Nikki Sudden & the Jacobites - Texas (1986)

Op de cd Texas hangt zo'n lekkere broeierige sfeer door de mix van roots, rock and roll en blues, maar ook door Suddens traag riffende gitaarspel.
Het ritme wordt aangedreven door een akoestische gitaar, gespeeld zoals de Stones deden met hun bluesnummers op Exile on Mainstreet.
Dan die piano met z'n stompende rhythm & blues en de mij zo geliefde slidegitaar en alle ingredienten zijn daar voor een hoge score.

Soms ontdek je nog wat oude vergeten albums. Dit is er een van.

Het is eeuwig zonde, dat hij al in 2006 op 49 jarige leeftijd is overleden. De man had heel wat in z'n mars.

Prachtige plaat van een onderschat artiest. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen even enthousiast is over zijn stem maar persoonlijk hou ik er wel van (maar Nikki Sudden kan bij mij wein ig verkeerd doen). De melancholie druipt er van af.

Met deze CD heb ik (destijds nog als LP) Nikki Sudden leren kennen. Rijkelijk laat dus want hij had toen al het nodige uitgebracht. Dat heb ik inmiddels wel goedgemaakt maar het is (mede daardoor?) toch altijd één van mijn favoriete Sudden-albums gebleven.

Verkrijgbaar als dubbel-CD met "Dead Men Tell No Tales". Die is nog triester (in de positieve zin van het woord). Kale songs met zeer spaarzame feedbackende gitaarbegeleiding. Met medewerking van Rowland S. Howard. Aanrader.