Panic! At the Disco - Death of a Bachelor (2016)

Een maat van mij wilde een kaartje bemachtigen voor het concert van Panic! At The Disco, Melkweg Amsterdam, die bij de tour van dit album hoort. Maar die waren na 1 minuut uitverkocht. Ongelooflijk...

Wel begrijpelijk. Ze hebben echt wel lekkere muziek gemaakt. Ik zat ook nog even te twijfelen maar goed het was vrij snel uitverkocht inderdaad. Het album heeft naar mijn mening geen slechte nummers, maar ook niet perse uitschieters. Je moet wel een beetje tegen Fallout-boy achtige muziek kunnen.

Af en toe wil ik wel eens wat proeven van muziek waar ik normaalgesproken niet naar zou luisteren en ik moet zeggen dat het met deze plaat van Panic! at the Disco niet heel slecht is uitgepakt.
De muziek is een mengeling van verschillende stijlen, want daar waar er zeker wel Rock elementen te horen zijn, doen de beats ook wat denken aan de radiovriendelijke (Amerikaanse) pop van de laatste jaren. Ik kan wel begrijpen dat deze heren het (live) goed doen, want de beats maken het lekker dansbaar en hier en daar heeft het een hoog meezing gehalte.
Verder zijn de stilistische keuzes niet altijd mijn ding. Zo bevalt de opener "Victorious" me niet zo door de irriterende opener en daarna zit er een zeer irritant keyboardriedeltje in die het niet veel beter maakt.
Het erop volgende "Don't Threaten Me with a Good Time" bevalt me dan weer een stuk beter met een tof basriffje erin. Daarnaast vermengt men de pop/rock nog wat met hip-hop elementen. Apart, maar het bevalt wel. Ook de toevoeging van blazers is wel tof gedaan, zij het dat deze wat subtiel op de achtergrond blijven.
"Hallelujah" doet door de blazers en het vrouwelijke achtergrondkoortje dan weer wat denken aan Gospel/Soul. Daarnaast is het refrein een typerend voorbeeld van het eerder genoemde meezing gehalte.
Daarna blijft het een beetje afwisselend, want zo doet "Emperor's New Clothes" me dan weer niks en vind ik het titelnummer ook weinig bijzonder. Het zal me niet verbazen als "Crazy=Genius" vast in hun setlist zal zitten in hun tour, want dit is echt een nummer waar je niet stil bij kan blijven zitten. Na dit feestje beginnen ze (voor hun begrippen) verrassend zwaar in het begin van "L.A. Devotee" met een overheersende bas. Ook in dit nummer is met name het refrein weer lekker catchy.
Met "Golden Days" schieten ze (voor mij) dan weer gigantisch uit de bocht met een aantal niet zo geweldige keyboard loopjes die doen denken aan die uit de openingstrack. Verder werkt de combinatie van disco techno, blazers en nog meer elektronische foefjes niet lekker.
Ondanks dat "The Good, The Bad and the Dirty" wel een toffe titel heeft, vind ik de inhoud van het nummer weer weinig bijzonder.
Dan vind ik "House of Memories" wel weer beter, maar hierop laten ze eigenlijk hetzelfde horen als dat ze op eerdere nummers ook al lieten horen. Ze weten dan nog wel redelijk te verassen met de afsluiter "Impossible Year" die qua stijl ook niet misstaan zou hebben binnen het oeuvre van Frank Sinatra.
Een twijfelgeval tussen 2,5 en 3*, na de derde keer luisteren houd ik het voor nu maar op 2,5*.

Fijn vrolijk fris en lekker uptempo..
Niets van verwacht.. Ik krijg mijn voetjes en hoofdje niet stil..
Ik hou er van !
4 sterren