Captain Beefheart and The Magic Band - Clear Spot (1972)

Dit is de plaat waarop de Captain, alias Don van Vliet, 'commercieel' ging. Dat is in dit geval een vrij relatief begrip, want bijna álles is toegankelijker als je 't vergelijkt met voorgangers als Trout Mask Replica en Lick My Decals Off, Baby. De doorsnee luisteraar zal dit dus nog altijd 'n behoorlijk 'weirde' ervaring vinden. Fijnproevers komen echter uitstekend aan hun trekken, zonder het gevoel 'getest' te worden zoals bij voornoemde albums; de stijl valt te omschrijven als blues met avant-garde invloeden en Howlin' Wolf-achtige zang. Hoogtepunten zijn voor mij het verrassend eenvoudige, maar o zo sfeervolle 'My Head Is My Only House Unless It Rains' en het pièce de résistance 'Big-eyed Beans From Venus', waarvan de titel de lading geheel dekt. Pracht cd, één van m'n absolute favorieten (en nu maar hopen op een goeie remaster, want van de wat duffe, tamme en droge klank kan ik niet vrolijk worden. ).

Ritme en melodie zit er zeker in. Het zal een verknipte vorm zijn voor niet-ingewijden zeker?
Ikzelf draag Beefheart op handen en voeten en krijg haast een hernia van al mijn inspanningen.
Het is vooral een keuze die volledig in de handen van de luisteraar ligt natuurlijk. Het onconventionele karakter van Beefhearts platen durft wel eens een bus nietsvermoedende voorbijgangers die er vlug overheen willen gaan de struiken in jagen.
Het geeft niet, het Dopplereffect zal er ook wel voor iets tussen zitten.
Sluit je ogen en je zal zien. De eerste de beste blinde zal je duidelijk maken dat een literair meesterwerk zich niet hoeft te beperken tot een brij van klinkers en medeklinkers die mooi gereserveerd voor de schone ogen van de lezer worden klaargelegd. Voor niet blinden is een meesterwerk in braille slechts een verzameling knobbeltjes die als eelt op je vingertoppen aanvoelen. Andere werelden, dezelfde gedachte, andere uitvoeringen, dezelfde emotie.
Je hoeft daarom nog niet geblinddoekt door het leven te gaan en je een witte stok aan te schaffen en door het drukke centrum van een metropool te slenteren om je via een kiertje naar een andere wereld te loodsen om die schoonheid te begrijpen.
Het is het afvoelen, het flirten met nieuwe werelden die je slechts kan bereiken als gedurfde schipper die zijn gedachten laat uitvaren naar andere windstreken en zo nieuwe gebieden ontginnend stilletjes knikt en het plaatje begrijpt.
De muziek van Beefheart strekt zich uit over een eenzaam bospaadje dat uit het muzikale bos meanderde en waar een bordje hangt ‘betreden op eigen risico’. Geflankeerd door struikrovers in de vorm van conventionele muzikale structuren verschuilend achter bomen en struiken en een sterke tegenwind zal het de reis niet makkelijker maken. Velen gaven dan ook op en kerfden hun naam in een boom, waar nu slechts een verzameling nietszeggende krassen staat. De ware avonturier zet door en ontdekt de Nieuwe wereld die achter het bos verscholen lag.
Houd rekening met eventuele jetlags en vreemde snuiters die door je hoofd komen spoken.
Anders kan u uw vakantie beter aan de Spaanse kust spenderen.

Deze plaat is samen met The Spotlight Kid een meer commerciële Captain Beefheart maar wat kan mij het schelen. Ik vind Captain Beefheart altijd al een heel interessante persoon, zowel qua persoonlijkheid als qua muziek.

Toch kon geen enkele plaat, is het nu Trout Mask Replica of Safe as Milk mij meer overtuigen van de Captain dan deze samen met Spotlight Kid (ik heb de beiden op 1 plaatje staan).

De plaat swingt van begin tot einde. De ene song begint hij met een pakkende ritme gekoppeld met de nodige schunnige teksten die je doen lachen tot je er bij neervalt. Top deze man...

Voor mij zijn de prijsbeesten op deze plaat zijn voor mij het bluesy My Head Is My Only House Unless It Rains en het aandoenlijk moeie liefdeslied Her Eyes Are a Blue Million Miles.

Deze man heeft een stem als een klok die met de nodige hillariteit je toch met je beide voeten op de grond kan houden. Top deze man, jammer dat hij niet meer is...

Halfje erop. Wat een fantastische plaat.

Heerlijke plaat, met schitterende ballads en funky-ietwat-tegendraadse-blues-stampers. Het ligt allemaal niet zo voor de hand wat the magic band doet -clichés worden kundig vermeden. Daarom raak je er niet snel op uitgeluisterd terwijl de drempel voor dit album ook weer niet te hoog ligt. Deze plaat kwam ook nog langs bij the (Eagles-hater) Big Lebowsky. Inderdaad; Captain Beefheart is met 'Clear spot' het immer coole alternatief.