Underworld - Barbara Barbara, We Face a Shining Future (2016)

Shining future part 1 is a trailer for Underworld's new album Soundcloud

Vrijdag maar ff kaartjes scoren

Eerste single doet het goed. Lekker anthem .... Benieuwd naar de rest.

We gaan het meemaken in Groningen binnenkort

I Exhale is een geweldig nummer

Geleaked ondertussen...

Platte techno, electronic/dance, maar dan goed gebracht.
Zelf de interlude Santiago Cuatro is van het bovenste niveau.

Kan ook een tijdloos album worden.

5. voorlopig

Een nieuwe Underworld is altijd wel iets om naar uit te kijken, zo ook deze.

Toch ben ik vooralsnog niet laaiend enthousiast. De single I Exhale deed dat voor mij al een beetje vermoeden maar ik vind de rest niet heel veel beter (of minder). Een degelijk album, maar ik mis een opzwepende track die erbovenuit weet te stijgen, een euvel dat het vorige album ook al had.

Misschien verandert het nog als de draaibeurten zich flink gaan vermeerderen maar tot nu toe heb ik er hetzelfde gevoel bij als ik wel vaker heb bij hun laatste albums. Goed, maar niet spectaculair.

Slechts zeven nummers, maar toch een degelijk album. Zoals Eric al zei mist het album een echte knaller. Het is een beetje een allegaartje van verschillende Underworld albums geworden. De eerste drie tracks bevallen me het beste en grijpen duidelijk terug naar de jaren '90 periode. Santiago Cuatro is een instrumentaal ambient nummer dat rustig voortkabbelt. Motorhome is een ballad, Underworld style. Ova Nova lijkt op een afgeschreven nummer van Barking en is tevens het slechtste wat dit album te bieden heeft. Nylon Strung ben ik nog niet helemaal over uit wat ik daar nou precies van vind. Aan de ene kant lijkt het, net zoals Ova Nova, op iets van Barking, maar het brengt tevens een lichte euforie te weeg... Hmm.

Een soort ingetogen epicness, die vooral in de eerste drie albums tot uiting komt. Het beukt niet meer zo hard als ten tijde van 'Born Slippy' en 'Rezz', maar daarvoor in de plaats krijg je mooie lang uitgesponnen nummers. Ook 'Santiago Cuatro' is een prima vreemde eend in de bijt. Alleen 'Motorhome' kan me niet helemaal bekoren. Laatste twee nummers blijven een beetje borrelen onder de oppervlakte, maar vooral afsluiter 'Nylon Strung' heeft een mooie opbouw.

Favoriete nummer: 'Slow Burn', wat een prachtig nummer zeg.

Wat Ova Nova betreft ben ik het helemaal met je eens. Dat het een allegaartje is klopt mss wel. Maar daarom is het ook wel een toppertje voor mij.
I Exhale is verassend.
If Rah vind ik persoonlijk zalig. Doet me denken aan Ring Road. De meesten vonden dit nummer irritant, terwijl ik het juist een toppertje en tekstueel sterk vind.
Low Burn is gewoon heerlijk mellow, up-tempo.
Santiagio Cuatro is lekker multi-culti. Zoals de hele wereld zou moeten zijn.
Motorhome is wat mij betreft het hoogtepunt. Wederom wereldse invloeden. Lekker ogen dicht en genieten.
Ova Nova is voor mij de minste. Herhaling van zetten.
Nylon Strong (ze bedoelen echt wel 'string') klinkt op het eerste oor vrij matig, maar meerdere keren luisteren maken het nummer steeds boeiender. Doordat de vocalen die bij Underworld niet altijd het beste van het geheel zijn en toch....?

En dat er geen knallers op staan heeft volgens mij te maken met feit dat de mannen al rond of tegen de 60 zijn. Alhoewel ze op het podium nog wél knallen. Kittens (live) blijft voor mij wat Underworld betreft toch écht een knaller. Zo opzwepend!

