectie en vele geweldige songs.
Heb die kleine "Fat man in the Bathtub" gelukkig nog live zien spelen. Een herinnering die ik nog steeds koester.
Feat's don't fail me now; ook niet na al die jaren.

Dank je wel, Oldfart! Hier heb ik wat aan! Ben nu helemaal nieuwsgierig geworden.

Have Fun met ze. Ben benieuwd hoe de kennismaking zal bevallen !!

Staan echt hele mooie nummers op deze plaat, zoals Willin' en Cold, Cold, Cold...Een aanrader!

Is dit prachtige album ook alweer van 1972 ? wat vliegt de tijd;

Heb onlangs mijn Little Feat collectie op cd uitgebreid in deze zit daar uiteraard ook tussen.

Het prachtige Willin' is hier het prijsbeest, maar dit album bevat meer lekkers.
4 sterren voor hun aparte mix van diverse stijlen!

Vanacht, tijdens een uitwisseling van weemoedige mijmeringen over verloren gegane tijd naar aanleiding van het Linda Ronstadt album 'Heart like a Wheel',met george, schreef ik:
maar dit is niet helemaal correct: na enig gegoogle en gewiki blijkt dat de reden voor het op dit album opnieuw opnemen van " Willin'" lag in het feit dat Lowell George ten tijde van de opnames van het nummer op de debuutplaat, aan zijn hand was gebesseerd, en geen gitaar kon spelen.
Niemand minder dan Ry Cooder speelt daar de slide solo.
Voor 'Sailin' Shoes wilde Lowell zelf het nummer nog een keer overdoen.
Nooit geweten

Vanaf deze plaat werden de hoezen jarenlang getekend door Neon Park.
Lowell George kende deze kunstenaar door zijn periode bij Frank Zappa.
Want het was diezelfde Neon Park die ook de hoes voor het Zappa album 'Weasels ripped My Flesh' had getekend.

Dit is Little Feat en met name Lowell George op z'n best.
Ik heb ze nog op Pinkpop in 75 zien optreden. Wat een strot kon die kleine dikke opzetten. Daarna was ik verkocht en schafte al hun platen aan.
(t/m Representing the mambo)

Een 'Must Listen' voor de ware Muziekliefhebber........ Wat een geweldige zanger idd is Lowell!

Na het debuutalbum komt Feat met dit album voor het eerst volledig tot wasdom. Wat een album. Geen een minder nummer eigenlijk. Heerlijke boogie, southern rock (al komt de band, als ik mij goed herinner gewoon uit New-York ) ballads, noem maar op. Alles verpakt in schitterende hoezen van Neon park inderdaad. Hoogtepunt voor mij is wel het heerlijk weemoedige Sailin' shoes, Naast de uiteindelijke uitvoering van Willin' natuurlijk.

Heb dit album nu al vaak genoeg geprobeerd, maar echt pakken wil het nog niet. Het gaat allemaal een beetje langs me heen en na driekwart van het album heb ik zoiets van: ik weet het nu wel.. Ik laat het gewoon even liggen en probeer het later nog wel eens, wie weet boeit het me dan een stuk meer

Niet zo goed als "Waiting For Columbus", maar dat is dan ook misschien wel het beste live album dat ik ooit heb gehoord. Bevat de classic 'Willin' en het geweldige 'A Apolitical Blues' (ook gecovered door Van Halen op hun matige "OU812" album uit '88). 'Cat Fever' en 'Texas Rose Cafe' zijn ook favorieten.

Vreselijk lekkere plaat. Doet het bij mij goed onder alle omstandigheden. Texas Rose Cafe is een van mijn favorieten. De manier waarop dit nummer begint in geweldig. Heeft daarna een erg leuke ontwikkeling.
De hoes is trouwens ook geweldig!

Haaa, daar was ik ook, heb je me niet gezien Heirco??

Ben Sailin Shoes net weer aan het draaien.

Meer Bluesgetint album dan de hierop volgende reeks met Lowell George. Ik denk dat George toch meer de blues en countryman was en Bill Payne en Paul Barrere de dixie, funk en jazzelementen inbrachten.

Cold Cold Cold en Tripe Face Boogie vind ik beter in de live- versie (?) die op Feats don't fail me now staat.
Beste nummers: Easy to slip, Willin', Apolitical Blues, Got no schadow, Cat fever.
Over Willin' valt haast niets meer te zeggen. Ik vind de versie van Steve Earle eigenlijk nog de mooiste. ook Trouble is een mooi kort Georgeliedje in deze stijl
Apolitical Blues is heerlijk smerig, vet en George op zijn best.
De laatste song vind ik niet zo geweldig. Dat, samen met wat ik al zei over Cold en Tripe Face maakt dat ik hier 4 voor geef

Volgens mij ben je nog te zien samen met Bertus99 in de Little Featfilmpjes van jnerrot op YouTube!

