The Jezabels - Synthia (2016)

In maart 2014 ben ik op aanraden van Vince vega The Jezabels maar eens live gaan meemaken in Rotown. Een prima optreden, ook al werd ik niet omver geblazen.

De twee vorige albums werden in die periode met zeer grote regelmaat opgezet. En nu dan het vervolg in de vorm van Synthia.

Ik heb niet de indruk dat ze een enorme koerswijziging zijn aangegaan, terwijl Come Alive dat wel deed vermoeden qua donkerder geluid.
Misschien nog iets meer een '80's geluid zoals op Unnatural en een soort hang naar Sioxsie and the Banshees maar dan een veel lichtere variant.

En daar heb ik het 'probleem' met dit album wel te pakken. Ik geloof dat The Jezabels me niet zo heel veel meer kunnen bieden. Elk album waardeer ik nu met een halfje minder. Prisoner 4,5*, The Brink 4* en hier blijf ik vooralsnog steken op 3,5*. Het gaat allemaal wat langs me heen. Ik mis iets. Een beetje saai af en toe.
Neemt niet weg dat het dan nog steeds een meer dan uitstekend album is, dus dat zegt ook wel wat over de kwaliteit van de band.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Jezabels - Synthia - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Australische band The Jezabels wist met haar vorige platen, ondanks lovende recensies wereldwijd, geen plekje op de krenten uit de pop af te dwingen.

De vorige plaat van de band, The Brink uit 2014, lag weliswaar een hele tijd op de stapel, maar kwam er uiteindelijk niet van af. Dat is best opmerkelijk, want ik hou wel van het genre waarin The Jezabels zich bewegen.

Op Synthia maakt The Jezabels elektronische popmuziek die je meer dan eens mee terug neemt naar de jaren 80, maar die toch anders klinkt dan die van de meeste van de soortgenoten van de Australische band.

Dat ligt vooral aan de bijzondere zang van Hayley Mary, die hoog kan uithalen als Kate Bush, duister kan zingen als Siouxsie Sioux, maar ook subtiel kan verleiden met diepe en donkere vocalen. Het is de soms onderkoelde, soms uit de tenen komende maar altijd krachtige zang van Hayley Mary die de muziek van The Jezabels naar een hoger plan tilt, maar ook de instrumentatie op Synthia houdt je continu op het puntje van je stoel.

The Jezabels maken synthpop die heerlijk dromerig en atmosferisch kan klinken, maar de muziek van het Australische viertal kan ook op ieder moment ontsporen en kiest over het algemeen niet voor de makkelijkste weg.

Heel af en toe, en zeker in de wat meer subtiele en experimentele momenten, doet Synthia me wel wat denken aan A Secret Wish van de Duitse band Propaganda, maar The Jezabels zijn ook niet vies van plotseling opduikende gitaarmuren die de band het rockterrein op stuwen.

Met name de synths op Synthia zijn van een grote schoonheid. Waar veel bands in dit genre kiezen voor een betrekkelijk eenvormig geluid, klinken de synths van Heather Shannon (die momenteel helaas moet vechten tegen een ernstige ziekte) steeds weer anders, waarbij het hele spectrum tussen uiterst subtiel en zeer bombastisch wordt bewandeld.

Zeker bij beluistering via de koptelefoon is Synthia een grootse en bezwerende plaat. Het heeft even geduurd, maar inmiddels ben ik helemaal overtuigd van de kwaliteiten van The Jezabels. Erwin Zijleman

De release van een nieuwe plaat is voor artiesten altijd iets om naar uit te kijken, maar voor het Australische The Jezabels kreeg het een naar smaakje. Rond de release van derde plaat Synthia werd bij toetseniste Heater Shannon eierstokkanker geconstateerd. Naar nieuws, waarna de wereldtournee van The Jezebels als vanzelfsprekend werd afgezegd. De release van Synthia werd niet uitgesteld en de plaat heeft inmiddels het levenslicht gezien. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het is een ambivalente plaat geworden. Enerzijds hoor je dat de indie-rockband alweer negen jaar meedraait en de nodige speelervaring heeft opgedaan. Deze derde plaat klinkt bij vlagen interessant, met melancholische liedjes waarin zorgvuldig sfeer wordt opgebouwd. Stand and Deliver, het lange openingsnummer, is bijvoorbeeld meteen prachtig meeslepend. Pas na twee minuten hoort het luisterend oor de stem van frontvrouw Hayley Mary. Eerst fluisterend, later pas zingend. De sprookjesachtige sfeer die neergezet wordt is klasse, en doet denken aan een goede compositie van Julia Holter. Toch is het een misleidend begin. Hoe lief en teder Mary ook mag klinken, ze kan wel degelijk flink uitpakken. Ze heeft een redelijk onderscheidend stemgeluid maar verliest zichzelf regelmatig in maximalisme. Melodramatisch, in de overtreffende trap, ergens tussen M83, Florence and the Machine en Kate Bush. Soms mooi, vaker een beetje vies. Zonde, want onder dat reuze-gebaren zitten wel degelijk mooie en bezwerende liedjes verstopt. Hoor bijvoorbeeld wat voor wereldtracks 'Unnatural' en 'A Message From My Mothers Passed' met een beetje fantasie hadden kunnen zijn. Kwaliteit die regelmatig de nek omgedraaid wordt door onnodig pompeuze uitbarstingen. De band bestempelt haar muziek zelf als 'intensindie' en doet die term met Synthia eer aan. In de overtreffende trap. Positieve uitzonderingen zijn het London Grammer-achtige 'Flowers In The Attic' en vooral 'Pleasure Drive'. Met een meer intieme aanpak zoals in deze tracks zien we The Jezabels nog wel eens een volledig overtuigende plaat afleveren.

Van: Daans Muziek Blog