David Bowie - Images 1966-1967 (1973)
mijn stem
25 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Deram
-
Rubber Band (2:15)
-
Maid of Bond Street (1:44)
-
Sell Me a Coat (3:00)
-
Love You Till Tuesday (3:10)
-
There Is a Happy Land (3:11)
-
The Laughing Gnome (3:03)
-
The Gospel According to Tony Day (2:50)
-
Did You Ever Have a Dream (2:08)
-
Uncle Arthur (2:07)
-
We Are Hungry Men (2:58)
-
When I Live My Dream (3:25)
-
Join the Gang (2:16)
-
Little Bombardier (3:24)
-
Come and Buy My Toys (2:07)
-
Silly Boy Blue (3:51)
-
She's Got Medals (2:26)
-
Please Mr. Gravedigger (2:34)
-
The London Boys (3:18)
-
Karma Man (3:03)
-
Let Me Sleep Beside You (3:24)
-
In the Heat of the Morning (2:59)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 28 januari, 20:57 uur
Deze originele hoes is een stuk leuker dan de reissue die bij mij in de kast stof staat te vangen. Het beeldverhaal doet me direct denken aan Cheap Thrills van Big Brother and the Holding Company, feat. Janis Joplin. Op de uitgave van Fonior (Brussel) prijkt — lekker misleidend — de Thin White Duke tijdens een concert. De titel Images is ”nowhere to be seen" op de hoes, ook niet op de flinterdunne rugzijde. Enkel de labels op het vinyl refereren aan het origineel.
De binnenzijde is zo mogelijk nog meer tenenkrommend: een dubbele spread toont een vijftigtal afbeeldingen (!) van LP’s met allemaal in datzelfde uniforme design. De aangeprezen koopwaar is echter van een iets lager allooi. Het doet bijna pijn om Bowie geflankeerd te zien door Die Wiener Sängerknaben, Bobbejaan Schoepen, Corry Konings en Vader Abraham. Zelfs een (toen nog onbesproken) Julio Iglesias staat ertussen.
Niet dat de muziek op deze dubbelaar veel soelaas biedt. 'The London Boys' is voor mij een van de weinige songs die de tand des tijds doorstaat. Ik koester het orchestrale liedje al voordat Marc Almond het coverde op Stardom Road. De meeste songs op Images spreken me dus niet aan. Dat is natuurlijk pure vooringenomenheid, omdat ik ze ongewild afweeg tegen de vele meesterlijke worpen waar Bowie planeet Aarde later op trakteerde. Ik heb Bowie nog niet gebuisd maar ook mijn devotie heeft grenzen. Daarom houd ik het op twee sterren. Voor een exemplaar in de originele hoes zou ik misschien net iets milder geweest zijn.
Mijn score is dan ook hoofdzakelijk gebaseerd op de historische waarde. Want zonder deze muzikale probeersels was er waarschijnlijk nooit een Ziggy, een Halloween Jack, een Magere Bleke Hertog en Tin Machine. Al zou dat laatste nu ook weer geen onoverkomelijk gemis zijn.
Fonior persing: Just a moment... - discogs.com
De binnenzijde is zo mogelijk nog meer tenenkrommend: een dubbele spread toont een vijftigtal afbeeldingen (!) van LP’s met allemaal in datzelfde uniforme design. De aangeprezen koopwaar is echter van een iets lager allooi. Het doet bijna pijn om Bowie geflankeerd te zien door Die Wiener Sängerknaben, Bobbejaan Schoepen, Corry Konings en Vader Abraham. Zelfs een (toen nog onbesproken) Julio Iglesias staat ertussen.
Niet dat de muziek op deze dubbelaar veel soelaas biedt. 'The London Boys' is voor mij een van de weinige songs die de tand des tijds doorstaat. Ik koester het orchestrale liedje al voordat Marc Almond het coverde op Stardom Road. De meeste songs op Images spreken me dus niet aan. Dat is natuurlijk pure vooringenomenheid, omdat ik ze ongewild afweeg tegen de vele meesterlijke worpen waar Bowie planeet Aarde later op trakteerde. Ik heb Bowie nog niet gebuisd maar ook mijn devotie heeft grenzen. Daarom houd ik het op twee sterren. Voor een exemplaar in de originele hoes zou ik misschien net iets milder geweest zijn.
Mijn score is dan ook hoofdzakelijk gebaseerd op de historische waarde. Want zonder deze muzikale probeersels was er waarschijnlijk nooit een Ziggy, een Halloween Jack, een Magere Bleke Hertog en Tin Machine. Al zou dat laatste nu ook weer geen onoverkomelijk gemis zijn.
Fonior persing: Just a moment... - discogs.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.