Waarschijnlijk niet want Feat speelde daar een jaar later ..........

Sailin' Shoes is gewoon een klassieker die maar een héél klein stapje achter blijft bij Dixie Chicken, maar daarop maakten we dan ook voor het eerst kennis met de Little Feat sound terwijl de heren nog volop aan het zoeken waren naar het geluid op Sailin' Shoes. Desalnietteplus zijn de komposities op deze plaat van een dusdanig hoog nivo dat zelfs de door Bill Payne gezongen songs niet achterblijven ........

Andersom denk ik. Sailin'shoes isvan voor Dixie Chicken. 1972 en 73 respectievelijk.
Dat Pinkpopconcert kan best een jaar later zijn geweest hoor. ik herinner het me echter nog wel goed.

Ik bedoelde te zeggen dat ze op Sailin' Shoes hun kenmerkende geluid nog niet gevonden hadden ......... van de chronologiese volgorde van hun albums ben ik prima op de hoogte, ik heb ze vanaf Sailin' Shoes allemaal direkt gekocht nadat ze uitgebracht waren ........

Natuurlijk, als je ze meteen allemaal gekocht hebt dan weet je dat. Ik had je helaas niet goed gelezen droombolus.

Ook na meerdere luisterbeurten blijf ik dit een iets minder album vinden dan de rest van Little Feat's werk uit deze periode. Erg constant, maar ik mis net dat beetje extra's. Ik ben het ook wel eens met Droombolus dat Little Feat hier (en op het debuut) hun geluid nog een beetje aan het zoeken was.

Misschien ben ik gewoon te verwend, doordat ik niet steeds een jaar op de nieuwe Little Feat elpee hoefde te wachten. Nu liggen er in één keer een handvol pareltjes klaar.

Net dat beetje extra's vonden ze door 1 bassist te vervangen door 1 bassist, 1 gitarist en 1 percussionist, maar dat was na Sailin' Shoes ....

De produktie is ook niet helemaal wat je van Feat gewend bent, het klinkt allemaal nog wat modderig in verhouding met de latere platen. Wat Sailin' Shoes toch een klassieker maakt in mijn oren is het wanstaltig hoge nivo van de songs. Gewoon even doorbijten, als je 'm wat vaker draait gaan ze helemaal voor je leven. Die typiese Lowell George humor in de teksten heeft hier namelijk al wèl het nivo van zijn latere werken en melodies is hij hier ook al helemaal los.

Dat klopt Droombolus. Ik be het ook met je eens dat Lowell hier al volledig zijn talent heeft ontplooid. Neem nou Willin', een all-time klassieker, vele malen door anderen gecovered, maar nooit zo mooi als George zelf deed, en op de tweede plaats die van Steve Earle.
Cold Cold Cold is toch beter zoals ie op Feats don't fail me now staat.
En Apolitical Blues is oook helemaal George op zijn best.

Tja Bertus, ik ben nou eenmaal helemaal verknocht aan dat vuilnisbakken geluid van Hayward's drums op Cold Cold Cold en George's zang is ook opgenomen op een manier die je de indruk geeft alsof je naar een oude Howlin' Wolf opname zit te luisteren. Kortom, hier zijn we het even niet eens ......

Niet erg, want dit is blijkbaar een band die na al die jaren ons nog steeds boeit en mooie herinneringen geeft. De muziek van de seventies ken je niet goed als je Little Feat niet kent zeg ik altijd maar.

Kijk, daar zijn we het dus wel over eens ......

Dit album net op vinyl aangeschaft, want ik wilde Little Feat leren kennen.
Op de eerste plaats wil ik opmerken, dat de meeste songs niet zo toegankelijk zijn, of met andere woorden: je moet een beetje aan Little Feat wennen.
Na de eerste luisterbeurt ben ik niet helemaal enthousiast, hoewel het zeker geen minder album is. Heel binnenkort leg ik hem opnieuw op de draaitafel en dan zal ik mijn mening geven.

Dit is geen muziek waar je meteen in meegaat. Niet na een keer draaien in ieder geval.
Het is complexer dan doorsnee rock.
Je hebt de plaat ook pas kort, beste Kort. Speel hem een paar keer per week, twee maanden lang en laat dan eens horen hoe het je langzaam door de vaak ongewone ritmes en songstructuren van Little Feat bent ingepaklt

En ik heb het al zo druk.
Na het beluisteren van Swordfishtrombones moet ik ook nog de muziek van Tom Waits leren doorgronden!!!