The Jezabels - Synthia (2016)

Come Alive nodigt mij zeer zeker uit om dit album te gaan beluisteren. Klinkt erg goed!

Als hij ook maar half zo leuk is als de vorige is het al interessant genoeg!!!

klinkt zwaarder dan wat ik ken van The Brink, de video vind ik niet echt passen, hoe mooi getekend.

Heel erg benieuwd naar deze plaat! Al de teasers geluisterd en come alive klinkt ook goed! Heb mijn kaartje voor de melkweg in maart al binnen!

Mmm, tour is uitgesteld vanwege een kwaadaardige ziekte bij de keyboardist.

Ligt het aan mij maar plotseling lijken de titels van de nummers daar naar te verwijzen?

In maart 2014 ben ik op aanraden van Vince vega The Jezabels maar eens live gaan meemaken in Rotown. Een prima optreden, ook al werd ik niet omver geblazen.

De twee vorige albums werden in die periode met zeer grote regelmaat opgezet. En nu dan het vervolg in de vorm van Synthia.

Ik heb niet de indruk dat ze een enorme koerswijziging zijn aangegaan, terwijl Come Alive dat wel deed vermoeden qua donkerder geluid.
Misschien nog iets meer een '80's geluid zoals op Unnatural en een soort hang naar Sioxsie and the Banshees maar dan een veel lichtere variant.

En daar heb ik het 'probleem' met dit album wel te pakken. Ik geloof dat The Jezabels me niet zo heel veel meer kunnen bieden. Elk album waardeer ik nu met een halfje minder. Prisoner 4,5*, The Brink 4* en hier blijf ik vooralsnog steken op 3,5*. Het gaat allemaal wat langs me heen. Ik mis iets. Een beetje saai af en toe.
Neemt niet weg dat het dan nog steeds een meer dan uitstekend album is, dus dat zegt ook wel wat over de kwaliteit van de band.

Eierstokkanker. Drie jaar geleden werd dat bij haar vastgesteld. Weer die verdomde rotziekte.

Ah kijk is ie alweer gelekt, maar eens checken dit weekend dan.

Ik las vanochtend inderdaad het trieste nieuws van de afgeblazen tour, erg vervelend vooral voor haar zelf.
Zelf twijfelde ik nog om te gaan, dat hoeft dus vooralsnog niet meer.

Tweede single beschikbaar: Pleasure Drive, bevalt me wel, geen hoogvlieger maar doet wat 80s new wave aan.

Eerste nummer bevalt me nu een stuk beter, krijg een beetje een CURVE gevoel bij.

Mijn uiteindelijke oordeel is dat Synthia een moodswinger van een plaat is. Voornamelijk bij mijzelf dan. Een aantal nummers zijn prachtig, een aantal zoooo jaren 80 en een afgrijselijk: 'Stamina'. Iets wat ik niet genoeg heb wat dit nummer betreft. Synthia is wel een treffende titel, want de synthesizer is dominant aanwezig op het album.

In krachtige nummers pakt The Jezabels me helemaal, zoals 'My Love Is My Disease'. Post punk bombast met hints naar Florence + the Machine. Als het meer gaat zweven moet ik er voor in de stemming zijn en wanneer de jaren 80 te prominent om de hoek komen haak ik direct af. Hoogtepunten zijn als Haylee Mary's stem wat zakt zoals in 'Come Alive'.

Synthia is voor mij een kennismaking met The Jezabels. Die is niet volledig positief, maar positief genoeg om Synthia als goed te beoordelen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Zo nu eindelijk ook eens tegelijk met Spotify op Deezer verschenen, dat wordt laat vannacht

Op zich een prima album, maar na één keer luisteren is duidelijk dat het nogal donkere thema's heeft. Zal dit weekend er eens goed voor gaan zitten, maar op het eerste gehoor is deze minder dan The Brink die van mij 4,5* kreeg.

