Lucinda Williams - The Ghosts of Highway 20 (2016)

Net als de meesten van U maakte ik kennis met de muziek van Lucinda Williams bij het uitkomen van haar meesterwerk Car Wheels on a Gravel Road uit 1998. Gekozen door Time Magazine als een van de beste honderd albums aller tijden.

Ze won al drie Grammy’s in haar bijna veertig jaar durende carrière. Muzikaal werd ze gevormd door de muziek van Bob Dylan, The Band, Skip James, Bukka White en Robert Johnson, maar ook door de muziek van Nick Drake (!). Ze nam zelfs zijn nummer Which Will op.

Betrekkelijk snel na haar zeer succesvolle dubbelalbum Down Where the Spirit Meets the Bone komt ze andermaal met een dubbelalbum, The Ghosts of Highway 20. Wederom uitgegeven op haar eigen platenlabel.

Het is bijzonder consistent album geworden. Haar vorige album vond ik mooi, maar de eerste cd was beduidend mooier dan de tweede. Twaalf van de veertien liedjes werden geïnspireerd door verschillende periodes en ervaringen uit het leven van Williams en worden allen verbonden door Highway 20, een snelweg die gedeeltelijk door Georgia en Texas loopt.

Ze vroeg Bill Frisell en Greg Leisz om mee te werken, twee van Amerika’s beste muzikanten. Een gouden keuze, want de heren werken vaak samen. Ze tillen het al hoogstaande repertoire naar een nog hoger niveau. Williams produceerde het album samen met haar man Tom Overby en Greg Leisz. In verband met optredens eind januari verschijnt het album al op 22 januari.

Overigens treedt Williams al heel lang op in Nederland. In 1989 was ze al te zien in de Effenaar. 27 januari treedt ze op in de grote zaal van Paradiso. The Ghosts of Highway 20 kan zondermeer gerekend worden tot het beste werk van Williams.

Zojuist genoten van het nog altijd fantastische Down Where the Spirit Meets the Bone. En dus gelijk doorgegaan naar deze opvolger.

En eigenlijk vind ik dit nóg beter (vooral door het geweldige snarenwerk van Greg Leisz en Bill Frisell), maar ja, het stopt toch echt bij 5 sterren ...

een lekker rauw bluesy roots album, zoals ik Lucinda Williams het liefste hoor. de folk en country invloeden zijn hier ver weg, net als de up-tempo roots (rock) songs. inderdaad geen lichte kost. sleutelwoorden persoonlijk, rauw en intens, met muzikale hoofdrollen zoals hierboven al eerder gememoreerd voor gitaristen Bill Frisell, Greg Leisz en de ritmesectie David Sutton (bass) en Butch Norton (drums).

favoriete tracks van de ballads "Place in My Heart", "Louisiana Story" haar levensverhaal over het opgroeien in die staat, "Death Came" dat zij schreef naar aanleiding van het overlijden van haar moeder en het prijsnummer "If My Love Could Kill" over haar aan Alzheimer overleden vader. beide laatstgenoemde nummers met een hoog kippenvel gehalte.

van de mid-tempo tracks springen "Dust", "Doors of Heaven" (wat een heerlijke melodie), "Ghosts of Highway 20" en "Bitter Mercy" er bovenuit, alsmede de prachtige Bruce Springsteen cover "Factory".

"I Know All About It" evenals het iets te lang uitgesponnen "Faith & Grace" ervaar ik (maar dat is persoonlijk) als iets mindere composities, maar passen verder prima in de "flow" van deze consistente dubbelaar.

Album werd geproduceerd door Tom Overby, Greg Leisz & Lucinda Williams
Recorded at Dave's Room, North Hollywood, California

All songs written by LW, except "House of Earth" (words Woody Guthrie),"Factory" (BS) en de titeltrack co-written Tom Overby

uit de liner notes:

"This album is dedicated to the memory of our fathers, Miller Williams and Calvin Overby. Also in memory of Ian McLagan, Billy Block, Al Bunetta and Lou Reed. We lost too many good ones this year"