Peter Hammill - The Fall of the House of Usher (1991)

Tja zit maar eens een minimalistisch album uit dat 1u16min duurt. een beetje te veek van het goede. Het wordt danook nog eens nergens interessant. De synths klinken in elk nummer hetzelfde en melodieus schiet er ook verder niets over. Zeer matig 2*

ik ben gek van peter hamill en ook van VDGG, ook de soloalbums van peter vind ik zeer goed , maar dit is een draak van een plaat , niks voor mij , ik vind hem zelfs slecht !

Bij de release ook al niet al te best ontvangen. Ik moet eerlijk toegeven dat deze ook hoogst zelden de kast uitkomt. Ik zie er als een berg tegenop om op deze manier dat hele verhaal af te moeten werken. Maar toch: het is niet allemaal holle bombast. Ronduit mooi vind ik bijvoorbeeld The Haunted Palace, waarvan de versregels van Poe zelf zijn.En ook She Is Dead en Architecture kunnen mijn waardering wegdragen.
Vergeleken met de eerste versie van dit album, waarin vooral toetsen en geprogrammeerde drums werden gebruikt - en waarop helaas de speelfouten opvielen - is de rebuilt-versie een stuk opener qua geluid. Ook de toegevoegde instrumenten dragen hieraan bij. Een goede job, dus. Meer pluspunten heb ik helaas niet.
Alles bij elkaar absoluut geen aanrader. Toch een soort krukkige opera. Ik erger mij dood aan de meeste bijdragen van Andy Bell, en vooral aan die van Herbert Grönemeyer. Daar komt nog bij dat bepaalde stukken absoluut niet in het echte verhaal voorkomen, bijvoorbeeld dat van wonderdokter Herbert (The Herbalist). Ook is er geen sprake van een romance - beantwoord of niet - tussen Madeleine en de ik-persoon, die hier Montresor (My Love!) genoemd wordt. De spanning die tastbaar is tijdens het lezen van het verhaal, ontbreekt hier volledig. Jammer maar helaas.

Voor degene die deze cd niets vindt: luister ook eens via de koptelefoon. Dan hoor je hoe complex het stuk is. Niet alleen de zanger(s) vertellen het verhaal, via de verschillende instrumenten hoor je ook het verhaal van geesten in het huis en van het huis zelf. Heb pas later het verhaal van Poe gelezen en inderdaad, daar lijkt dit totaal niet op. Maar blijf het een erg mooi stuk vinden!

Toch even een ander geluid; Ik luister nog altijd heel graag naar dit album. Vocaal laat Hammill zich hier soms helemaal gaan. Geweldig. Minimalistisch is dit album volgens mij helemaal niet. Oké, hier en daar wat kitcherig bombastisch maar daar hou ik soms wel van. Poe is een van mijn favoriete schrijvers en hoewel het verhaal niet helemaal in detail wordt weergegeven komt de chaotische geest van heer Usher toch goed naar voren. Ik heb altijd al een integrale live-voorstelling in de vorm van een theater stuk willen zien. Wellicht door de slechte recenties van toen heeft Hammill dit nooit gedaan. Jammer. Wat mij betreft WEL een aanrader.

Ah, de opera van Hammill!

Ik zeg bewust geen rock- opera, want dat is het niet. Wat is het dan wel? Tsja…een vrij bizar gotisch werkstuk. Een totaal afwijkende plaat in het oeuvre van Hammill. Het verbaast me dan ook niet echt dat deze hier maar zo mager scoort.

Voor mij is het een sublieme luistertrip. Vooral het gedeelte: An Influence/No Rot /She Is Dead /Beating of the Heart is misschien wel het beste en meest intense wat hij ooit solo heeft opgenomen.

Wat ben ik blij dat er artiesten bestaan die het aandurven zoiets totaal compromiesloos uit te brengen!

Er bestaan overigen 2 versies van de opera, waarvan de 2e in geluidskwaliteit veruit superieur is aan de 1e

Een loodzwaar album van Peter Hammill met behulp van de nodige gasten (o.a Herbert Gronemeyer en Andy Bell van Erasure). Een progpopopera (3x letterwaarde) waar je in de eerder geplaatste berichten alles wel kan vinden wat je wil weten over dit album.

Ik ben een behoorlijk groot liefhebber van de goede man maar dit gaat mij zelfs iets te ver zonder dat het echt slecht is. Geen trip die ik regelmatig zal maken, desondanks ben ik toch blij dat ik 'm heb.