Wim De Craene - Via Dolorosa (1988)

1988. Via Dolorosa. De laatste LP die Wim de Craene ons, verwende luisteraars, want de Craene maakte zelden (ik zeg niet nooit, lees verder...) slechte dingen, zou schenken, want twee jaar later zou hij zichzelf van het leven benemen. Maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk...

Na eerdere (geslaagde) flirts met de Rock (zoals bijvoorbeeld "Ik kan geen kikker van de kant afduwen" en het album "Perte Totale", bij het binnenkomen van de jaren '80 met "Kraaknet" poogt Wim de kleinkunst en zijn immer prachtige teksten te combineren met een stevige dosis pop en synthi-pop, wat vooral op "Kraaknet" heel goed lukt... Op het album Via Dolorosa lukt dat iets minder goed. Alhowel. Begrijp me niet verkeerd: ook dit is een goed album. Maar zeker niet zijn beste, en jammer dat wat zijn afscheid zou blijken te zijn, geen knaller van een plaat werd....

"Via Dolorosa", de titeltrack. Dat is meteen het album openen met een hoogtepunt. Het verhaal over de Via Dolorosa grijpt je bij de keel en de song wordt perfect opgebouwd. Groots werk van de Craene.

"Buurman", is een w at vrijblijvend melodietje en heeft muzikaal jammer genoeg niet veel om het lijf, wat niet van de tekst gezegd kan worden, die is weerom zeer sterk... Hetzelfde kan gezegd worden over "René" en de supervrolijke - en dat is bij de Craene net het probleem: dat komt wijnig geloofwaaridg over bij hem.. zo vrolijk was ie zelden. - single, die een bescheiden hitje was toen "Breek Uit Jezelf" is natuurlijk aardig en zingt lekker mee, maar beklijven doet het niet...

"Kinderen van het Paradijs" is van dezelfde grootse klasse als "Via Dolorosa" en datzelfde geldt ook voor "Voedselhulp BV".

En wie kent niet die bloedmooie ballad die "Levenslang" wel niet is? Alle haartjes gaan rechtstaan, als de Craene dit prachtlied brengt.... kiekenvlees.... koude rillingen... Zo mooi....

"Gisteren" is een vrolijk melodietje, maar u raadt het al de tekst is nu niet helemaal, tenzij je de vicieuse cirkel van de werkloosheid vrolijk vindt natuurlijk...

"Blue Bar" is niet veel meer dan een halfgeslaagd deunje met de weinig veel zeggende tekst "dumpie dum dum"....

Via Dolorosa; te mijden? Neen, zeker niet. Al was het maar voor de toppers die ik hier al schestste... Maar ook, zelfs die wat mindere de Craene songs (op Blue Bar na misschien) zijn best nog te pruimen..
Bovendien: dit moet zowat het enige studio-album zijn van de Craene dat makkelijk te krijgen is op CD...

Jammer dat De Craene geen afscheid kon nemen met een knaller van een plaat dus. Ja. Maar het was zelfs nog erger, want het laatste echte wapenfeit, behave de mooie single "Vrijwillig", was helaas niet dat of het album, maar een niemandal van een popliedje getiteld "Enkel in een broekje". Daar zou ik vooral niet achter gaan zoeken, want als u het mij vraagt, een dieptepunt in Wim's carièrre ....

Maar "Via Dolorosa". Als je hem vindt: kopen maar. Verder zijn er enkele degelijke verzamelaars waarop zijn meeste topsongs/ classics, en dat zijn er best veel op prijken...
Anders op zoek gaan op platenbeurzen naar de vinylversies van de LP's...

En nu maar hopen dat ooit de Craene's oeuvre, al zijn albums dus, op Cd wordt uigebracht.....

Wim, we missen je nog altijd heel erg.... Maar gelukkig blijft jouw muziek, en die klinkt ook vandaag nog even prachtig !

ik vind breek uit jezelf net wel een heel sterk nummer van hem
heb deze cd gevonden voor 3 euro ofzo:)
heb ook enkele andere compilaties van wim de craene
zeer groot artiest!
jammer dat de andere albums niet op cd te verkrijgen zijn

als 7 jarige heb ik hem in 1990 op de gentse feesten gezien, vond het meteen heel goed! hij had trouwens ook een single die zomer met 'enkel in een broekje'. Hij kwam er mee op tien om te zien in blankenberge! Ik weet dat ik het toen een goed nummer vond, maar ik vind het nergens terug nu. Zou het graag nog eens terug horen, vermoed dat het toch niet zo sterk was...

in september ging ik dan naar het tweede studiejaar, en in een van de eerste dagen kreeg ik na school te horen van mn moeder dat wim de craene dood was. Verstond het niet goed, had hem nog maar in de zomer bezig gezien! Jammer...

YouTube - wim de craene - enkel in een broekje 1990 2 tv optredens LOW Q

enkel in een broekje

inderdaad een niemendalletje, maar leuk om terug te horen

Het minst goede album van Wim De Craene en dat heeft veel met de productie te maken. Zoals ik vaak zei heb ik het vaak moeilijk met de productie van vele albums in de tweede helft van de jaren '80 en dat heeft te maken met de gladde overheersende synths en de steriele syndrums die ook dit album ontsieren. Ook songmatig vind ik dat zijn minst geslaagde album (Blue Bar is een niemendalletje) maar sterke songs als bv. de titelsong, Buurman en Kinderen van het Paradijs maken dit nog een aanvaardbaar album.

De gitaar uit de beginjaren heeft plaats gemaakt voor eenvoudige synthesizerbegeleiding en begeleidingsband. Strak gespeeld waardoor de aandacht minder naar de muziek gaat, maar meer naar de teksten. Wim De Craene zweeft hiermee tussen de kleinkunst en de popmuziek. Opvallend en soms (denk aan Breek uit jezelf) ook goed voor hitpotentie. Maar verder valt hij met zijn muziek tussen de mazen van het net, naast de hokjes die de muziekindustrie maakt om artiesten te verkopen of te draaien op de radio. Jammer, want ook al klinkt de muziek niet zo sexy, zijn de teksten van Wim De Craene best goed. Hij heeft al beter gedaan of laten we zeggen dat hij overtuigender klonk.

Jammer dat we nooit zullen weten hoe een zanger als Wim De Craene had geklonken tussen de Nederrock in de jaren '90 niet veel later of de kleinkunstrevival begin 20e eeuw dankzij Nekka.