Er zijn maar weinig acts uit het dance-circuit die zo'n elastische carrière hebben als Underworld. Sinds 1987 heeft Underworld een succesvolle carrière opgebouwd, waarbij de populariteit met pieken en dalen kwam. Na de afgelopen festivalzomer, waarin Underworld in verrassend goede vorm te zien was, zijn de ogen weer op de veteranen gericht. Dat zal precies de bedoeling van de band zijn geweest, als opmaat naar de langverwachte 9e studioplaat. Enter Barbara Barbara, We Face A Shining Future, een duidelijk bevestiging van waar Underworld anno 2016 toe in staat is. Allereerst: deze keer zijn alle ingrediënten van een Underworld-plaat aanwezig, zonder dat het gedateerd klinkt. Underworld in de jaren '10 lijkt wel wat van de wilde haren verloren te hebben, aangezien het nieuwe materiaal wat minder vlamt, stampt en bijt. Verwacht zeven sfeerstukken, allemaal niet korter dan vijf minuten. Een track die uit kan groeien tot een klassieker van het kaliber 'Born Slippy' of 'Mmm Skyscraper I Love You' is in geen velden of wegen te bekennen. De opbouw in de stukken zit helemaal goed, maar dat kan niet verhullen dat Barbara een wat vlakke plaat is geworden zonder aanwijsbare hoogtepunten. Dat klinkt allemaal niet al te best, maar niets is minder waar. Dit is een grotendeels sterke comeback. Elk nummer heeft iets bijzonders. Een klein momentje, een verrassing of sfeer die je aandacht plotseling volledig weet te pakken. Daarbij: voor het eerst in dik vijftien jaar laat Underworld het verleden achter zich en stapt de groep uit de comfort-zone. Dat is prijzenswaardig, zeker als het resultaat zo smaakvol is als in de tweede helft van Barbara. Zo is daar het ambient-achtige 'Motorhome', dat doorkan als zowaar het meest toegankelijke popliedje dat Underworld ooit produceerde. De normaal zo monotoon praatzingende Hyde, zoekt hier op overtuigende wijze de grenzen van zijn vocale kunnen op. Ook is daar het lieflijke 'Ova Nova', dat rijkt naar disco en opbouwt naar een euforisch moment dat qua sfeer een beetje doet denken Sígur Ros. Zo zijn er meer goede ideeën. Fantastisch is bijvoorbeeld hoe een plat techno-nummer als 'If Rah' halverwege plotseling warm en soulvol wordt. Intrigerend werk, van een band die al zeker een decennium geen goede plaat heeft gemaakt. Wie luistert naar Barbara hoort Underworld op de toppen van hun tegenwoordige kunnen. En dat niveau blijkt consistenter en verrassender te zijn dan menig liefhebber had kunnen dromen.

Van: Daans Muziek Blog

Ah, Underworld. In de jaren ’80 begonnen als een derderangs Depeche Mode, om in de jaren ’90 tot een van de sterktehouders van de Britse progressive dance-stroming uit te groeien na misschien wel de succesvolste genrewissel van het decennium. Drie klassieke albums volgden, samen met nog een bak fantastische non-album singles en een geweldige liveplaat. Daarna leek de vlam definitief uit de pijp te zijn, en moest je plots actief op zoek gaan naar goede tracks van het duo na jaren van verwennerij. Ook Underworld leek niet het eeuwige leven te hebben.

Maar kijk, misschien bestaat toeval helemaal niet. Want precies twintig jaar nadat Underworlds legendarische Born Slippy .NUXX de finale van Trainspotting van een overdosis magie voorzag, laten de mannen (beiden ondertussen bijna zestig!) zich nog eens keihard gelden met hun nieuwste worp. Geen eeuwig leven, wel een tweede jeugd. We face a shining future indeed!

Laten we verder niet overdrijven: Barbara Barbara, We Face A Shining Future vindt het warm water niet heruit ofzo, noch is dit de plaat die duizenden verstokte rockliefhebbers tot ‘bliepjesmuziek’-adepten zal omtoveren. Wat is dit album dan wel? Gewoon een ontzettend lekkere Underworld-plaat, de plaat waarvan waarschijnlijk niemand kon vermoeden dat de mannen het nog in zich hadden, zo’n twintig jaar na de hoogtijdagen en zestien jaar na het vertrek van de geluidsbepalende Darren Emerson. Kortom, een zeldzaam aangename verrassing.

Het album komt knallend op gang met I Exhale en If Rah, twee energieke nummers die niet hoeven beuken om te overtuigen, en die beiden gezegend zijn met ouderwets sterke Underworld-hooks. Daarna gaat het tempo er enigszins uit, zonder dat we van een jammerlijke album-impasse kunnen spreken. Sterker nog, Santiagro Quantro is met zijn wereldmuziekinvloeden en verdwaalde akoestische gitaar (!) gewoon een torenhoog albumhoogtepunt. Ook Ova Nova is geweldig, een zeldzaam lief Underworld-liedje waarop de groep haar kenmerkende cynische knauw inruilt voor een poppy zoentje op de wang. Op afsluiter Nylon Strung gaat het tempo dan weer wat omhoog zodat er geëindigd kan worden met een laatste vreugdedansje.

Met Barbara Barbara, We Face A Shining Future bewijst Underworld dat alvast kamers reserveren in het bejaardentehuis nog niet hoeft. Geen opa-elektronica, maar juist hun eerste album sinds Beacoup Fish uit 1999 waar je niet met opgetrokken neus voorbij hoeft te lopen!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Prima release van Underworld, gezien de achtergrond kan je geen party-album verwachten.

