Outlaws - Hurry Sundown (1977)

Outlaws staan garant voor een vett portie, melodieuze maar stevige southern rock.

Niet alle platen zijn van hetzelfde niveau, maar altijd bovengemiddeld.

Wat mij betreft is deze plaat, samen met het debuut en Ghostriders, het beste wat de band heeft gemaakt.

Het stemgeluid van Hughie is nog een van de mooiste uit de Southern Rock wat mij betreft.

Heerlijke plaat, met Gunsmoke, het titelnummer en Man of the hour (met prachige string synthesizer) als hoogtepunt. Zoals de vriend via wie ik dit leerde kennen zei: als dit hun debuutelpee was geweest, was het een sensatie geweest, nu is het "slechts" een uitstekende plaat.

Inderdaad een vette opener. Gunsmoke is een lekkere rocker.

Een beetje een vergeten plaat van The Outlaws, deze.
Leunt een klein beetje tegen het geluid van The Eagles aan, maar is toch steviger.
Vooral de titeltrack is een goed nummer.

Deze plaat staat bol van de lekkere gitaarsolo's en mooie meezingrefreintjes.

Lekkere plaat die ik destijds als tip van een hillbilly achtige collega,die een stuk ouder was dan ik, kreeg.
Lekkere Country Rock. Gunsmoke en So afraid zijn nummers die lekker blijven hangen.

Wat als eerste opvalt bij dit album is de goed verzorgde en warme productie van Bill Szymczyk (Eagles, Joe Walsh) die zowel de twinleads van Jones en Thomasson en de harmoniezang van Paul, Thomasson, Jones en nieuwkomer Arnold prachtig vastlegt.

Hierdoor boet de band wel wat in kracht en rauwheid in, maar dat is in dit geval helemaal niet erg. Ik denk ook dat Hurry Sundown de best verzorgde plaat van Outlaws is. Het is hun meest Eagles-klinkende plaat, en daardoor voor de hardcore southern rock-liefhebber misschien wat minder interessant.

Toevallig produceerde Szymczyk ook There's the Rub van Wishbone Ash, welke ook mijn favoriete plaat is van the Ash.

Trouwens, een aantal van deze nummers vinden hun weg naar de liveplaten, waar ze dan weer wat steviger klinken. Mijn favorieten op deze plaat zijn Gunsmoke, Holiday, Hurry Sundown, Night Wines (bijna Wishbone Ash-achtig) en Man of the Hour. De countryrock is trouwens tot een minimum beperkt hier, en kent middels Heavenly Blues toch wel een lekkere song.

Ik kan me helemaal vinden in je Eagles-vergelijking. De titelsong had zomaar een verloren Eagles-nummer kunnen zijn. Ik ken en heb hun eerste drie platen en ben verder bekend met wat losse nummers en een verzamel-CD, maar ik heb de indruk dat dit het album is dat mij het meeste aanspreek.
Niet per se hun beste, dat blijft volgens mij toch hun eerste, maar ik leg deze het liefst op. Juist door die mooie, warm klinkende productie, de fraaie harmonieën en het goede songmateriaal. Iets minder southern rock en iets meer countryrock, al blijft het stevig genoeg.

Ik ken dan op min beurt heel weinig Eagles. Ik heb Desperado en ik ken Hotel California. Ik zou aldus wel eens zo zoetjes aan naar Eagles moeten gaan luisteren. Vooral omdat de productie van Szymzcyk mij zo aanspreekt.

Hurry Sundown is niet mijn favoriete lp van Outlaws, maar wel een top-5 lp. Het debuut vind ik het beste, die klinkt ook het meest rauw. Verder zijn Ghost Riders, Diablo Canyon en gek genoeg zowel Dixie Highway als Lady in Waiting tezamen op de vijfde plek, ook al is Dixie Highway zonder Hughie.

Maar ik vind Hurry Sundown (het album) helemaal niet zo Countryrock, ik vind het eerder richting Westcoast. Maar misschien heb ik te weinig verstand van zowel Countryrock als Westcoast.

Countryrock zit soms ook een beetje tegen westcoast aan, dus die scheidslijn is niet altijd even gemakkelijk te trekken. Denk aan het repertoire van Poco in de periode van pakweg 1976 tot 1984. En de Eagles schoven geleidelijk aan ook op van pure countryrock naar westcoast, met name op Hotel California en The long run. Sommige nummers op die laatste plaat zijn gewoon pure AOR (The sad café, I can't tell you why, de titelsong), dus het overlapt elkaar soms een beetje. Ik zou deze weer eens moeten beluisteren, maar volgens mij zit deze plaat ook op dat grensvervagende snijvlak. Het zat kennelijk een beetje in de lucht, zo rond 1977 en de daaropvolgende jaren.