Saturnus - Martyre (2000)

Zoals ik al bij het vorige album aangaf is Saturnus de band die deze herfst/winter bij mij zijn werk gaat verrichten, en ik weet zeker dat deze platen in die koude, kille en regenachtige dagen toch echt beter uit de verf komen. Afgelopen woensdag (gisteren) was het voor het eerst weer echt fris na de zomer, waardoor je al gauw buiten liep in je winterjas (wellicht wat overdreven, het windje maakte het vooral koud, en er was geen zon). En voor mijn gevoel komt de sombere toon die Saturnus aanslaat dan toch wel echt binnen.

En ik verhoog ook mijn stem voor deze plaat (4* -> 5*) en meer ook omdat ik nu pas echt hoor wat voor schoonheden deze plaat bezit. Met nummers als 'Inflame Thy Heart', 'Empty Handed', 'A Poem (Written in Moonlight)' en 'Drown My Sorrow' heeft de band me toch wel het meest weten te overtuigen met deze plaat, die immers gewoon van begin tot einde geweldig in elkaar zit. Het pianospel in het begin, de zware grunts, doomriffs, vette solo's die dan idem weer gepaard gaan met zachte vocalen, en een keiharde en kille lyrics, de band weet gewoon echt te overtuigen.

Jammer genoeg dat de band niet meer aandacht krijgt. Ik denk wel dat je tegen dit soort muziek moet kunnen hoor, want het is en kan soms best taai zijn, zo kon ik er in het begin ook niet veel meer mee. Maar ik ben nu meer dan overtuigd, en de band begint steeds meer een groot plekje te krijgen in mijn hart.

Ik betrap me er oprecht op dat ik constant blijf terug grijpen naar deze plaat, heerlijk.

Misschien ook wat voor ABDrums

Ik hunker naar platen die me door deze koude, gure en barre tijden heen kunnen slepen. Deze tip is dus meer dan welkom (and keep them coming!)

Alles van Saturnus, Katatonia, My Dying Bride etc.

ABDrums aan de doom metal, wie had dat gedacht... Ik houd mij beschikbaar voor tips. Saturnus is een goed beginpunt. Samen met het oude werk van Katatonia mijn 'gateway' naar de doom metal, een voor mij ongrijpbaar genre terwijl ik al verzot was op extreme metal genres. Ik ben benieuwd naar je ervaringen!

Hijzelf in ieder geval niet...

Mijn kennis van doom metal is zeer beperkt, dus ik ga niet pretenderen de krenten uit de pap te kunnen identificeren. Toch heb ik een suggestie voor je, en dat is dit in tristesse doordrenkte werkje. Jullie hebben er alle drie nog niet op gestemd, dus ik ga er vanuit dat het een onbekende is voor jullie. De albumpagina aldaar biedt in ieder geval voldoende handvaten om het op waarde te kunnen schatten. Ik ben benieuwd of het een nieuwe aanwinst voor iemand wordt om de laatste donkere en gure dagen van december muzikaal te begeleiden.

Ken ik inderdaad niet. Gaaf artwork van, moet ik het nog zeggen? Je hoort nog van mij, dank voor de tip alvast.

"Rust in vrede" is het enige dat gezegd dient te worden. Ben benieuwd naar je bevindingen!

Om dan na al die jaren eens een oordeel te vellen: het is een veelzijdig album waar meer afwisseling tussen de composities te vinden is dan op het debuut. De rustige passages zijn prachtig en lijmen het geheel aaneen. De lyrische content is wel veel van hetzelfde; geliefde is dood, ik huil, komt nooit meer goed. Prima thema voor de muziek, maar een verhaal of meer variatie had het interessant gemaakt. Verfijnd speelt de band met contrast, waar de drie verschillende zangstijlen een leidende rol bij spelen. Echter vind ik de introductie van Thomas Jensen 'normale' zangstem op dit album niet zo mooi en klinkt deze mij te geforceerd. Zijn kracht ligt in zijn logge doch verstaanbare grunts en zijn kille praatstem, die zijn perfect voor doom metal. Andere albums zullen daarom mijn voorkeur genieten, maar dit is desalniettemin een sterk album.