Spock's Beard - Feel Euphoria (2003)

Spock's Beard maakt een fijne rockplaat die wat mij betreft behoorlijk wat werk met Neal Morse (waaronder zeker Snow) in de schaduw zet. Nick d'Virgilio komt als zanger heel behoorlijk uit de verf. Zijn stem doet wel wat aan Lenny Kravitz denken en hoewel ik van diens werk weinig hebben moet, matcht het hier wonderwel.

En ja, op de coherentie van het A Guy Named Sid-epic valt best een en ander af te dingen, maar hoeveel samenhangede epics heeft de heer Morse nu helemaal gecomponeerd?

Als ik alles bij elkaar optel dan kom ik uit op 1 geweldige nummer, 2 goede nummers, de rest vulsels en een epic die geen epic is (indexering).
Nou behoeft dat laatste op zich geen ramp te zijn, want er zijn meerdere artiesten/bands te noemen die deze schijf voor gingen (Fates Warning, Dream Theater o.a.) maar qua album, en zeker als eerste zonder Neal, valt hij me erg tegen.

Ongetwijfeld met goede intenties maar deze is toch veels te gehaast opgenomen en uitgebracht.
Ghost of Autumn is eigenlijk de enige nummer die Neal doet vergeten, prachtnummer die me nog geregeld kippenvel bezorgt.
Verder zijn East of Eden en The Bottom Line vrij goed te noemen, maar zoals gezegd hoef je voor de rest niet wakker te blijven.

Gelukkig hebben ze het met Nick later veel beter gedaan.

Na het vertrek van Neal Morse was het aan de andere bandleden, met behulp van songwriters Joe Boegehold en Stan Ausmus, om te laten zien dat Spock’s Beard ook zonder hem bestaansrecht had. Op Feel Euphoria is dat wat mij betreft ten dele gelukt.

Het vertrek van de songwriter Neal Morse zorgt in positieve zing voor een verfrissend geluid. Met name op Snow drukte Morse wel enorm een stempel op de nummers van Spock’s Beard en met zijn vertrek klinkt de band wat meer gefocused en directer en dat past goed bij deze versie van Spock’s Beard. Uitzondering is het epos A Guy Named Sid, waar men nadrukkelijk op zoek is naar een typische Neal Morse-compositie.

Het album start met de aardige, maar niet opzienbarende, rocker Onomatopoeia. Een vrij standaardnummer waar nieuwe frontman D’Virgilio nog niet helemaal uit de verf komt. Dan bevalt het afwisselende The Bottom Line me al een stuk beter. Nick komt echter het beste uit de verf op het meer ballade-achtige werk, zoals het door hemzelf geschreven Shinging Star (een van de beste nummers op deze plaat) en Ghost Of Autumn. Ook op de meer gedragen nummers zoals You Don’t Know komt hij uitstekend uit de verf. Dat Nick geen echter rockzanger is bewijst hij weer op Same Old Story, waar hij vrij krachteloos overkomt. En dat is jammer, want daardoor verliezen de steviger nummers toch een beetje hun glans.

Feel Euphoria is geen slecht album, maar de band is duidelijk nog zoekende. Hierdoor klinkt het album wisselvallig en met het titelnummer zakt de band zelfs flink door de ondergrens. Dankzij The Bottom Line, (delen van) A Guy Named Sid en Shining Star gaat dit album van een 3* naar een krappe 3,5*.