Saturnus - Martyre (2000)

Zoals ik al bij het vorige album aangaf is Saturnus de band die deze herfst/winter bij mij zijn werk gaat verrichten, en ik weet zeker dat deze platen in die koude, kille en regenachtige dagen toch echt beter uit de verf komen. Afgelopen woensdag (gisteren) was het voor het eerst weer echt fris na de zomer, waardoor je al gauw buiten liep in je winterjas (wellicht wat overdreven, het windje maakte het vooral koud, en er was geen zon). En voor mijn gevoel komt de sombere toon die Saturnus aanslaat dan toch wel echt binnen.

En ik verhoog ook mijn stem voor deze plaat (4* -> 5*) en meer ook omdat ik nu pas echt hoor wat voor schoonheden deze plaat bezit. Met nummers als 'Inflame Thy Heart', 'Empty Handed', 'A Poem (Written in Moonlight)' en 'Drown My Sorrow' heeft de band me toch wel het meest weten te overtuigen met deze plaat, die immers gewoon van begin tot einde geweldig in elkaar zit. Het pianospel in het begin, de zware grunts, doomriffs, vette solo's die dan idem weer gepaard gaan met zachte vocalen, en een keiharde en kille lyrics, de band weet gewoon echt te overtuigen.

Jammer genoeg dat de band niet meer aandacht krijgt. Ik denk wel dat je tegen dit soort muziek moet kunnen hoor, want het is en kan soms best taai zijn, zo kon ik er in het begin ook niet veel meer mee. Maar ik ben nu meer dan overtuigd, en de band begint steeds meer een groot plekje te krijgen in mijn hart.