Contortions - Buy (1979)

Op een onheilspellende manier funky.

He, "Contort Yourself" ken ik wel, leuk nummer is dat

Werd in 2004 opnieuw uitgebracht met 3 live bonustracks* en een wijziging in de artiestennaam naar James Chance & the Contortions.

Dit is de hoes van de heruitgave.

"Contort Yourself"

Geweldig nummer inderdaad. Maar verder vond ik er niet zoveel aan... ik dacht trouwens dat het een veel nieuwer plaatje was, maar ik had dus de rerelease. Trentemoller draaide dit ook nog wel 's in zijn DJ-sets (toen ie nog draaide).

en James Chance is eigenlijk gewoon James White van James White & The Blacks...

Doe maar niet. Klinkt nog het meest als een kettingbotsing + aanverwante file in een willekeurige miljoenenstad. Kan zo nu en dan best tegen een stukje atonale gekkigheid (verbeeld ik mezelf), maar waarom zo druk? Doe eens rustig, mensch.

Jazzy, punky, rocky, whacky. Heerlijk gitaar- en saxspel en de rest past er prima bij. Er wordt knap gespeeld. Soms moet ik denken aan Captain Beefheart (en dan vooral aan zijn magische band), soms aan De Raggende Manne, maar er zijn vast betere vergelijkingen te maken (John Zorn, een ietwat bedaarde Victims Family). De stukjes waar ze het gas wat terugnemen voor wat ademruimte en een meer sinistere inslag ('Anesthetic'!) hadden iets talrijker mogen zijn, maar verder: niet te versmaden als je idd van iets dat klinkt als houdt. Ik zeg: doen!

Ik kwam deze op Discogs tegen tussen mijn stemmen en had hier nog nooit van gehoord...

Op de bonustrack Jailhouse Rock (Live) begint James Chance door te zeggen "This song is dedicated to all of you out there living in the past, which by the look of things is about 99% of you assholes." waarop iemand in het publiek reageerd "99.9 motherfucker", perfect. Prachtig kettingbotsing + aanverwante file in een willekeurige miljoenenstad album

Een tip van mijn platenboer, pfff.. ik moet wat hobbels over hier. Is wel héél avantgardistisch en erg druk door het hysterische geschreeuw. Volgens mijn platenboer waren ze onderdeel van de zogenoemde 'No Wave' beweging uit New York waar aanvankelijk ook Talking Heads door werden geïnspireerd. Ik hoor ook wel overeenkomsten met Remain in Light, hoewel dit een pak 'rommeliger' is. John Lydon schijnt zich ook door dit album te hebben laten inspireren voor zijn eigen band P.I.L. Ik vind de bas wel lekker hier, maar die verschrikkelijke saxofoon! Als je van Jazz houdt is dit misschien wel wat, met rock of (post)punk heeft het niet veel meer te maken vind ik.