Khanate - Khanate (2001)

Stephen O' Malley is een veelgeziene figuur binnen de Southern Lord stallen. Naast de vele bands waarin hij een rol speelt, ontwerpt hij ook vele albumhoezen.

De bands waarin hij opduikt hebben één ding gemeen: Het zijn ontzettend traag spelende bands.
Toen ik Khanate voor het eerst hoorde dacht ik dat ik met de meest extreme doomband ooit te maken had.

Het debuut van Khanate borduurt een beetje voort op het Burning Witch project van midden jaren 90. Alleen alles wat riekt naar melodie is losgelaten. We hebben het over een extreem traag doom/sludge festijn met een hang naar drone klanken.
Van songstructuren is nauwelijks sprake. Khanate vraagt dan ook je focus te verleggen naar sfeerbeleving. En met minimale middelen weet de band een verschrikkelijk lugubere sfeer neer te zetten.

Enkele akkoorden worden zo ontzettend traag gebracht dat de resonantie en feedback onderdeel vormen van de compositie.
Het openingsnummer Pieces Of Quiet onthult wat dat betreft direct de geheimen van Khanate. Maar het feest kan wat mij betreft niet lang genoeg duren.

De kermende vocalen van Alain Dubin in het reeds gememoreerde Skin Coat nemen je mee naar de zwartste plekken van de menselijke ziel. Kil, troosteloos en hard.

Het prijsnummer heet Under Rotting Sky. Het nummer komt ontzettend traag op gang. Maar als na pakweg vijfenhalve minuut het nummer op volle oorlogsterkte is, zijn de oren al flink getormenteerd.

Khanate is een reis naar de plaats waar je je meest traumatische ervaring hebt opgedaan. En eenmaal daar aangekomen laat Khanate je die inktzwarte gebeurtenissen opnieuw beleven. Net zolang totdat je met trillende handen de stop knop hebt gevonden. Zover komt het niet. Want de meest lugubere dingen die mensen kunnen doen, willen we zien en beleven. En dat kan met Khanate.

Ik geef de volle 5 sterren voor dit intens zieke en lugubere werkstuk van Khanate.