Mooie chant in Motorhome "keep away from the dark side", voorlopig is dit nummer en Low Burn mijn favoriet.

Wat is er mis met A Hundred Days Off en Oblivion With Bells?

Persoonlijke mening. Ik chargeer natuurlijk een beetje om mijn mening omtrent deze plaat duidelijker naar voren te brengen, maar beide albums beklijven me niet zoals een Second Toughest wel aan mijn ribben blijft plakken. Dat deze Barbara Barbara nu al een paar dagen door mijn hoofd spookt, is wat dat betreft een goed teken.

Het nummer Santiago Cuatro is wat mij betreft gewoon een interlude die de eerste 3 nummers van de laatste 3 scheidt. De cuatro is een aan de gitaar verwant snaarinstrument die net als de Tres vooral in Latijns-Amerikaanse landen worden gebruikt.

Heerlijk plaatje hoor. Geen party-album maar wel een afterparty-album dat ook in de ochtend goed aan te horen is. En inderdaad degelijk in elkaar gezet. Nu een keer of 5 beluisterd, I Exhale, If Rah en Nylon Strung vind ik momenteel erg fijn klinken. Met Nylon Strung mogen ze van mij mee afsluiten op de 31e in Paradiso.

Ga je maar verheugen. Ik was vorige week in een vergelijkbare zaal als Paradiso en het was echt een feest. Niet te kleine zaal, maar zeker niet te groot. Verheug je overigens niet op teveel nieuw werk.
Underworld vorige week in B...
Een feestje was het zeker.

Bedankt Jan. Verheugen doe ik me al sinds ik de kaartjes binnen heb. Niet al te veel nieuw werk hoop ik op, dat zou net iets teveel van het goede zijn voor een feestje. Eindigen met Born Slippy zoals in Berlijn, is natuurlijk altijd goed, fijn stuiterend weer naar buiten, waar is de afterparty?

Het begint gaaf maar wordt steeds minder..

Afgelopen week in Groningen genoten van Karl Hyde zijn bijna onverschillige manier van dansen...briljant om te zien.
Ik heb de band de laatste jaren niet meer gevolgd, dus herkende de helft van de nummers niet.
Maar dat mocht de pret niet drukken.
Ogen dicht en genieten maar

Shiiiiiiiiiit...ik zie nu pas die video van I Exhale.
Lig hier dubbel...

En?

Ja zalig Jan uit Berlijn!!! Net weer een beetje geland

Ze speelden toch 5 nummers van de laatste plaat, lekker hoor, strakke set: Underworld Concert Setlist at Paradiso, Amsterdam on March 31, 2016 | setlist.fm


Sfeer proeven (overigens geen filmpje van mij, we staan er wel op, met lichtje zwaaiend bij de bar ): Underworld Born Slippy Paradiso - YouTube

Bar 8? Ik ben altijd heel blij als ze 8 Ball spelen . En die staat telkens op de setlist.

Karl Hyde en Rick Smith gaan al wat jaartjes mee in de dance wereld. Een wereld die goed aansloeg bij het rockpubliek in de jaren ’90 en daarmee ongelooflijk populair bij velen. Wie kent niet het bekende ‘ Shouting lager lager lager lager’ uit ‘Born Slippy.Nuxx’, dat opzwepende nummer uit de film Trainspotting?! Een nummer dat nog steeds staat als een huis.

De mannen zijn de jongsten niet meer en hun muziek werd in de loop der jaren steeds minder urgent. Fijne dance-tracks met vocalen, maar minder spannend dan ten tijde van Dubnobasswithmyheadman of Second Toughest in the Infants. De albums werden steeds vaker zwakke kopietjes van hun voorgangers. Niet beroerd, maar zeker niet memorabel en als ik dan toch een Underworld album uit de kast trok waren het toch telkens weer die klassiekers (waar ik Beaucoup Fish ook toe reken).

Recentelijk verscheen Barbara Barbara, We Face A Shining Future. Laat ik gelijk beginnen te zeggen dat het wederom geen enorm urgente plaat is geworden. Ook is het nog steeds een herhaling van zetten, alleen lijkt het of Underworld deze keer van al de albums wat geplukt heeft, in een grote blender gegooid met als resultaat Barbara Barbara, We Face A Shining Future. Het is een beetje een allegaartje. Maar wel een fijn allegaartje.

Het lijkt ok of de heren weer iets scherper staan. Juist de variatie aan nummers maakt het album genietbaar, helaas daardoor ook wel minder dansbaar. Maar willen we nog wel dansen in de huiskamer op de klanken van Underworld? Underworld is een band die je live schijnt te moeten meemaken. Zelf kan ik daar (nog) niet over meepraten helaas, waardoor ze nog steeds op mijn nog te zien lijstje staan.