Vind deze plaat juist beter. Om eerlijk te zijn; veel beter. The Brink is prima, maar het valt me op dat de meeste nummers zich volgens het zelfde stramien ontwikkelen; rustig begin, extatisch einde (in verschillende gradaties).
Nu is dat hier niet verdwenen, maar er zit veel meer dynamiek in de nummers zelf. De nummers onderscheiden zich meer van elkaar, doordat ze verschillende instrumenten de boventoon laten voeren.
Zo klappen de gitaren er af en toe lekker in (o.a. My Love Is My Disease)....ben ik sowieso een voorstander van...terwijl het een andere keer de keyboards zijn (Stand and Deliver).
In 'A Message From My Mothers Passed' is het weer meer de stem die het nummer 'maakt'. En in 'Pleasure Drive' valt dat repterende, licht dreigende keyboard riedeltje op. En het lekkere refrein. Met dit laatste weten ze sowieso wel raad.
Echt een lekkere plaat! Tweede dit jaar (naast Bowie) die wat mij betreft ver boven het maaiveld uitsteekt.

ga hem vanmiddag kopen in de winkel. Het album krijgt alvast 5 sterren van The Guardian! The Jezabels: Synthia review ? refreshed feminist rockers record their opus | Music | The Guardian - theguardian.com

Toch maar eens Synthia en The Brink achter elkaar geluisterd om nu eens te zien welke verschillen ik hoor waardoor ik denk dat de voorganger iets beter is.

Een paar dingen die me meteen opvallen, de drum klinkt iets meer op de voorgrond alsmede de stem van Hayley Mary, het geluid is iets minder verdronken in galm van gitaar en synths op The Brink. Ook klinkt het gewoon meer UP en vrijer/openen. Maar behalve de omstandigheden rondom de gezondheid van Heather Shannon is me nu ook duidelijk waarom het geluid iets donkerder en meer op synths leunt, ze hebben een tour gedaan met Depeche Mode eind 2013, eigenlijk vlak voordat The Brink uit kwam! Dat zou best wel eens dit album sterk beïnvloed kunnen hebben.

Ik hou wel van vette synths en gitaren en dus spreekt deze band me wel aan en is voor mij Synthia interessanter dan het debut The Prisoner. Maar ik hou er niet van als alles zo in galm wordt gedronken, die stem wil ik goed kunnen horen of die nu up of somber is. Nog maar 10x gehoord en gelukkig groeit deze nog voor mij en dus krijgen ze misschien toch nog 4* op een later moment.

Het is te hopen dat Heather Shannon geneest en dat de band weer op tournee kan, de vorige keer in Bitterzoet was erg fijn, benieuwd of Synthia live een iets rauwer en met minder galm gespeeld wordt, dan wordt het zeker genieten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Jezabels - Synthia - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Australische band The Jezabels wist met haar vorige platen, ondanks lovende recensies wereldwijd, geen plekje op de krenten uit de pop af te dwingen.

De vorige plaat van de band, The Brink uit 2014, lag weliswaar een hele tijd op de stapel, maar kwam er uiteindelijk niet van af. Dat is best opmerkelijk, want ik hou wel van het genre waarin The Jezabels zich bewegen.

Op Synthia maakt The Jezabels elektronische popmuziek die je meer dan eens mee terug neemt naar de jaren 80, maar die toch anders klinkt dan die van de meeste van de soortgenoten van de Australische band.

Dat ligt vooral aan de bijzondere zang van Hayley Mary, die hoog kan uithalen als Kate Bush, duister kan zingen als Siouxsie Sioux, maar ook subtiel kan verleiden met diepe en donkere vocalen. Het is de soms onderkoelde, soms uit de tenen komende maar altijd krachtige zang van Hayley Mary die de muziek van The Jezabels naar een hoger plan tilt, maar ook de instrumentatie op Synthia houdt je continu op het puntje van je stoel.

The Jezabels maken synthpop die heerlijk dromerig en atmosferisch kan klinken, maar de muziek van het Australische viertal kan ook op ieder moment ontsporen en kiest over het algemeen niet voor de makkelijkste weg.

Heel af en toe, en zeker in de wat meer subtiele en experimentele momenten, doet Synthia me wel wat denken aan A Secret Wish van de Duitse band Propaganda, maar The Jezabels zijn ook niet vies van plotseling opduikende gitaarmuren die de band het rockterrein op stuwen.

Met name de synths op Synthia zijn van een grote schoonheid. Waar veel bands in dit genre kiezen voor een betrekkelijk eenvormig geluid, klinken de synths van Heather Shannon (die momenteel helaas moet vechten tegen een ernstige ziekte) steeds weer anders, waarbij het hele spectrum tussen uiterst subtiel en zeer bombastisch wordt bewandeld.

Zeker bij beluistering via de koptelefoon is Synthia een grootse en bezwerende plaat. Het heeft even geduurd, maar inmiddels ben ik helemaal overtuigd van de kwaliteiten van The Jezabels. Erwin Zijleman

Eerst luisterbeurt zit erop, vind hem mooier dan Prisoner!

