Wim De Craene - Via Dolorosa (1988)

De gitaar uit de beginjaren heeft plaats gemaakt voor eenvoudige synthesizerbegeleiding en begeleidingsband. Strak gespeeld waardoor de aandacht minder naar de muziek gaat, maar meer naar de teksten. Wim De Craene zweeft hiermee tussen de kleinkunst en de popmuziek. Opvallend en soms (denk aan Breek uit jezelf) ook goed voor hitpotentie. Maar verder valt hij met zijn muziek tussen de mazen van het net, naast de hokjes die de muziekindustrie maakt om artiesten te verkopen of te draaien op de radio. Jammer, want ook al klinkt de muziek niet zo sexy, zijn de teksten van Wim De Craene best goed. Hij heeft al beter gedaan of laten we zeggen dat hij overtuigender klonk.

Jammer dat we nooit zullen weten hoe een zanger als Wim De Craene had geklonken tussen de Nederrock in de jaren '90 niet veel later of de kleinkunstrevival begin 20e eeuw dankzij Nekka.