Rick Ross - Black Market (2015)

Black Market is alweer het 8ste album van Hip Hop's grootste acteur.

Na drie doorsnee LP's kwam Rozay met Telfon Don, wat door velen gezien wordt als zijn beste werk tot nu toe. Voor mij is de opvolger (God Forgives, I Don't) echter z'n magnum opus. Begin vorig jaar trok hij de kwalitatieve lijn weer verder met Mastermind. Eind 2014 bracht hij Hood Billionaire uit, wat toch ervaren wordt als Ross' minste werk tot nu toe. Blijft Black Market in de richting van de voorganger, of weet het de kwalitatieve maatstaf van de drie projecten daarvoor weer te behalen?

Commercieel gezien lijkt het niet erg succesvol te worden als we naar de verwachte verkoopcijfers kijken. Onze gastheer probeert met het steken geven aan 50 Cent, Timbaland, Drake en Birdman meer aandacht naar zich toe te trekken, maar geen van allen heeft het aas beetgepakt. Waar het natuurlijk vooral om draait is het kritische aspect... wat mij betreft heeft hij de maatstaf van 2010 tot begin 2014 weer behaald!

Zoals de meeste wellicht wel weten zijn de producties meestal subliem op een Rick Ross-album, deze rapper heeft een uitstekend oor voor beats. Hier is dat niet anders, de producties van onder andere Jake One, D. Rich, Jahlil Beats, Black Metaphor en J.U.S.T.I.C.E. League zijn weer vingerlikkend lekker! Ook de bijdrage van DJ Premier op Black Opium is, zoals we wel mogen verwachten, subliem.
Buiten Nas en Future zijn al de gastartiesten R&B-acts. Deze zijn, buiten John Legend, allemaal vrij vervangbaar voor mij... maar dat heb ik meestal wel bij R&B en/of Pop-artiesten.
One of Us is weer een topcollaboratie tussen Rick Ross en Nas.

De hoofdrapper zelf komt heel scherp uit de hoek. Over het hele album flowt hij er lekker op los, ik durf zelfs zeggen dat dit puur op rapkwaliteiten Ross' beste album is. Wat ook niet veel voorkomt is dat Ross eens vertelt over een bepaald aspect waar hij en/of andere in Hip Hop mee te maken krijgen. Zo rapt hij in Ghostwriter over het feit dat hij begonnen is als ghostwriter en dat hij het geweldig vond/vind om de rappers zo een bepaalde stijl en 'swagger' te kunnen geven. Foreclosures gaat dan weer over het blut gaan van voorheen succesvolle personen en dat het belangrijk is om het kopje er goed bij te houden als er geld mee bemoeit gaat. Beide nummers behoren nu al tot z'n beste tracks voor mij.

Mijn favoriete tracks op dit album zijn de eerste 9 tracks en 2 bonusnummers (Foreclosures en Carol City).

Vanaf track 10 zakt het album toch wat in naar mijn mening. Can't Say No is net iets te Pop door de beat van J.R. en de bijdrage van Mariah Carey. De overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ze komen toch niet veel langs in m'n afspeellijst.

Blij dat hij zich herpakt heeft na Hood Billionaire, maar door de laatste paar tracks is het toch nét iets minder dan Teflon Don, God Forgives.. I Don't en Mastermind vind ik.

Ben benieuwd naar zijn volgende soloalbum, maar eerst is het volgend jaar tijd voor Self Made 4. Dit gaat hopelijk weer meer de richting uit van de eerste 2 delen, want deel 3 was niet bijster sterk.

4*