Plaid - Greedy Baby (2006)

Ze hebben het niet meer.

Erg diepgaand is Plaid nooit geweest, maar als ze dat luchtige, jolly vakantiegevoel vakkundig uit de muziek verwijderen blijft er bar weinig over. Fikse tegenvaller deze release. Muzikaal dan, want ik heb het nog niet met beeld gezien. Heeft iemand daar een mening over?

Ik heb ze 2 weken geleden nog gezien in de Effenaar en het was net als de keer ervoor (toen Spokes net uit was) geweldig! Het beeld voegt wel wat toe, maar ook zonder zijn het sterke nummers imo.

Ik vind juist dat ze met Spokes pas hun eerste sterke album hebben afgeleverd en die trend met Greedy Baby voortzetten. Niet meer die blije en goedkope deuntjes als voorheen, maar vettere beats en dramatische melodielijnen, kortom wat serieuzere electronica.
Op de matige intro War Dialer en het vrolijke/flauwe The Return of Super Barrio (waar ik dus wel die 'oude' Plaid in herken en waar ik dus niet op zit te wachten ) na, is dit net als Spokes ook weer een solide release.

Live nog een stuk indrukwekkender (en misschien helpt dat de waardering ook wel verhogen), maar zo uit de stereo ook zeer aangenaam. 3,5* om mee te beginnen, omdat het voor mij net niet het niveau van Spokes haalt (die ik op 4* heb staan).

Ik vind ze ook vanaf Spokes flink vooruit gegaan. Van mij mogen ze dat hawai geluid direct overboord gooien. Spokes is gaver dan deze, maar ook Greedy Baby heeft lekkere nummers, en de visuals voegen wel wat moois toe maar speciaal vind ik ze niet. Voor mij geen commentaar, Plaid gaat wat mij betreft een betere richting in. Live waren ze top, en dan krijgt het visuele wel een extra impuls.

Niks geen tegenvaller voor mij. Gave cover, ook.

ik had deze plaat gewoon niet moeten luisteren en het gewoon bij het oude werk van de heren moeten houden.
Erg saaie plaat die wederom toont dat de heren zijn vast geroest.

Wederom een kanshebber voor Tegenvaller van het jaar.

2.0 sterren.

Mwah, vind het zeer aardige idm. Wat killer dan de voorgaanden, maar die ken ik eigenlijk niet goed. Live: dikke 4, album 3.

Hey Aurum!

Ik was ook in de Effenaar toen. Stond vooraan, klein Aziatisch manneke met een bril

Het was zeker een goed concert, al vond ik het de keer ervoor beter. Ook de rare 'onee toch geen toegift' aktie gaf ze een minpuntje. Ik vind het leuk als artiesten iets meer laten blijken dat ze plezier hebben in het draaien.
Ook vind ik Spokes wel wat sterker en de laatste keer in Effenaar was het vooral dat album waar nummers van gedraaid werden.
Plaid volg ik al jaren en ik moet zeggen dat door alle, zoals al eerder genoemde, hawaideuntjes heen altijd al wel sterkere duisterdere nummers zaten. Die ik mysterieus en mooi vond. Die lijn trekken ze steeds meer door.

Groetjes Elwin

Het album heeft als artiestennaam niet voor niets 'Plaid & Bob Jaroc' (de laatst is verantwoordelijk voor het visuele gedeelte) en is dus voornamelijk bedoeld als mutimedia project. Kijk naar de DVD en beeld en geluid vormen een geweldig intrigerend geheel.
Eindelijk een plaat van Plaid die klinkt als een eenheid en niet alle kanten opspringt qua sound of te lang doorgaat. Het nieuwe 'donkerder' en meer gelaagder geluid vind ik erg geslaagd, snap ook niet op welke manier ze zouden zijn vastgeroest (Sietse?). Zelfs 'Return of super Barrio' vind ik wel meevallen qua flauwheid, zit toch een rafelrandje aan (ook te zien in het sociale commentaar van het beeldmateriaal).
Goede plaat, nog beter met beeld erbij!

maar man man man, wat een foei-lelijke verpakking. De artwork is prima, maar moest dat nou in van die dikke piepschuim platen? Wat een dik pakket voor 2 cd's. 't weerhield mij ervan dat ik 'm blindelings kocht vanmiddag. Ik weet dat dat niet het belangrijkst mag zijn, maar toch!

