Ty Segall - Emotional Mugger (2016)

Het recept van deze plaat: gewoon een paar keer draaien en dan heeft Ty Segall je toch weer te grazen. De geweldige riffs en catchy momenten zijn er weer hoor, maar ze zijn dit keer ingepakt in een candy cream psychedelisch gordijn. Het geeft deze plaat een originele sound, waar je dus even doorheen moet bijten. Af en toe wordt het zelfs een beetje maf, zoals bijvoorbeeld op W.U.O.T.W.S. Favorieten aanwijzen is lastig, want elke song heeft wat en de plaat vormt ook weer een mooi geheel, maar laat ik openingssongs Squealer & Californian Hills, het geweldige Diversion, Mandy Cream met fantastische gitaarsolo op het einde en het catchy Candy Sam, wat met een kinderkoortje eindigt, noemen. Hij doet het dus 'gewoon' weer, Ty Segall.

Productievere muzikanten dan de 28-jarige Californische multi-instrumentalist Ty Segall zijn er tegenwoordig maar weinig te vinden. Anderhalf jaar geleden verscheen zijn meeslepende psychedelische schouwspel Manipulator, om daarna met zijn andere project Fuzz de wereld van de hard- en bluesrock te verkennen. Zijn doorbraak genoot hij in 2010 met Melted en daarna werd hij in een baan gelanceerd waarmee hij zowel de hardrock en early metal uit de jaren 60 en 70 in hevige en uitgebalanceerde gitaarriffs bracht als de fuzzy en melodieuze klanken uit de space en psychedelische rock. Zijn negende soloalbum in acht jaar brengt hem terug naar de garage en noise rock van zijn beginjaren. Hij slaat toe in vervormde gitaarklanken en teksten die de emotionele verbinding leggen met de problemen van de ego’s in de digitale maatschappij. De invloeden vanaf de geboorte van ons als mensen voeren zich daarbij door de verschillende personages en onderwerpen die op het album de aandacht krijgen.

Squealer maakt direct duidelijk met welke Ty we deze keer te maken hebben, de persoon die de meest verontruste klanken in het voortdenderende geheel tevoorschijn tovert. De dagelijkse gang van zaken brengt Segall op de rit in ontwrichte gitaarklanken vol fuzz en het ondersteunende keyboardspel van Cory Hanson. De verklikker doet zich aan in onstuimige gitaarsolo’s en zwaar beladen drums, om tevens de melodielijnen in te kleuren met de nodige effecten. Californian Hills voert zich met de tempowisselingen en vervreemde klanken terug zijn project fuzz, vooral hevig in de gitaarlagen en aangeslagen zang. De westerse maatschappij die haar geschiedenis uitspuugt als een schizofrene maniak. Hoe het ritme bijna tot stilstand komt, om vervolgens in bluesy versnellingen zich te laten opjagen. Zijn snoep metafoor herhaalt zich in Emotional Mugger/ Leopard Priestess naar een noisy en melodieuze gitaarriff. Het vermaak van zijn personage zoekt een weg in het psychedelische klankenpalet en zijn robotachtige bewegingen. Een los drumritme dreigt de boel te ontregelen en voert de afwisseling van de falsetto stem van Ty Segall en het pratende personage van Brit Manor aan. Zijn normaal gesproken scherpe teksten zwakken wat af in de hyperactieve muzikale omgeving van het nummer. De overvloedige digitale communicatie vertaalt zich op Breakfast Eggs naar een misplaatst seksueel verlangen. De gitaarbasis kent de vorm van Black Sabbath, om er daarna overheen te walsen met vervormde gitaarriffs en inslaande drums. De melodieën vormen echter een terugkerend element in dit korte nummer.

Op Diversion doet Segall een poging zich zo ver mogelijk af te voeren van zijn toegankelijke geluiden. Met de zwaar beladen drumklanken van Dale Crover en het basspel van Mikal Cronin voert het nummer zich door de grunge, hardrock en punk heen. Een gitaarsolo draagt de smerigheid van de schade van de mensheid, verpakt in een aanstootgevend schouwspel. The Muggers dragen als band de zwaardere klanken, terwijl zijn inspiratiebronnen Cronin en Moothart een kleinere rol innemen op het album. De synths op Baby Big Man slaan samen met het gitaar- en drumspel een gat naar zijn afstandelijkheid en muzikale aspiraties. Als onverstaanbare man laat Ty het verlangen van de mens aanvoelen als complete ranzigheid, waarbinnen afgunst en disconnectie de toon zetten. Op Mandy Cream is het drumspel duidelijk onderliggend aan de gitaarriff, kenmerkend in het achtervolgende karakter van het ritme. De toevoeging van King Tuff’s vocalen raken de vreemde personages uit het nummer, namelijk Milky Joe, Candy Sam en Mandy Cream. Een funky groove doet zich aan in de bass en elektrische gitaar, terwijl de personages hun ego strelen door veelvuldig over zichzelf te praten. Candy Sam is een direct vervolg op Mandy Cream, al eist de zwaar beladen gitaarsolo van Segall hier de hoofdrol op. Een nummer dat opnieuw het menselijke verlangen onder de aandacht brengt, ondersteunt door de bass van Cronin en keyboardklanken van Hanson. De versnellingen en onverstoorbare fuzzy gitaarklanken laten zich eindigen in de akoestische klanken, fluiten en een kinderkoor.

Squealer Two brengt als tweede deel ongemakkelijke situaties onder de aandacht. De catchy en funky melodielijnen weten zich gesteund door de kenmerkende hoge zang van Segall. Effecten en doorslaande baslijnen geven het nummer zijn bubbelende klanken, om vervolgens in het trage en verontruste ritme stil te slaan. Experimentele klanken uit zijn studiowerk voeren het album met W.U.O.T.W.S. naar een ongemakkelijke tussenstop. Een onderbreking waarop het stadse leven voorbij komt zoeven en de verklikkers geen gevoel meer tonen, om het gitaarwerk volledig de grond in te boren. The Magazine weet als slotstuk wat beter in te spelen op het overkoepelende thema. De herhalende riff doet zich het best lenen voor de opbouw van een space rock epos, om in het strakke en dreigende ritme vervolgens de verteller door een magazine te laten bladeren. Handgeklap doet weinig verandering teweeg brengen in het door Hawkwind beïnvloede nummer. Op het einde zijn het echter de fuzzy gitaarklanken die opnieuw de toon zetten voor het psychedelische karakter. De menselijke emoties zijn van diepgang voorzien, maar de oren suizen nog lang na.

Emotional Mugger laat Ty Segall zien in zijn meest ontwrichte gestalte, vormgegeven door hevige gitaarriffs, fuzzy en funky klanken en vervormingen van melodielijnen. De extremen van het album voeren Ty verder af van de schone en veilige melodielijnen die zijn vorige werk Manipulator kleur gaven. Het gebrek aan diepe emotionele gevoelens van de door internet aangetaste maatschappij krijgt harde klappen te verwerken, waarbij kinderen vanaf geboorte af aan worden beïnvloed door de massamedia en de snelle ontwikkelingen op het gebied van technologie. Zijn filosofie vertaalt Segall in de wrijving en onstuimigheid van zijn muziek, waar de Muggers als band een belangrijke bijdrage aan leveren. Provoceren, choqueren en experimenteren, bij vlagen draait Segall er te ver in door, maar Emotional Mugger is vooral een experimenteel verlangen naar meer aandacht binnen de rockmuziek.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.