Strapping Young Lad - The New Black (2006)

Heb dit album nu meerdere keren door me hoofd laten beuken en ik moet zeggen dat dat toch wel fijn was.

Eigen gewoon gelijk aan zijn voorganger, maar toch meer toegangbaar voor de gemiddelde metalhoofd.

Ik vind hem eigenlijk ietwat aan de te korte kant, dus daarom een 4,5*

Ik vind hem minder als Alien...
Meer heb ik er niet over te zeggen.

Kwalitatief ongeveer hetzelfde als voorganger Alien, al zijn hier de meeste songs iets pakkender. Lekkere muur van metal wederom, perfect uitgevoerd en geproduceerd, met als uitschieter het heerlijk beukende Almost Again. Het nummer Far Beyond Metal (hier wel heel vet uitgevoerd) kennen we helaas al jaren van de liveplaat No Sleep Til Bedtime. Vullertje?

Minder transparant dan Alien en het neigt iets meer naar Infinity. Desalnietemin een bruut album.. die het net niet bij zijn voorganger haalt

voorlopig 3 sterren

Als we van 2 dingen zeker mogen zijn, is dat dit het meest gevarieerde en toegankelijke album is van Strapping Young Lad. Ideaal dus als eerste kennismaking met deze band.
En hoewel ik dit van Hevy Devy en c° weer een fijne schijf vind, schat ik hem toch minder hoog in dan het formidable Alien.

Het ontbreekt The New Black voornamelijk aan fijn losgeslagen nummers (zoals het sublieme Shitstorm) en dat zijn nu juist het soort van songs die ik verkies van deze band.
Heeft het feit dat ze Ozzfest doen er iets mee te maken dat The New Black een SYL-light geworden is?

Hun albums met even nummers (n° 2, City en n° 4, Alien) zijn zeker de beteren, dus ik kijk nu al uit naar de opvolger van de cd die we hier bespreken.

Ik ben streng (hun eigen schuld, ze hadden zelf de lat maar zo hoog niet moeten leggen), maar ik geef toch nog een 3,5 omdat dit SYL blijft en ik heb nu éénmaal een zwak voor hun sound.

Hierjuist heb ik naar City en diens opvolger, SYL, zitten luisteren en op een zeker moment dacht ik "Nu is 't toch even goed geweest. Even iets minder hards nu. Wat zal ik opzetten?"
En naar welke cd greep ik? Inderdaad, naar The New Black.
Ondertussen staat die cd al de 6e keer te draaien en de teleurstelling die ik voelde bij de eerste luisterbeurten is weggespoeld. Ok, er staan een paar mindere nummers op (ik heb het dan vooral over Hope), maar hij klinkt nu veel beter dan toen ik hem de eerste paar keren beluisterde.
The New Black vult de andere cd's perfect aan op die manier dat wanneer je die even te hard vindt, je naar deze kan grijpen.
Zo kun je probleemloos een ganse dag Strapping Young Lad beluisteren. Leuk toch?

Ik moet zeggen dat ik dit steeds meer begin te waarderen. Eerst trok ik echt alleen Devin Townsend solo (terria blijft briljant!) maar door dit album wil ik me wel wat meer in de SYL backcatalogue gaan verdiepen. Ach, SYL-light... Volgende stap Alien??

Ik schiet hierbij telkens van het ene naar het andere uiterste.

Ene moment vind ik het briljant in al zijn bruutheid, het andere moment doet het heel erg gemaakt en mat aan.
Heb ik het niet over de gigantische geluidsmuur die opgeworpen wordt, maar over die cliché-matige teksten, met name zo'n 'yeah, you fucking suck'.

Enige gevoel wat ik daarbij krijg is zo'n 'méh'-schouder ophaal'-neiging, en dat lijkt me niet de bedoeling van deze muziek. Daar tegenover staat een opener als Decimator, en het briljante 'Almost Again', wat de hele cd dan weer doet opleven.

Ik ga voor 2,5 sterren voor de hele cd, maar voor 4 sterren, als je het een paar nummers per keer luistert, en de kracht bewaard blijft.
3* dus.

Origineel, vooral die 'big-band' stukken zijn leuk

een 4,5

Dit album begin ik hoe langer hoe beter te vinden!
Score gaat van een 3,5 naar een 4!

Maanden geleden heb ik het meestal uitmuntende solowerk van de goede man (neen, ik heb het niet over de Sint) leren kennen en dat heeft me geholpen om The New Black echt op waarde te schatten.
Dit album slaat namelijk perfect de brug tussen het werk dat Hevy Devy onder zijn eigen naam uitbracht en SYL.

Ik moet zelfs toegeven dat The New Black het album geworden is van SYL waar ik het meest naar luister.

Ik moet zeggen dat hoewel me het qua intensiteit wat tegenviel, ik me wel slaplachte om die big band Devin Townsend blijft toch een geestesziek mastermind

Het laatste 'SYL' album en toevalligerwijs doet deze het meeste aan het solo-werk van dhr. Townsend. De absolute waanzin is verdwenen maar voor 'gefreak' is immer plaats, gezien de bigband dat gevoelsmatig deed denken aan 'Bad Devil' van 'Infinity. Nergens is de intensiteit van 'City' of 'Alien' te bekennen en daarom kan 'The New Black' mij gewoon wat minder bekoren. Maar eigenlijk mocht je het ook niet meer verwachten. De opnames van 'Alien' waren voor Devin een hel zonder medicijnen voor zijn 'bipolar disorder'. Hij was op en hefte niet veel later 'SYL' op. Gelukkig sloot hij het mooi af met 'Polyphony' en de titeltrack als afsluiter.

Is het nou echt compleet over? Er word op verscheidene plekken aangegeven dat het slechts een "hiatus" is...

Devin heeft zelf aangegeven dat SYL nu echt voorbij is, Vooral omdat hij de woede en agressie niet meer in zich heeft die hij in de tijd van City wel had. "im not the angry guy in his early 20's, now im more of a mellow dude in his late 30's" en hij was niet echt blij met de media aandacht die de band begon te krijgen.

maar er is altijd hoop, strapping zou eigenlijk al over zijn na city

Wie weet knutselt ie ooit nog eens onaangekondigd, in het geheim een album in elkaar zonder de media-aandacht. hij zou niet de eerste zijn

Who knows.. een emotioneel doorladen soloplaat mag ook hoor . Hench, 'Ocean Machine' en 'Terria'.

Zou ook mooi zijn alhoewel, we moeten niet klagen want hij levert als producer tegenwoordig ook kwaliteit genoeg (de nieuwe Bleeding Through bijv.!)

Poeh, deze heb ik lang niet meer geluisterd. Deze week de LP boxset van deze geniale band er maar weer eens doorheen 'rammen'.

Ik weet nog dat dit zeker geen slecht album is, maar het voelt niet echt meer aan aan als SYL.
Niet vreemd... Devin was contractueel verplicht om nog een SYL album uit te brengen na Aliën, hoewel hij er toen al klaar mee was.
Het zou zo maar kunnen dat veel ideëen van toen toekomstig solowerk hun weg hebben gevonden op deze plaat.

Ik ben dit album ook meer gaan waarderen. SYL past meer in de lijn der verwachtingen, maar The New Black zet ik toch vaker op... Het klinkt fris, met originele ideeën zoals je die ook hoort in zijn solowerk. Devin zal het verplichte nummertje wellicht gezien hebben als een goed moment om eens wat te experimenteren, misschien wel als een oefenmomentje voor Ziltoid The Omniscient, dat een jaar later uitkwam.