Zwaar ondergewaardeerd nieuw project van Andy Turner en Ed Handley in samenwerking met visueel kunstenaar Bob Jaroc. De term 'vastgeroest' is niet op zijn plaats, want net als bij voorganger Spokes is er een duidelijke stijlbreuk met oudere releases. Weg zijn de kenmerkende korte intermezzo's, de toon is donkerder en de ritmes onregelmatiger. Het album opent zwak met War Dialer, dat enkel is opgebouwd uit geluiden van overgaande telefoons, modems, mensen die vragend opnemen en sinistere vlagen ambient die me doen denken aan Speedy J's Terre Zippy. Laat je hierdoor echter niet ontmoedigen want de volgende drie nummers zijn top; I Citizen The Loathsome en The Launching of Big Face zijn behoorlijk toegankelijk en doen met hun frivole getingel nog enigszins denken aan vroeger werk van Plaid, en het relaxte Zn Zero heeft twee heerlijke baslijnen die elkaar afwisselen. Met The Return of Super Barrio heb ik dan weer minder, zowel met de muziek (een met horten en stoten op gang komend Super Mario Bros. deuntje) als de bijbehorende politiek correcte videoclip. De laatste drie nummers zijn daarentegen weer geweldig en laten een hernieuwd Plaid horen; het mysterieuze EMR, dat over de tien minuten gaat, extreem langzaam wordt opgebouwd en pas na meerdere luisterbeurten haar geheimen prijs geeft, het aggressieve Super Positions en het abrupt afsluitende To, dat zich met zijn prachtige melodie en ritme-wisselingen tot mijn persoonlijke favorieten mag rekenen, samen met Zn Zero. De laatste vier nummers die boven genoemd worden staan niet op de CD maar zijn extra video's op de DVD. Crumax Rins (een werkelijk gekmakend snelle montage van CNN fragmenten) komt van Spokes, de andere drie van Double Figure. Enfin, om af te sluiten, ik luister nog steeds met heel veel plezier naar CD's als Rest Proof Clockwork en Double Figure, maar Greedy Baby toont aan dat Plaid volwassen is geworden en maakt me nu al nieuwsgierig naar wat zal volgen. Doordat ik War Dialer en Super Barrio (afgezien van het rustige slotstuk) minder hoog aansla, kan ik voor mijn gevoel niet meer dan 4 sterren geven, maar deze CD blijft voorlopig nog wel even in mijn discman zitten!

Misschien wordt het voor sommigen tijd voor een níeuwe 'stijlbreuk', in plaats van een herhaling van dezelfde stijlbreuk die zich met Spokes drie jaar geleden al voltrok?

Maar goed, laat ze enkele nuances in hun eigen werk aangebracht hebben, dan nog blijft het Plaid-motortje in 'het genre' nogal stationair draaien. Die zogenaamde volwassenwording is bij muzikanten die het ooit van onbezorgde vrolijkheid moesten hebben een ronduit jammerlijke verloochening van afkomst.

Ik luister veel liever naar pretentieloze stuiterdeuntjes dan dit weeïge, te lang uitgesponnen werk dat als 'serieuze electronica' in een dozijn collega-artiesten z'n betere kent.

Dat je liever naar pretentieloze stuiterdeuntjes luistert dat kan. Ik luister daar ook graag naar, maar met de eerste drie albums ben ik daar eigenlijk al genoeg in voorzien. Als Greedy Baby vol Dang Spots had gestaan, had ik niet geklaagd, maar het feit dat ze voor een meer duistere sound hebben gekozen juich ik alleen maar toe, zoals ik bijvoorbeeld ook blij ben dat Autchre het bij één Amber heeft gelaten, ondanks dat het een klassieker is. Het is flauwekul om het inslaan van een nieuwe weg meteen een verloochening van afkomst te noemen. Dat het niet ieders smaak is dat kan natuurlijk. Zelf vond ik wat "zwaardere" nummers als Dead Sea en Prague Radio altijd al tot mijn favorieten behoren, dus misschien sta ik er meer open voor. Juist zo'n combinatie van lichte geluiden en een zware, melancholische bas, zoals bij de End Credits van Super Barrio, vind ik betoverend mooi. Ik zou persoonlijk ook geen 12 collega artiesten kunnen noemen die ik hoger aansla dan Plaid. En met 51 minuten speeltijd valt het met het uitgesponnen zijn van deze nieuweling ook wel mee; alleen E.M.R. is een lange zit als je er het geduld niet voor op kunt brengen.