De release van een nieuwe plaat is voor artiesten altijd iets om naar uit te kijken, maar voor het Australische The Jezabels kreeg het een naar smaakje. Rond de release van derde plaat Synthia werd bij toetseniste Heater Shannon eierstokkanker geconstateerd. Naar nieuws, waarna de wereldtournee van The Jezebels als vanzelfsprekend werd afgezegd. De release van Synthia werd niet uitgesteld en de plaat heeft inmiddels het levenslicht gezien. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het is een ambivalente plaat geworden. Enerzijds hoor je dat de indie-rockband alweer negen jaar meedraait en de nodige speelervaring heeft opgedaan. Deze derde plaat klinkt bij vlagen interessant, met melancholische liedjes waarin zorgvuldig sfeer wordt opgebouwd. Stand and Deliver, het lange openingsnummer, is bijvoorbeeld meteen prachtig meeslepend. Pas na twee minuten hoort het luisterend oor de stem van frontvrouw Hayley Mary. Eerst fluisterend, later pas zingend. De sprookjesachtige sfeer die neergezet wordt is klasse, en doet denken aan een goede compositie van Julia Holter. Toch is het een misleidend begin. Hoe lief en teder Mary ook mag klinken, ze kan wel degelijk flink uitpakken. Ze heeft een redelijk onderscheidend stemgeluid maar verliest zichzelf regelmatig in maximalisme. Melodramatisch, in de overtreffende trap, ergens tussen M83, Florence and the Machine en Kate Bush. Soms mooi, vaker een beetje vies. Zonde, want onder dat reuze-gebaren zitten wel degelijk mooie en bezwerende liedjes verstopt. Hoor bijvoorbeeld wat voor wereldtracks 'Unnatural' en 'A Message From My Mothers Passed' met een beetje fantasie hadden kunnen zijn. Kwaliteit die regelmatig de nek omgedraaid wordt door onnodig pompeuze uitbarstingen. De band bestempelt haar muziek zelf als 'intensindie' en doet die term met Synthia eer aan. In de overtreffende trap. Positieve uitzonderingen zijn het London Grammer-achtige 'Flowers In The Attic' en vooral 'Pleasure Drive'. Met een meer intieme aanpak zoals in deze tracks zien we The Jezabels nog wel eens een volledig overtuigende plaat afleveren.

Van: Daans Muziek Blog

Ze verliest zich in maximalisme? Helemaal niet. Het ìs theatraal, zeker, maar verliezen in....dat is net zoiets als Johny Cash minimalisme verwijten. Dat is wat zijn muziek is.
Volgens mij zijn er (theatrale) keuzes gemaakt en jij hoort liever de indie kant. Fair enough. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit mijn eerste kennismaking met de band is en dus niet beïnvloed wordt door een bepaalde verwachting naar aanleiding van hun eerdere platen.

Ik ben hier helemaal verslaafd aan geraakt de laatste tijd. Ik krijg de indruk dat het meebrulgehalte voor deze meer opgeld doet dan voor bijvoorbeeld Prisoner die ik op LP heb en The Brink ken ik dan weer niet. Das wel raar misschien. Top.

Dat is het zeker!
Wel bijzonder dat je hier nog van kunt genieten terwijl je op de kop af 400 jaar dood bent
Bij mij leidt het eerste nummer vooral tot euforie, maar de rest wil nog maar niet binnenkomen. Misschien een kwestie van vaker luisteren....

Dit plaatje blijft alleen maar groeien. Wat mij betreft hun sterkste worp tot nu toe.

Tja, zijn of niet zijn. De dood heeft geen vat op mij. En ik hoop oprecht dat zulks ook geldt voor Heather Shannon. Ik wil die meiden best eens zien optreden.

Wat een goed album inderdaad! Ik vind de mix van indierock en synthesizers heerlijk. Het gebeurt me niet vaak dat ik alle nummers op een album goed vind. Voor mij is dit het beste album van de band tot nu toe.

Een nieuw teken van leven: wel slechts een remix door Zero Percent van Pleasure Drive, in twee smaakjes: regulier en extended. Maar geen woord over nieuw werk. De remix is niet onaardig, wat donker sfeertje.

Zero Percent is een nieuw project van Kim Moyes (The Presets) en DJ Mike Callander.