Cliff Richard - Remember Me (1987)

Als muziekliefhebber moet je toch iets van Sir Cliff Richard in de collectie hebben toch? In 1986 kreeg ik voor mijn verjaardag de 12" van Cliff met de Young Ones. Geweldig natuurlijk en de flipside hiervan is helemaal kostelijk (All The Little Flowers Are Happy, gaat dat zien op YouTube!).

Deze verzamelaar zal wel weer incompleet zijn volgens de echte fans maar als liefhebber mis ik niets. Een fijn album en ook deze weer gekocht voor een euro.

Er zijn volledigere verzamelaars van Cliff Richard maar een hitcompilatie is inderdaad het meest aangewezen daar zijn reguliere albums wisselvallig zijn.

Ik zoek een verzamelaar met al zijn jaren 70 en 80 singles erop. En dan op vinyl als het kan. Op deze komen we een heel eind maar mis ik Mr. dream maker, Take me high, A little in love, The only way out en She means nothing to me. Om er maar eens wat te noemen. En zo heb je altijd wat

O, wat leuk dat je dit ook kunt waarderen! Ik heb naast Living Doll (die heb ik in de versie met The Young Ones als 12" staan) één grote favoriet van Cliff: We Don't Talk Anymore. Mede door de productie van Alan Tarney, die ook Barbara Dickson in zijn stal had.

Haha, grappig dat twee voor mij bekende hardrock- en metalliefhebbers ook een zwak hebben voor Cliff Richard. Althans voor een deel van zijn output. Nou heren, ik schaar me in het rijtje muziekliefhebbers met dezelfde aandoening.
Met Cliff uit de jaren zestig heb ik helemaal niets. Power to all our friends, Miss you nights en Hey Mr. Dreammaker herinner ik me uit mijn tienertijd als drie heel aardige nummers, maar het begon pas interessant te worden bij, jawel, We don't talk anymore. Een voor die tijd hippe popsong die overal (behalve in de VS, meen ik) een grote hit werd en die een vernieuwde Cliff Richard liet horen. Het waren vooral de arrangementen, de drumsound en het keyboard/orgeltje van Alan Tarney die daarvoor zorgden en die me aanspraken. Vanaf die periode vind ik eigenlijk bijna elke single wel leuk.

Niet dat ik me daar nu zo vreselijk in verdiept had, maar ik ben een paar jaar geleden eens een heel pakket Cliff-singles uit die tijd (zeg '79 tot '89) in een kringloopwinkel tegengekomen. Allemaal in topstaat en voor 50 cent per stuk. Aanschaf was een no-brainer. Dreaming, Carrie, Wired for sound, The only way out, Where do we go from here, In the night, My pretty one en nog veel meer - allemaal leuke popliedjes die worden gedomineerd door die keyboardsound van Alan Tarney. Niet eens allemaal geloof ik, maar ik kan ze stuk voor stuk goed hebben.

Daarna leverde Cliff zich voor één album uit aan Stock, Aitken en Waterman en sindsdien is het niet meer goed gekomen. Maar die pakweg tien jaar die daar tussen zit: allemaal heerlijk pop-suikergoed. Niet hemelbestormend, maar gewoon prettige popliedjes, waarbij - eerlijk is eerlijk - de licht hese en altijd herkenbare stem van Sir Cliff echt wel wat toevoegt.

Deze CD heb ik dus ook. De meeste verzamelalbums van Cliff Richard omspannen een groot deel, zo niet zijn hele carrière, maar de CD die jij zoekt, vielip, is deze. Heeft precies betrekking op het genoemde tijdvak en daar staan de meeste van die leuke singles wel op. Helaas alleen niet die oudere jaren 70-nummers die jij noemt. Ik heb 'm zelf op CD, maar het ding is uit 1988, dus er is ook een dubbel-LP van verkrijgbaar. Op Discogs zes Nederlandse aanbieders, en voor schappelijke prijsjes. Kennelijk is Cliff niet heel populair bij verzamelaars, dus hier geen torenhoge prijzen. Blij toe.

Een goede verzamelaar van uitsluitend zijn werk in de seventies is lastiger. Eigenlijk kan ik op Discogs alleen deze vinden. Maar die werd helaas alleen gemaakt voor de binnenlandse markt in...Zuid-Afrika. Zegt wel iets over zijn wereldwijde populariteit natuurlijk...
Er worden er zowaar twee in Nederland aangeboden, en eentje in Duitsland, maar wel aardig aan de prijs. Nou ja, als je het er voor over hebt...

Ja mooi hè! Door mijn moeder, die idolaat van Cliff was, leerde ik zijn jaren 50 en 60 werk al van jongs af aan kennen. Pas toen ik ooit voor haar verjaardag een 5 cd box als cadeau had gekocht, met daarop werk tot ergens in de jaren 90, leerde ik zijn jaren 70 en 80 nummers kennen. En daar bleken dus echt geweldige nummers tussen te zitten.



De jaren 50 en 60 Cliff heb ik dan wel behoorlijk wat mee. Maar uiteindelijk dus meer met de periode daarna. Miss you nights heb ik altijd geweldig mooi gevonden. Ja heel cheesy maar daar hou ik op z'n tijd heel erg van. Daar komt bij dat het nummer tijdens de begrafenis van m'n moeder werd gedraaid. Dus tja.. We don't talk anymore is inderdaad erg fraai. Maar ook albumtracks (non singles zo u wilt) uit die periode zijn soms verrassend goed.



Gaaf om al die singles in 1 koop binnen te harken! En zeker voor 0,50 cent per stuk. Hoop ik stiekem ook nog een keer te doen.



Ja die 2lp heb ik opgeslagen omdat daar in verhouding de meeste van m'n favorieten uit die periode opstaan. Maar ja, toch mis ik er nog best een aantal. Ik heb van die 5 cd box die ik m 'n moeder dus ooit gaf zelf al eens een 2cd gemaakt met daarop de voor mij meest interessante nummers. Keurig verdeeld met op cd1 het echt oude spul en op cd2 het jaren 70 werk (vanaf Power to all our friends) en later. Draai ik af en toe nog weleens in de auto. Ja ik heb nog een cd spelert in de wagen. Godzijdank!

Wired for sound, dat vind ik dan weer zo fijn.
Ook bij ons thuis hadden mijn ouders en dan vooral mijn moeder behoorlijik wat singeltjes van Cliff in hun platencollectie.