James - Girl at the End of the World (2016)

Ik ben een fan van de band sinds 1990. Om precies te zijn toen de re-release van Sit Down de wereld veroverde. Nou ja Engeland veroverde en heel soms ook in Nederland op de radio was. Het eerste album wat ik kocht was Seven, eerst de cd-single Born of Frustration maar toen ik ook Sound hoorde was ik snel om en rende naar de platenwinkel om Seven op te pikken. Dat sloeg in als een bom en staat nu 24 jaar later nog steeds op een 5,0*, dat zegt wel genoeg lijkt me. Als er een band sympathiek overkomt is dat deze band wel. Tim Booth is natuurlijk niet de beste zanger die er bestaat maar wat hij brengt dat brengt hij met zoveel gevoel en passie dat ik er vaak door geraakt ben. Alleen al door zijn manier van zingen, al is voordragen misschien wel een beter gekozen woord. Geen enkel groot gebaar is hem vreemd, meestal heb ik daarbij mijn bedenkingen maar Tim geloof ik.

Dit jaar is het precies dertig jaar geleden dat ze hun eerste plaat uitbrachten. Je zou ze dus eigenlijk wel veteranen kunnen noemen maar zijn ze dit eigenlijk wel? Is James niet gewoon nog steeds een stelletje jonge honden? In ieder geval is dit album nummer 12 en dat is op zich niet heel veel. De band heeft natuurlijk nog wel een aantal EP's (waarbij je de 2 EP's uit 2010 ook wel als 1 album kunt zien) maar het had toch meer kunnen zijn. Deze plaat komt redelijk snel na het fijne La Petite Mort. Ruim anderhalf jaar of een kleine twee jaar na de vorige komt James met Girl at the End of the World.

Een uitdagende titel voor een uitdagend album. Veelal pakt James mij gelijk met de eerste draaibeurt. Dat gebeurde met Girl at the End of the World zeker niet. Er zaten een paar nummers bij die me gelijk inpakte maar ook het nodige werk waar ik veel vraagtekens bij kon plaatsen. De laatste keer dat ik dat had was met het Whiplash album uit 1997. Dat is gelukkig helemaal goed gekomen en dat is met deze plaat ook gelukt. Bij Whiplash duurde het een paar jaar en hier een heel aantal draaibeurten. Bij elke draaibeurt een album beter vinden is altijd een zeer fijn gevoel. Een album groeit en jij groeit mee. De nummers die mij in het begin tegen stonden vallen niet meer op in het geheel (dat bedoel ik dus positief). Natuurlijk zijn er betere liedjes en mindere liedjes. Het Franstalige Alvin heeft nog wel wat nodig maar goed een 5* is ook zo wat.

Tekstueel laat Booth zich weer flink horen, ik denk het best samenvattend in de tekst van het nummer Catapult

Don't ask this songbird
To hide his song lines
Blown my alibi
Don't ask this songbird
To hide his song lines
Sing what's on my mind

Muzikaal hoor je overal de Eno echo. Ik lees dat de gitaren zijn verdwenen en de synths zijn verschenen. Dat is natuurlijk niet waar. Het zijn de accenten die veranderd zijn. De licks zijn er misschien niet meer maar er is veel gitaardetail te horen. Neem bijvoorbeeld het hypnotiserende Move Down South, schitterend gitaarwerk zonder solo's en andere onnodige krachtpatserij. De gitaar wordt als wetenschappelijk instrument ingezet. Ik denk dat dit lied live tot een nieuwe James anthem kan uitgroeien. Maar ja of we dat ooit live gaan zien in Nederland...