Yoko Ono - Yes, I'm a Witch Too (2016)

Bijna 83 en nog steeds trots op haar borsten, althans als ik de cover zo zie

Het vervolg van Yes, I'm a witch uit 2007, artiesten die nummers van Ono samen met haar bewerken en daar een hele eigen invulling aan geven, wat soms tot hele verassende resultaten komt.
Het grootste nadeel voor sommige luisteraars is dat Ono wel zelf blijft zingen.

Ik hoorde één nummer bij "Het Oog", verschrikkelijk.

De bijbehorende deskundige had het er over dat het ook niet over muziek ging als wel over kunst. Daar kwam het in het kort op neer. Dan weet ik meestal wel weer genoeg.

Als dat niveau is bereikt, betekent het dus dat er dramatische muziek wordt gemaakt met bijpassende albums. Maar dat de luisteraar het toch goed moet vinden omdat de betreffende artiest(e) nu eenmaal de status heeft van Andy Warhol. Anders hoor je er niet bij.

Dat gezegd hebbende, lees ik wel dat er bij een aantal tracks ongetwijfeld nog corrigerend is opgetreden door andere artiesten van naam. O.a. de oude Sparks maar ook Death Cab for Cutie.

Ik kan alleen maar waarderen dat ze gewoon doorgaat, ook op haar 83e. Maar de kans op aanschaf van haar albums acht ik voor mezelf nihil.

Zo te zien komt deze een week later uit. Had eigenlijk wel dat SPARKS nummer willen horen

Op de luisterpaal... de opening is in elk geval niet onaardig. Yoko is geen geweldig zangeres maar toch beter dan wat ik herinner van vroeger. Eigenlijk is het meest schokkende aan dit album dat het riekt naar commerciële pop/rock, en daar is niets mis mee!

Eerste kennismaking met solo werk van Yoko Ono. Ken haar eigenlijk alleen van haar medewerking aan een paar (solo) albums van John Lennon, ook van Lennon ken ik niet alles.

Het nummer met Sparks (Give Me Something) is ook niet onaardig alleen op het einde is voor mijn gevoel te veel de sampler gebruikt.

Het nummer met Penguin Prison (She Gets Down On Her Knees) is zelfs als Funky aan te merken en ook niet onaardig.

Op Move On Fast klinkt ze zelfs een beetje á la Patti Smith en het rockt daar lekker.

I'm Your Angel klinkt een beetje als de Yoko die ik ken van vroeger maar hier klinkt het beter.

Het album is veel leuker dan ik dacht dat het zou zijn, het is eclectisch en dus krijg je het gevoel naar een verzamelalbum te luisteren maar daar is ook niets mis mee als je daar van houdt. Wel is het album aan de lange kant en 13-14 nummers hadden ook volstaan. De rest zou je ook als b-kantjes van singles kunnen gebruiken of voor Deluxe versie voorbehouden.

Ik werd door vooroordelen, oude herinneringen en het plakkaat Avant-garde op het verkeerde been gezet. Ik kan hier wel van genieten en ik denk dat ik niet de enige zal zijn.

PS lees net dat dit eigenlijk een remix album is de meeste gast-artiesten alleen de vocalen van Yoko leenden om een compleet nieuw nummer van te maken. En verder verklaart de auto-tune waarom Yoko hier beter klinkt dan de originele opnames. Desondanks leuk om naar te luisteren in elk geval het eerste uur.