Op Barbara Barbara, We Face A Shining Future is het niet echt een knallende party, maar het is wel uitermate geschikt als je net terug bent van zo’n party. Noem het nog even nagenieten. Noem het een afterparty. Of noem het gewoon een prima nieuw Underworld album. Geschikt voor liefhebbers van dance, pop en rock. En dat zorgt ervoor dat deze mannen wat mij betreft nog lang niet met pensioen hoeven te gaan.

I do concur, hoewel ik het gaarne anders had gewild...

Na de eerste luisterbeurt denk ik: het beste zit aan het begin en het eind, en wanneer je tracks 3 en 4 weghaalt, houd je best een aardige EP over.

Op die eerste twee nummers klinkt Karl Hyde nogal als Mark E. Smith; de opener zou best een nummer van The Fall kunnen zijn.

Low Burn veruit het lekkerste nummer van het album, verder niet erg beklijvend maar ook niet slecht

Underworld kan het nog steeds, maar dat maakt niet automatisch een goed album. Er staan wat leuke nummers op (voor mij in ieder geval #2 en #7), maar die zijn ook weer niet goed om individueel op te gaan zetten. Dit album verdwijnt bij mij weer snel in de vergetelheid.

Soms zijn er van die artiesten van wie ik jarenlang een of twee albums heb, en dan opeens in een soort opwelling of fase meer ga beluisteren. Everything, Everything was voor mij lange tijd een van de beste dance-platen die ik kende (en dat is-ie overigens nog steeds), maar op zoek gaan naar klassieke albums zoals Dubnobass kwam er niet van – tot begin dit jaar dan, toen ik ‘m toevallig tegenkwam. Recentelijk Second Toughest gekocht bij de kringloopwinkel, en tussendoor begonnen aan Barbara Barbara, We Face a Shining Future (want zelfs Pitchfork vond ‘m goed!). En eerlijk is eerlijk, dat album zou toch wel m’n Underworldfavoriet kunnen worden. Hoewel monsterlijke knallers ontbreken – ik kijk jou aan, ‘Dirty Epic’ – bevalt de compactheid mij erg goed. De beste hoes uit het oeuvre heeft deze plaat in elk geval zeker.

De euforie is misschien minder bombastisch dan in de jaren negentig, maar misschien wel dwingender. Barbara Barbara opent met The Fall-doet-dance-achtige nummers. Vooral ‘If Rah’ is fantastisch. Zoals vaak het geval is heb ik geen idee wat Karl Hyde precies zingt, maar hij lijkt het over ‘luna luna luna’ te hebben, en op dat moment breekt het nummer compleet open; funky pianootje erbij en ook deze jongeman staat gewoon te dansen in de woonkamer. Het opvolgende ‘Low Burn’ sluit sterk aan bij de jaren negentig-nummers en doet daar qua kwaliteit ook weinig voor onder. En dan zit bijna de eerste helft van de plaat erop.

De new age van ‘Santiago Cuatro’ gaat me wat te lang door, maar na dit scharnierpunt volgt het fraaie laatste deel van de plaat. Die helft begint stemmig met de psychedelische pop van ‘Motorhome’, maar komt echt tot bloei met het tweeluik ‘Ova Nova’/‘Nylon Strung’. Beide nummers zijn wat lichter van toon, wat kleiner gehouden dan de eerste helft (en de jaren negentig-output), maar zeker ‘Nylon Strung’ heeft een minstens zo euforische climax. Hyde klinkt a-typisch zoet en hij gebruikt zijn woorden afgepast en ritmisch – staccato, maar niet op zijn quasi rap- of Mark E. Smith-manier.

Sowieso zit het echt goed met de ritmiek van de plaat, die net wat subtieler, net minder lomp hakkend dan het oudere werk is. Niets mis met stampers als ‘Rowla’ en ‘Pearl’s Girl’, maar een subtielere Underworld is ook gewoon erg fijn. Samen met de speelduur maakt dat van Barbara Barbara al een, vergeef me het nare woord, fijne luisterplaat, maar de gebalanceerde tracklist doet wonderen. Tegen het einde van Second Toughest zit ik niet echt op een soort interlude als ‘Blueski’ te wachten, maar het vergelijkbare ‘Santiago Cuatro’ zit hier gewoon netjes op de helft. Het contrast tussen extravert en introvert is ook minder groot, en bovendien eindigt de plaat ook gewoon echt euforisch, anders dan bijvoorbeeld Dubnobass. Het lijkt er erg op dat ik in mijn ideale Underworld-plaat heb gevonden.